03
jul

Rock Werchter: de vrijdag


Vanaf 18u30 kampeerden vriendlief en ik voor de Main Stage. Aangezien we heel graag vooraan wilden staan, hebben we ons in allerlei onmogelijke bochten gewrongen en eventjes voor sandwich moeten spelen. Na heel wat getrek en geduw is het ons gelukt! We konden een plaatsje rechts vooraan op de eerste rij bemachtigen, vlak voor het podium. We hebben er ruim zes uur lang rechtgestaan (zitten mocht niet), maar het was zeker de moeite waard!


The National

The National

De eerste band die we gezien hebben, was The National. Toen Matt Berninger, de zanger, op het podium stapte, zag hij er niet al te fris uit. Later bleek waarom: de band had de nacht ervoor de verjaardag van de drummer gevierd en ze hadden allemaal een serieuze kater. De drummer had er zelfs een gebroken neus aan overgehouden. Berningers' zang was niet bijster goed, maar kon er zeker mee door. Hij maakte het ruimschoots goed door voor een memorabel moment te zorgen: opeens sprong hij over de dranghekken in het publiek, om daar het nummer 'Terrible Love' te zingen. Hij had duidelijk moeite met het meeslepen van de draad van zijn microfoon, maar dat maakte het moment niet minder speciaal. Het concert zette alvast de toon van de avond: een stevige dosis rock, gebracht door 's werelds meest begeerde rockmuzikanten van het moment.

 

Arctic Monkeys

Arctic Monkeys

Daarna was het de beurt aan de Arctic Monkeys. Meisjesidool en zanger Alex Turner toonde de feestende jeugd meteen al het goede voorbeeld: al rokend kwam hij het podium op, met een nonchalance zoals we die van hem gewoon zijn. De Arctic Monkeys speelden op veilig en hebben al hun bekendste liedjes gespeeld. Het hoogtepunt was naar mijn mening wel 'I Bet You Look Good On The Dancefloor', een klassieker die iedereen wel kent. Na het typische 'we want more' -geroep van het publiek speelden ze nog een schitterende 'When The Sun Goes Down',  'Fluorescent Adolescent' en '505'. Het concert was pas echt afgelopen toen de drummer zijn drumstokjes in de menigte gooide.

 

Kings Of Leon

Kings Of Leon

Na de Arctic Monkeys viel het duidelijk op dat er een hele grote band zou optreden: het podium werd in een sneltempo omgebouwd (de Kings hebben hun eigen materiaal) en voor het podium werd er nog meer geduwd als anders. De spanning was te snijden en de verwachtingen waren hoog. Toen de Kings Of Leon op het podium kwamen, klonk er een -terecht- oorverdovend gefluit. Ze hebben bijna al hun bekendste hits gespeeld, zowel de oudere als de recentere. Er werd heel wat meegezongen en 'gerockt'. Caleb Followill kon het toch niet laten om een subtiele steek naar de piraterij op het internet te geven: hij zei dat hij blij was dat de Kings Of Leon nog echte fans hebben die nog hun cd's kopen. Over fans moeten de KOL zich trouwens geen zorgen maken: de wei stond er vol van.  Caleb en co. zorgden voor een spetterende afsluiter met hun twee bekendste songs - 'Use Somebody' en 'Sex On Fire'. Needless to say dat de wei volledig uit zijn dak ging.

 

Arsenal

Arsenal

Het laatste optreden van de avond was dat van Arsenal. Arsenal is een band waar je spontaan vrolijk van wordt. De energie die ze uitstralen is ongelooflijk. De zangers waren helemaal niet te verlegen om uitbundig te dansen en spoorden iedereen aan om mee te doen. Ze slaagden er zelfs in om ons onze pijnlijke voeten eventjes te doen vergeten.

 

 

Met een line-up zoals die van vrijdag kan je avond niet anders dan geslaagd zijn. Hoewel drie bands van hetzelfde genre na elkaar misschien ietsje te veel van het goede is, was het toch een fantastische avond.

22:27 Gepost door Liesbeth Hoornaert | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

29
jun

Rock Werchter: de festivalkriebels beginnen al te komen!

Na twee maanden zweten en zwoegen voor de examens is het morgen ein-de-lijk zo ver: mijn tweedaagse Rock Werchter begint! Al een hele dag ben ik "als een kieken zonder kop" in huis aan het rondlopen (excuseer, een betere beschrijving vind ik niet). Na heel wat voorbereiding staat mijn trekkersrugzak voller als verwacht klaar. Vriendlief en ik hebben besloten om twee nachten op de camping door te brengen.

 

Donderdag gaan we zeker en vast naar The Chemical Brothers en Eels. Jammer dat Eels overlapt met de Queens Of The Stone AgeLinkin Park of Beady Eye wordt ook nog een groot dilemma. (Why o why, beste heer Schueremans, zijn ze tegelijkertijd geprogrammeerd??) Ook Anouk, The Hives en Seasick Steve zullen we zeker niet overslaan.

 

Vrijdag slaan we vanaf 19u30 onze denkbeeldige tent op voor de main stage. The National, Arctic Monkeys en Kings Of Leon willen we absoluut niet missen. Verder gaan we nog naar My Chemical Romance, Ke$ha en Arsenal. We zullen ook proberen om een kijkje te nemen bij The Subs, als dat lukt.

Welke bands dringend muziekles nodig hebben en welke de nieuwe Rolling Stones worden, zal ik jullie morgen live van op de wei vertellen. Ciao!

20:13 Gepost door Liesbeth Hoornaert | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

25
jun

Couleur Café: veel kleuren in een potje

couleur café,2011,vrijdag,brussel,selah sue,janelle monae,suarez,patrice,method man,redman,ziggy marley,recensies,foto's,verslag,generationIk moet eerst volledigheidshalve meegeven dat ik een muzikale fladderaar ben die het liefst zo veel mogelijk meepikt op festivals, maar daarom niet altijd concerten volledig uitziet. Meer een stukje van dit, een stukje van dat. Overal wat de sfeer opsnuiven  En dat doe ik zeker op een festival als Couleur Café, waar ik niet elke band en elke song ken. 

Ik was vrijdag wat aan de late kant naar Couleur Café afgezakt en eer ik door de uitgelaten menigte tot bij het hoofdpodium was geraakt, was het optreden van Selah Sue al over de helft heen. Ik zag haar net een lekker potje jammen met Patrice, de volgende artiest op het Titan-podium, waar ze blijkbaar al beste maatjes mee was geworden. Op het einde van dat nummer leek Selah Sue toch niet zo tevreden van de reacties van het publiek, maar dat veranderde snel toen ze een liedje over 'pastry' inzette. Het duurde nog even eer de frank bij iedereen gevallen was, maar bij de eerste tonen steeg er gejuich op uit de menigte. Jawel, we waren aanbeland bij 'Raggamuffin', een van haar bekendste hits. Zoals gewoonlijk gaf Selah Sue zich volledig en ging ze compleet op in haar muziek. Tonnen zelfverzekerheid, maar toch telkens weer dat licht arrogante trekje dat ook nu weer af en toe kwam bovendrijven. Dat blijft wringen bij mij, ik kan er niets aan doen.  Eerlijkheid voor alles. Maar zingen kan ze wel. Volgden nog: 'Crazy Vibes' en 'Crazy Suffering Style', waarmee ze afsloot. Dat laatste begon heel kalm alvorens de beats begonnen in te beuken. Net daarvoor had ze nog even stilgestaan bij haar vorige passage op Couleur Café, in 2009, toen ze nog als 'wanted artist' bloednerveus op een klein podium aantrad en nu amper een paar jaar later stond ze al te swingen als de beste op het hoofdpodium. Zoals ze het zelf verwoordde: 'What the f***'. Tussen het verlegen meisje alleen met haar gitaar die ik in 2008 aan het werk zag en deze artieste met massa's présence ligt een hemel van verschil. Zeker een van de hoogtepunten op vrijdag!

couleur café,2011,vrijdag,brussel,selah sue,janelle monae,suarez,patrice,method man,redman,ziggy marley,recensies,foto's,verslag,generationDaarna was het doorsteken naar het Univers-podium, waar Miss Janelle Monae het mooie weer kwam maken. Monae en haar backing vocals kwamen het podium op gehuld in zwarte capes die meteen een zweem van mysterie en opwinding veroorzaakten. Naast het podium toonde het scherm funky beelden van danseressen, van Janelle zelf met haar zwarte kuif (zie ik daar een nieuwe modetrend?) en van kleurrijke discobeelden die zo uit de 70s leken weggelopen. Ook deze dame had genoeg podiumprésence en een fantastische stem om iedereen aan haar lippen te laten hangen. Met haar wit hemd, zwarte das en futuristische zonnebril deed ze me meteen denken aan Grace Jones. Maar tijdens  haar monsterhit 'Tightrope' ontpopte ze zich tot de vrouwelijke versie van James Brown. Met 'I Want You Back' bracht ze weer helemaal de Jackson 5 terug tot leven. En tussendoor stond ze ook nog even op haar dooie gemak te schilderen om haar boodschap van liefde nog eens extra te onderstrepen. Ook haar andere megahit 'Cold War' mocht niet ontbreken. Miss Janelle toonde zich nu eens net een ondeugende kwajongen, dan weer de elegantie zelve. Een ware kameleon, maar bovenal een echt podiumbeest.


couleur café,2011,vrijdag,brussel,selah sue,janelle monae,suarez,patrice,method man,redman,ziggy marley,recensies,foto's,verslag,generationHalverwege het optreden van Monae ging ik naar het Fiesta-podium om Suarez even uit te checken. Maar die bleken er toch sneller mee op te houden dan verwacht. Lag het aan de verjaardag van Pata, een van de bandleden? Helaas was ik te laat voor hun aanstekelijke hit 'Qu'est ce que j'aime ça', jammer. Ze bouwden nog een feestje met de cover 'Couleur Café' van Serge Gainsbourg en er passeerden nog twee rustiger nummers: 'L'amant' en afsluiter 'La vie en rose'. De gasten van Suarez zijn geliefd, zoveel was duidelijk. Alleen jammer dat ik er te weinig van meegepikt heb. 

 

Aangezien ik toch niets beters te doen had, ging ik daarna  nog even kijken bij Patrice, die Selah Sue zo warm had aanbevolen. En inderdaad, die mix van reggae, pop, soul en world zat lekker. Het publiek ging uit zijn dak op songs die ik niet kende, maar dat was helemaal niet erg. Zoals Patrice zelf toegaf: "If I don't know the words I just mumble, so you can mumble too. I'll show you'. Sympa, Patrice!

couleur café,2011,vrijdag,brussel,selah sue,janelle monae,suarez,patrice,method man,redman,ziggy marley,recensies,foto's,verslag,generationOver naar Method Man & Redman. Keiveel volk stond te drummen om toch zo ver mogelijk in de tent te geraken. Ik dacht: 'This better be good. Het optreden is nog niet begonnen en ik voel me al als een haring in een ton!' Sommigen gaven het al op nog voor het duo het podium op kwam en vluchten voor zoveel 'body heat'. Maar onderstaande bleef staan en riskeerde op bepaalde momenten haar leven om hier verslag van uit te brengen. Fijngeknepen en heen en weer geduwd, dreef ik op het ritme van de crowd mee. Method Man en Redman begonnen met wat flarden van hits de zaal in te sturen: vooral hiphopsongs maar ook even een stukje 'We Will Rock You'. Verder ging het er lustig en af en toe wat ruig aan toe. Zo brachten de twee rappers het verhitte publiek soms wat verkoeling door drank over hen uit te gieten, schepten ze er plezier in ons de vuilste dingen te laten scanderen, wilden de twee graag weten hoeveel 'clean pussies' er in de zaal waren (kwestie van al meteen een juiste keuze voor de groupies van die nacht te kunnen maken) en haalden ze vooral veel herinneringen op ('You remember that shit? Hell yeah!') aan die goeie ouwe tijden, toen het nog niet allemaal rond auto's en blingbling draaide, maar gewoon de muziek zelf. En dat was op Couleur Café niet anders, de muziek en hun rechttoe-rechtaan attitude maakte van hun optreden een belevenis en de energie die van hen uit ging, bleef nog lang nazinderen. 

Was dat het probleem of was de afsluiter op het hoofdpodium, Ziggy 'zoon van' Marley, toch niet zo goed bezig? Wie zal het zeggen? Het feestje zat erin bij het publiek en de reggaebeats kabbelden gezapig voort, maar mij leek het allemaal niet zodanig te kunnen boeien, behalve dan als de hits van 'good old' Bob eraan kwamen. Misschien iets te veel op automatische piloot bezig, Ziggy?

couleur café,2011,vrijdag,brussel,selah sue,janelle monae,suarez,patrice,method man,redman,ziggy marley,recensies,foto's,verslag,generation

couleur café,2011,vrijdag,brussel,selah sue,janelle monae,suarez,patrice,method man,redman,ziggy marley,recensies,foto's,verslag,generation

 Copyright twee laatste foto's: Belga 

15:14 Gepost door Katrien Delcourt | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |