06
jul

Rock werchter : Triggerfinger ( donderdag @ Main Stage )

Triggerfinger knalde als nooit tevoren met zijn geile en pure rock and roll. Voeg daarbij de pure entertainment-factor van Ruben, Mario en de Polle en je krijgt een super concert. Boenk erop.

triggerfinger, rock werchter, 2011

Ruben hijgde en kreunde er op los. Hij maakte ongegeneerd dubbelzinnige opmerkingen over overrijp fruit en klom pardoes op de geluidstoren achter het drumstel. "Wat een ouwe geile bok is dat wel niet?" was de commentaar van de hollander naast me.

De drumsolo haalde welliswaar de vaart uit het optreden, maar was - en dat mag gezegd worden - schitterend. Enig mini-mini-minpuntje: van het reusachtige podium werd slechts 20 vierkante meter gebruikt.

triggerfinger, rock werchter, 2011

Setlist

I’m coming for you
On my knees
Short term memory love
Cherry
My baby’s got a gun
Let it ride
All this dancin’ around
First taste
Is it

17:04 Gepost door Kris Lardenoit | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Rock Werchter: The national ( vrijdag @ main stage )

4 concerten op amper een jaar tijd, en nog altijd zijn we de National niet moe. Toch is er sinds toen - toen de band plots terecht in de spotlights kwam te staan - niet veel veranderd. Het enige verschil is dat we nu alle liedjes een voor een kunnen meezingen. En dat loont zich.

the national, rock werchter, 2011

Matt Berninger is nog altijd even warrig. De klungelachtige opkomst tijdens de intro is daar een perfect voorbeeld van. De man kwam op en begon prompt met een papiertje te sukkelen, zich compleet onbewust van de 80 000 man voor hem.

Hij loopt nog altijd verloren op het reusachtige podium, laat de bindteksten over aan de overige bandleden en herinnert zich plots dat de drummer jarig was. "Een pracht van een verjaardag, want Bryan knalde deze ochtend in Polen tegen een deur en brak promt zijn neus." Niet dat we daar veel van gemerkt hebben, gelukkig maar.

The National is een band die volledig tot zijn recht komt in kleine donkere zaaltjes. De liedjes vol emoties en pijn horen dan ook niet echt thuis op een festivalweide. Toch wist de band ons opnieuw te overtuigen. Vooral de momenten waarop Matt zich volledig gaf waren magistraal: hij sloeg zijn microfoonstandaard kapot, schreeuwde het uit en dook tijdens 'Terrible Love' - net als altijd - het publiek in. Prachtig !

the national, rock werchter, 2011


Setlist

Ghost
Mistaken For Strangers
Afraid Of Everyone
Slow Show
Squalor Victoria
Blood Buzz Ohio
Conversation 16
Apartment Story
Abel
Sorrow
England
Fake Empire
Mr. November
Terrible Love

12:46 Gepost door Kris Lardenoit | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

05
jul

Rock Werchter : Kings of Leon ( vrijdag @ mainstage )

'Er is geen festival ter wereld waar we meer gespeeld hebben dan hier'. Inderdaad, Kings of Leon stond  de voorbije jaren al 4 keer op een Rock Werchter podium. Aanvankelijk als redelijk onbekend alternatief rockbandje. Nu zijn ze hun wilde haren kwijt en brengen ze perfecte stadion-rock. Een toegeving aan de commercie die hen geen windeieren heeft gelegd. Want kijk, tegenwoordig zijn ze headliners !

kings of leon, rock werchter, 2011

En die topartiest-status gaat hun perfect af. Kings of Leon is al lang geen kunst meer, maar wel pure entertainment én fun voor een boel mensen. Het was dan ook - voor het eerst die dag - drummen voor het hoofdpodium.

Uiteraard was het wachten op 'use somebody' en afsluiter 'sex on fire' eer de wei compleet uit zijn dak ging. “We gaan enkele nummers spelen van de eerste plaat. Niet omdat we moeten, maar omdat we dat graag willen”. Met nog maar twee shows te gaan, heeft de band er nog altijd zin in...

kings of leon, werchter, 2011

Setlist :

1.Radioactive 
2.Taper Jean Girl  
3.Four Kicks  
4.The Bucket  
5.The Immortals  
6.Fans  
7.Back Down South  
8.Crawl  
9.No Money  
10.Charmer  
11.Be Somebody  
12.Mary  
13.Notion  
14.Closer  
15.California Waiting  
16.Molly's Chambers  
17.Pyro  
18.On Call  
19.Knocked Up  
20.Use Somebody

21:38 Gepost door Kris Lardenoit | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Rock werchter : Arctic Monkeys ( vrijdag @ mainstage )

Respect... Alex Turner is - bij wijze van spreken - nog maar pas de pampers ontgroeid en kijk, hij heeft al 5 albums op zijn naam staan : vier met de Arctic Monkeys en eentje met de Last Shadow Puppets.

arctic monkeys, alex turner, rock werchter, 2011

Het leuke hiervan is dat de Arctic Monkeys tijdens concerten steeds kunnen terugvallen op deze enorme back catalogue. En dat deden ze voorbije vrijdag gretig. De hele setlist werd er in een razend tempo doorgejaagd. Opener was 'Brianstorm' en ook 'don't sit down' kwam al vrij vroeg in de set voor. Niet getreurd want met onder meer 'sun goes down', 'dancefloor' én afsluiter '505' beschikt de band over genoeg hits om ons anderhalf uur geboeid te houden.

Alex Turner mag dan redelijk ongeinteresseerd overkomen, toch werkt zijn nonchalance heel aanstekelijk. De wei stond van begin tot eind in vuur en vlam. 'Alex, you turner me on' schreef een of ander meisje op n tekstbordje. We zouden het niet beter kunnen samenvatten.

arctic monkeys, alex turner, rock werchter, 2011

Setlist
Brianstorm
This House Is A Circus
Still Take You home
Don’t Sit Down
Pretty Visitors
Teddy Picker
Crying Lightening
Brick By Brick
Thunderstorms
Cornerstone
View From The Afternoon
Dancefloor
All My Own Stunts
If You Were There… Beware
Do Me A Favour
Sha La La
Sun Goes Down
Fluorescent Adolescent
505

arctic monkeys, alex turner, rock werchter, 2011

12:28 Gepost door Kris Lardenoit | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

04
jul

Rock Werchter: Arsenal ( vrijdag @ main stage )

Arsenal heeft zich doorheen de jaren de status van supergroep aangemeten. We verwachtten ons dan ook aan een heus feestje: torenhoge verwachtingen die volledig werden ingelost. Arsenal is dan ook een band met een live-reputatie én - nu Faithless weggevallen is - de perfecte afsluiter van een dagje Werchter.  

arsenal, rock werchter, 2011

Jammer genoeg mocht de band maar 1 uurtje spelen. Net genoeg om alle hits een voor een de revue te laten passeren. Het hele optreden knalde dan ook van begin tot einde. John Roan mag dan wel geen perfect zanger zijn - verre van dat, met zijn enthousiasme en inzet weet hij iedereen te overtuigen. En terwijl John zichzelf volledig gaf, was het vooral Leonie Gysel die met alle aandacht ging lopen. De voluptueuze dame kronkelde als een waar verleidster over het podium.

arsenal, werchter, 2011

Het concert opende met een schitterend Estupendo, daarna volgde er ondermeer Saudade, een prachtig Mr Doorman en een beklijvend Longee. Gastoptredens waren er ondermeer van Mike Ladd en de hyperenergieke Johnny Whitney die zich doorheen High Venus en Lokemo schreeuwde.

Opmerkelijke vaststelling: praktisch geen enkele band waagde zich voorbije dagen aan een bis-nummer. Ook Arsenal niet, hoewel het publiek tot ver na de afkondiging van de presentator minutenlang om meer vroeg. Jammer.

arsenal, werchter, 2011

Set :

Estupendo
Switch
One day at a time
Suadade
Personne ne bouge
Mr. Doorman
Longee
High Venus
Lokemo
Lotuk
Melvin

arsenal, werchter, 2011


 

19:29 Gepost door Kris Lardenoit | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Rock Werchter: de foto's

Hoe ging het eraan toe op de wei van Rock Werchter? Enkele sfeerbeelden!

Rock Werchter 2011

Ah, de aanblik van fris groen gras aan het begin van Rock Werchter, het heeft iets magisch.

Rock Werchter 2011, OFWGKTA, donderdag 30 juni

De mannen van Odd Future Wolf Gang Kill Them All hangen, zitten, staan en springen over het hoofdpodium. Toch blijft de menigte mak staan kijken. Een goed voorbeeld van 'wrong time, wrong place'.

Rock Werchter 2011, tatoeages, 30 juni

De tatoeages van Studio Brussel hebben veel succes.

Rock Werchter 2011, tatoeages, 30 juni

Heel veel succes!

Rock Werchter 2011, Seasick Steve, donderdag 30 juni

Seasick Steve (70!) nodigt een jonge deerne uit om nog net niet op zijn schoot te zitten, maar ze krijgt wel een country-serenade op het hoofdpodium van Rock Werchter! Astrids dag was goed!

Rock Werchter 2011, TV On The Radio, donderdag 30 juni

We zijn uiteindelijk meer geboeid door de mysterieuze zwarte sigaretten van een bende Scandinaven dan door het optreden van TV On The Radio zelf.

Rock Werchter 2011, Proximus-stand, donderdag 30 juni

Wat kan je allemaal doen met een sjaal? Proximus lijst alvast 12 manieren op. Wie kent er nog meer?

Rock Werchter 2011, The Hives, donderdag 30 juni

The Hives in goede acrobatische doen. Ze moesten wel, want net tijdens hun optreden begon het te gieten. De zanger hield de sfeer er mooi in, de perfecte ceremoniemeester!

Rock Werchter 2011, The Hives, donderdag 30 juni

Rock Werchter 2011, Aloe Blacc, donderdag 30 juni

Even schuilen bij Aloe Blacc

Rock Werchter 2011, James Blake, donderdag 30 juni

En wegdromen bij de verstilde blieps van James Blake, die aardig verlegen bleek, net zoals we hem ons live hadden voorgesteld.

Rock Werchter 2011, modder, donderdag 30 juni

Toch hier en daar wat modder te bespeuren ook al heeft Rock Werchter zichzelf overtroffen door extra matten te leggen.

Rock Werchter 2011, sfeer, donderdag 30 juni

Een originele muts met warme uiteinden voor de handen. Maar opgelet, want dit is geen katje om zonder handschoenen aan te pakken!

Rock Werchter 2011, The National, donderdag 30 juni

De zanger van The National duikt vrijdag het publiek in met draad en al.

Rock Werchter 2011, The National, donderdag 30 juni

Toch zag de zanger er aardig vermoeid uit en achteraf bleek dat ze met een serieuze kater op het podium stonden. Aan het eind van hun optreden was ik even moe als zij. Tijd voor een Red Bull!

Rock Werchter 2011, backstage, vrijdag 1 juli

Een klein podium backstage voor akoestische sets, verscholen in het groen en met een koe als oplettende bewaker!

Rock Werchter 2011, PJ Harvey, zaterdag 2 juli

PJ Harvey op zaterdag, ooit volbloed rock-chick, nu hippie uit vervlogen tijden met een duister kantje.

Rock Werchter 2011, PJ Harvey, zaterdag 2 juli

En dat dankzij de creatie van Ann Demeulemeester, een combinatie van een maagdelijk witte jurk en een vreemsoortig 'korset'.

Rock Werchter 2011, PJ Harvey, zaterdag 2 juli

Rock Werchter 2011, PJ Harvey, zaterdag 2 juli

PJ Harvey die even de autoharp voor de claves inruilt.

Copyright foto's: Katrien Delcourt

11:50 Gepost door Katrien Delcourt | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Rock Werchter 2011: Zondag Marquee Dag

Zondag is de dag des Heren maar desondanks sukkel ik opnieuw de wei op rond een zeer onchristelijk uur ergens in de namiddag, deze keer met het excuus dat het wel heel warm is. Om toch wat variatie in mijn Werchterprogramma te brengen besluit ik de matten van de Main Stage in te ruilen voor de plankenvloer van de Marquee. Vooral dan omdat er heel wat moois op de affiche staat natuurlijk.


Beginnen doen we met Tame Impala, onder meer bekend van het bescheiden radiohitje ‘Solitude Is Bliss’. Ook al komen de 4 leden tesamen nog niet aan de leeftijd van wijlen La Esterella, toch neigt hun œuvre eerder naar sixties en seventies met als grootste invloed Cream. Rond de Marquee waren er toen deze Australiërs van jetje gaven heel wat festivalgangers die hun hoofd net iets uitbundiger rondzwierden dan gewoonlijk. Volstrekt niets mis mee overigens.


Vorig jaar zag ik Two Door Cinema Club voor het eerst toen ze in het voorprogramma van Phoenix in de AB speelden. Sindsdien maakten ze indruk op Pukkelpop en ook op Werchter vond de gejaagde gitaarpop gretig afnemers. Het publiek huppelde voorbeeldig mee tijdens topnummers als ‘Something Good Can Work’ en ‘Undercover Martyn’ en deed ook niet moeilijk als er al eens een nieuw nummer werd gespeeld. Two Door Cinema Club zorgde ook voor een persoonlijke aha-erlebnis toen ze ‘Do You Want It All’ begonnen te spelen en zo in een klap het mysterie van welk nummer nu gebruikt wordt in die reclame van de Nationale Loterij oplosten. Waarvoor dank. Dat niet al de nummers even grote prijsbeesten zijn als de hierboven vermelde is niet meer dan normaal, het weze hen vergeven.


Hierna kon ik nog een klein stukje Kaiser Chiefs meepikken maar het was vooral Grinderman dat mij tot een terugkeer naar de Main Stage verleidde. Conclusie na het optreden : Nick Cave is een beest. Niet zomaar een beest of eender welk wild beest. Neen, Nick Cave is een rusteloze wolf die springt, bijt en huilt en die in een minuut zijn wolfsvacht voor een schapenvel kan omruilen. Zo haalt hij een vrouwelijke fan op het podium die graag een handtekening wou en dat had duidelijk gemaakt op een van de vele bordjes die  De Morgen had uitgedeeld. Nog geen 2 minuten later raasde Cave weer als een bezetene verder met materiaal uit de 2 Grinderman albums. Voortgestuwd door die bezwerende baslijn vormde ‘No Pussy Blues’ ongetwijfeld een van de hoogtepunten uit de set maar eigenlijk was de set een lange aaneenschakeling van mokerslagen.


Fleet Foxes profiteerde volop van de Marquee-wetten : applaus klinkt er altijd luider dan elders op de weide en om de een of andere reden werkt applaus er ook aanstekelijker. Applaus dat ook simpelweg volledig verdiend was. In tegenstelling tot Portishead een dag eerder was Fleet Foxes een uitgelezen voorbeeld van right time, right place, right crowd. Nummers als ‘Mykonos’, ‘Blue Ridge Mountains’ en ‘White Winter Hymnal’ klinken nu al tijdloos en ook afsluiter Helplessness Blues vanop het gelijknamige nieuwe album ontpopte zich tot een instant klassieker. Het valt alleen maar te hopen dat wanneer Fleet Foxes de Marquee helemaal ontgroeid is iedereen nog even enthousiast blijft klappen voor al dat moois.


Terwijl Iron Maiden voor een redelijk ontvolkte wei hun uiterste best deed om het publiek te doen geloven dat ze na al die jaren nog iets nieuws te vertellen hebben trok het (jonge) volk massaal naar Robyn in de Marquee. De Marquee was duidelijk te kleine voor deze Zweedse Princess of Pop en op de koop toe loste dit optreden alle verwachtingen in. Niet alleen klonken de breekbare popdeuntjes nog oprechter dan op plaat, Robyn wist de Marquee ook op te zwepen met dansmoves die recht uit een aerobic video leken geplukt te zijn. Nadat hits als ‘Dancing On My Own’ en ‘Indestructible’ al de revue waren gepasseerd was ‘With Every Heartbeat’ de te verwachten en tevens ideale afsluiter van een optreden dat tot ver buiten de Marquee indruk maakte. Robyn slaagt er als een van de enigen in om als vrouwelijke popster commercieel succes te combineren met geloofwaardigheid en breekbaarheid. Voorwaar iets dat moet gekoesterd worden. En zo zat mijn Rock Werchter 2011 er alweer op. Op voorhand stond ik misschien wat sceptisch tegenover de affiche maar van de groepen die ik ben gaan bekijken stelde er geen enkele teleur. Volgend jaar andere namen en dezelfde kwaliteit en we hebben een deal, Herman.

06:55 Gepost door Bart Bovri | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Rock Werchter 2011: Zaterdag Main Stage dag

Ondanks alle goede voornemens was het zaterdag toch al rond 15u voor ik op de wei belandde waar op dat moment The Gaslight Anthem op de Main Stage stond. Binnen mijn vriendenkring zijn er heel wat fans van deze band, maar ik zal mezelf een slechte vriend moeten noemen want ik behoor vooralsnog niet tot die categorie. Om de ongetwijfeld talrijke fans niet voor het hoofd te stoten met een amateuristische bespreking ga ik mij dan ook niet wagen aan een uitgebreide review en zal ik gauw meegeven dat wat ik hoorde zeker niet slecht klonk onder de voorzichtige namiddagzon. Verder beloof ik hierbij plechtig om van zodra ik terug thuis kom mij uitgebreid te verdiepen in hun discografie. Afgesproken? Afgesproken.


Amper een halfuurtje later was het de beurt aan full time meisjesidool Bruno Mars om te tonen wat hij in zijn mars had (pun jammer genoeg intended, waarvoor mijn oprechte excuses). Om zijn cool te bewaren betrad onze favoriete Hawaïaan van de dag (doordenker) lichtjes nonchalant het podium in een outfit die in de lifestyle bijlages van de betere kranten waarschijnlijk hoog zou scoren: Ray Ban, leren jasje, modieus hoedje... alles mooi volgens het boekje. Nu ben ik geen al te groot liefhebber van mans zeemzoete liedjes die de laatste maanden op de radio passeerden, maar tijdens het optreden heb ik amper naar het uur gekeken op mijn gsm, meestal een goed teken. Heel goed mogelijk dat dit komt omdat dit het eerste optreden was dat ik aandachtig volgde, toen nog zonder zere voeten, maar veel zal ook wel te maken hebben met het feit dat onze vriend Bruno een rasentertainer is én dat hij begeleid werd door een zeer strakke band. Zomerhitje 'The Lazy Song' werd voor de gelegenheid in een uptempo/ska jasje gestoken, er werd aan synchroondansen gedaan met al de muzikanten mooi op een rijtje en de cover van Michael Jackson's Dirty Diana werd niet zomaar afgehaspeld en vol overtuiging gebracht. Tijdens afsluiter 'Just The Way You Are' kregen de koppeltjes op de wei dan ook nog eens de kans om hun geliefde te vertellen hoe amazing hij of zij wel niet is en er werd gemuild dat het een lieve lust was. Dat Peter Gene Hernandez -even tonen dat we onze research gedaan hebben- de helft van de tijd aan het zingen was met een gezicht dat leek aan te geven dat hij wel heel erg dringend naar de wc moest zullen we dan maar verklaren door te denken dat hij het écht meende.


I Blame Coco hoorde ik van buiten de Marquee 'The Chain' spelen, waarmee Coco Summer (de dochter van Sting, jawel) zondigde tegen Het 35e Gebod Voor Rockmuzikanten, zijnde "Gij zult geen Fleetwood Mac cover spelen/opnemen". De laatste cover die ik mij voor de geest kan halen was 'Go Your Own Way' van de nationale trots Silverene, en we weten allemaal hoe het daar mee is afgelopen. Of eigenlijk net niet. Laat het dus een les zijn. Eerlijkheidshalve moet ik toegeven dat ik maar een kwartiertje heb meegepikt dus misschien wat het een geniaal optreden en was ik gewoon niet goed genoeg aan het opletten, ik sluit niets uit.


Daarna stond Elbow op het programma op de Main Stage, een band die sinds hun meesterwerkje ‘The Seldom Seen Kid’ volledig in de armen lijken te zijn gesloten van het Belgische publiek. Dat die appreciatie volledig terecht is valt niet te ontkennen, al lijkt de laatste plaat op de keper beschouwd niet van het niveau als de vorige worpen. Opener 'The Birds' kabbelde dan ook net iets te rustig voort en het was allemaal best mooi maar soms ook een tikkeltje saai. Pas toen halverwege ‘Grounds For Divorce’ werd ingezet werd het publiek eens wakker geschud en dat was nodig want daarvoor leek iedereen op de weide een beetje in te dommelen. Garvey kweet zich nochtans uitstekend van zijn taak als frontman. Hij vroeg meer dan eens of iedereen “still okay” was, leerde de weide de omgekeerde mexican wave aan en toen de opblaaspop in het publiek net iets te veel de aandacht trok kon hij de rest van het publiek overtuigen om luidkeels “move the fucking sex doll” te scanderen. Met afsluiters ‘Open Arms’ (wél een prijsbeest van die laatste plaat en tevens een perfect festivalnummer) en publiekslieveling ‘One Day Like This’ wist de band echter het publiek volledig voor zich te winnen en leek het iets te makke begin van de set volledig vergeven en vergeten.


Zoals Guy Garvey aangaf stond er de weide nog heel wat moois te wachten in de loop van de avond en de eerste die hier een vervolg aan breide was PJ Harvey, die samen met Portishead voor het back to the nineties-aspect van de avond zorgde. Wie echter vooral op ouder werk zat te wachten kwam gedeeltelijk bedrogen uit want Polly Jean putte voornamelijk uit haar laatste zeer straffe plaat ('Let England Shake') afgewisseld met wat oudere nummers. Soberheid primeerde in zowel de uitvoering als de présence van de band zelf. Geen schreeuwerige achtergrond of oogverblindende lichtshow, gewoon PJ en haar band. Of ze door deze aanpak vele nieuwe zieltjes op de weide heeft gewonnen valt ten zeerste te betwijfelen, maar het valt toe te juichen dat ze net als alle andere Grote Artiesten relevant blijft door haar eigen koers te varen wars van alle trends en ook live geen compromissen zoekt. Wie wél fan is kon overigens niet anders dan onder de indruk zijn van de akelige perfectie waarmee bijvoorbeeld nieuwe nummers als 'Let England Shake' en 'The Words That Maketh Murder' werden gebracht en het feit dat deze 41-jarige dame (hoe onbeleefd van ons) nog altijd een stem heeft die door merg en been dringt.


Dat de combinatie Portishead - Main Stage niet de meest gelukkige was van deze Werchter editie werd al redelijk snel duidelijk. Natuurlijk verdient een band met dergelijke status een hoge plek op de affiche, maar toch was dit zo een van de vele optredens waarvan je achteraf beseft dat het in de Marquee net iets magischer was geweest. De visuals op de schermen naast het hoofdpodium en achter de band pasten nochtans perfect bij de onderkoelde beats en Beth Gibbons raspende stem en nummers als 'The Rip', 'Machine Gun' en klassieker 'Sour Times' klonken niet minder dan indrukwekkend. Maar het mocht allemaal niet baten. Tot redelijk dicht bij het podium waren er meerdere mensen luidop aan het praten doorheen het hele optreden. Zo was er een persoon van een niet nader genoemde provincie die vond dat het "lik n begroafenisse" was. Toegegeven, het soort nummers dat Portishead brengt zijn geen hapklare brokken en met een publiek dat al volop aan het uitkijken was naar dé headliner van het festival was dit een perfect voorbeeld van wrong time, wrong place en ook wel een beetje wrong crowd.


Om half twaalf was het dan eindelijk de beurt aan de band waarop de weide al de hele avond zat te wachten. Om het publiek in de sfeer te laten komen knalden onder andere Bruce Springsteen en Jay-Z's 99 Problems uit de boxen. Niet bepaald representatief voor het muzikale vaatje waaruit Coldplay doorgaans tapt maar Chris Martin is natuurlijk een man van vele werelden, getuige zijn samenwerkingen met diezelfde Jay-Z en ook Kanye West. Kon dit eigenlijk ooit een slecht optreden worden? Het valt te betwijfelen. Door de jaren heen heeft Coldplay een patent genomen op het soort tearjerkers dat zelfs mensen die Engels al eens durven verwarren met Duits of Russisch kan raken en doet meezingen. Is daar iets mis mee? Hoegenaamd niet. Oudjes als 'Yellow', 'The Scientist' en 'Fix You' zijn zonder meer schone nummers en 'Politik' is live een mokerslag die doet vermoeden dat Chris Martin niet het mietje is waar hij altijd voor versleten wordt. Daarnaast verzorgde de band ook het niet-muzikale aspect van het optreden door vuurwerk, ballonnen en ander fraais de lucht in te sturen. Of er tussen de nummers van het nieuwe album een crowdpleaser van het kaliber 'Viva La Vida' tussenzit valt nog af te wachten, maar dat zal de toekomst moeten uitwijzen. Zaterdagnacht op de wei van Werchter werd alvast duidelijk dat het publiek het nog steeds goed ziet zitten met Coldplay.


06:51 Gepost door Bart Bovri | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

03
jul

Eels @Rock Werchter: korte sfeerbeeldjes

23:01 Gepost door Liesbeth Hoornaert | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Rock Werchter: de vrijdag


Vanaf 18u30 kampeerden vriendlief en ik voor de Main Stage. Aangezien we heel graag vooraan wilden staan, hebben we ons in allerlei onmogelijke bochten gewrongen en eventjes voor sandwich moeten spelen. Na heel wat getrek en geduw is het ons gelukt! We konden een plaatsje rechts vooraan op de eerste rij bemachtigen, vlak voor het podium. We hebben er ruim zes uur lang rechtgestaan (zitten mocht niet), maar het was zeker de moeite waard!


The National

The National

De eerste band die we gezien hebben, was The National. Toen Matt Berninger, de zanger, op het podium stapte, zag hij er niet al te fris uit. Later bleek waarom: de band had de nacht ervoor de verjaardag van de drummer gevierd en ze hadden allemaal een serieuze kater. De drummer had er zelfs een gebroken neus aan overgehouden. Berningers' zang was niet bijster goed, maar kon er zeker mee door. Hij maakte het ruimschoots goed door voor een memorabel moment te zorgen: opeens sprong hij over de dranghekken in het publiek, om daar het nummer 'Terrible Love' te zingen. Hij had duidelijk moeite met het meeslepen van de draad van zijn microfoon, maar dat maakte het moment niet minder speciaal. Het concert zette alvast de toon van de avond: een stevige dosis rock, gebracht door 's werelds meest begeerde rockmuzikanten van het moment.

 

Arctic Monkeys

Arctic Monkeys

Daarna was het de beurt aan de Arctic Monkeys. Meisjesidool en zanger Alex Turner toonde de feestende jeugd meteen al het goede voorbeeld: al rokend kwam hij het podium op, met een nonchalance zoals we die van hem gewoon zijn. De Arctic Monkeys speelden op veilig en hebben al hun bekendste liedjes gespeeld. Het hoogtepunt was naar mijn mening wel 'I Bet You Look Good On The Dancefloor', een klassieker die iedereen wel kent. Na het typische 'we want more' -geroep van het publiek speelden ze nog een schitterende 'When The Sun Goes Down',  'Fluorescent Adolescent' en '505'. Het concert was pas echt afgelopen toen de drummer zijn drumstokjes in de menigte gooide.

 

Kings Of Leon

Kings Of Leon

Na de Arctic Monkeys viel het duidelijk op dat er een hele grote band zou optreden: het podium werd in een sneltempo omgebouwd (de Kings hebben hun eigen materiaal) en voor het podium werd er nog meer geduwd als anders. De spanning was te snijden en de verwachtingen waren hoog. Toen de Kings Of Leon op het podium kwamen, klonk er een -terecht- oorverdovend gefluit. Ze hebben bijna al hun bekendste hits gespeeld, zowel de oudere als de recentere. Er werd heel wat meegezongen en 'gerockt'. Caleb Followill kon het toch niet laten om een subtiele steek naar de piraterij op het internet te geven: hij zei dat hij blij was dat de Kings Of Leon nog echte fans hebben die nog hun cd's kopen. Over fans moeten de KOL zich trouwens geen zorgen maken: de wei stond er vol van.  Caleb en co. zorgden voor een spetterende afsluiter met hun twee bekendste songs - 'Use Somebody' en 'Sex On Fire'. Needless to say dat de wei volledig uit zijn dak ging.

 

Arsenal

Arsenal

Het laatste optreden van de avond was dat van Arsenal. Arsenal is een band waar je spontaan vrolijk van wordt. De energie die ze uitstralen is ongelooflijk. De zangers waren helemaal niet te verlegen om uitbundig te dansen en spoorden iedereen aan om mee te doen. Ze slaagden er zelfs in om ons onze pijnlijke voeten eventjes te doen vergeten.

 

 

Met een line-up zoals die van vrijdag kan je avond niet anders dan geslaagd zijn. Hoewel drie bands van hetzelfde genre na elkaar misschien ietsje te veel van het goede is, was het toch een fantastische avond.

22:27 Gepost door Liesbeth Hoornaert | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |