Op een zonnige zondag trok ik naar Couleur Café en bekeek daar de concerten van Irma, Calle 13, Seal en Ojos de Brujo. Vier concerten van vier muzikanten die elk uit een ander universum lijken te komen.Ik was al behoorlijk onder de indruk van de performance van de Kameroenese zangeres Irma op Les Nuits Botanique en wachtte dus ongeduldig op een geslaagd vervolg.  Irma stond met een aantal vaardige muzikanten op het podium en  straalde tegelijkertijd rust en energie uit. Ritme, soul en bezetenheid zonder daarom agressief over te komen: zo kan je haar concert in Brussel wel omschrijven. Het bekijken absoluut waard dus, al blijf ik erbij dat dit een zangeres is die je misschien beter in een iets intiemere setting gaat bekijken. Irma had enkel haar stem en haar presence nodig, haar muzikanten deden de rest. Een aangename verwelkoming op een festival als Couleur Café dus.


Nadat mijn oren een beetje bekomen waren van het concert van Irma ging het richting het hoofdpodium om Seal te gaan bekijken. Als ik zou moeten proberen te omschrijven wat ik van zijn concert vond, dan schieten me de woorden ‘braaf’, ‘propertjes’ en ja, zelfs bijna ‘glad’ te binnen. Kort en goed: Seal kon me niet echt overtuigen. Maar je kan natuurlijk niet elke keer onder de indruk zijn. Het publiek was toch wel talrijk aanwezig en redelijk in the mood, dus laten we aannemen dat meningen verschillen en dat z’n concert toch wel het verwachte niveau haalde. Ik haastte mij ondertussen naar de tent, waar het optreden van Calle 13 zou doorgaan. Zuid-Amerikanen durven wel eens te laten komen, en dus lieten ze ons een kwartier wachten. Maar het publiek liet zich niet ontmoedigen en gaf hen een staande ovatie toen ze eindelijk op het podium verschenen.


En ze hadden gelijk: Calle 13 staat garant voor een  muzikale belevenis om u tegen te  zeggen.  Ze brengen funk, salsa, latino-ritmes met een beetje hiphop.  Hun complete teksten verstaan was wat veel gevraagd, ondanks het feit dat ik niet slecht ben in Spaans. Wie wil begrijpen waarover het gaat, moet een beetje tussen de lijnen lezen, of beter luisteren en begrijpt de boodschap dan wel.  De groep is gekend om z’n satirische teksten en onversneden commentaar op de politieke en sociale situatie in Zuid-Amerika.


Het concert van Ojos de Brujo wilde ik niet missen. Hun muziek ontgoochelt zelden. Het minste wat je kan zeggen is dat het allemaal muzikanten zijn die donders goed weten waar ze mee bezig zijn. Javi Martin heeft wel een speciale vermelding verdiend, hij zorgde voor een hoogtepunt door het publiek te trakteren op een bass tapping-sessie. Wat mij toch een beetje ontgoochelde aan Ojos de Brujo: in mijn ogen is het altijd een beetje een flamenco-fusion-band geweest, die invloeden haalt uit anderen muziekstijlen (onder andere hiphop). Een groep die dus zo’n beetje overal de mosterd haalt en die subtiel verwerkt in hun basisgeluid: flamenco. Maar tussen al het funk-rock-drum ‘n’ bass-salsa-en-uiteindelijk-ook-flamenco-geweld kon ik die originele sound maar moeilijk herkennen. Toch bekeek ik een groep gepassioneerde mensen en het was beslist de moeite waard om hen bezig te zien.


Enkele fans beleefden alvast het hoogtepunt van hun festivalseizoen toen Marina Abad van het podium klom om hen uit te nodigen om met haar te dansen! Voor mij eindigde het festival om half twee – iets later door de vertraging van Calle 13 – ik was dan wel lichtjes ontgoocheld over het laatste concert maar het tevreden gevoel over wat ik zag overheerst en...ik keer volgend jaar zeker terug! Nu is het aftellen naar Werchter.


(originele tekst en foto’s: Stany Massart)

 

irma.jpg

calle 13.jpg

ojosdebrujo.jpg

couleur cafe.jpg

 

 

16:19 Gepost door Jeroen Op De Beeck | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

DJ Shadow speelde op zaterdagavond een fantastische set en dat allemaal in een bol die op het podium stond. Halverwege opende de bol zich en konden we hem ook echt aan de knoppen zien draaien. Speciale vermelding voor Mike Torry (geen idee of die naam correct geschreven is aangezien we hem nergens op internet konden terugvinden), die voor de übercoole visuals zorgde.

Hier zijn een paar filmpjes:

14:11 Gepost door Katrien Delcourt | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Dit was Couleur Café 2011!

Couleur Café, 2011, Brussel, Blitz The Ambassador

Couleur Café, 2011, Brussel, Blitz The Ambassador

Couleur Café, 2011, Brussel, eetstandje

Couleur Café, 2011, Brussel, randanimatie

Couleur Café, 2011, Brussel, randanimatie

Couleur Café, 2011, Brussel, randanimatie

Couleur Café, 2011, Brussel, randanimatie

Couleur Café, 2011, Brussel, Raggasonic

Couleur Café, 2011, Brussel, Raggasonic

Couleur Café, 2011, Brussel, kraampjes

Couleur Café, 2011, Brussel, expo Geloof en Bijgeloof

Couleur Café, 2011, Brussel, Sergent Garcia

Couleur Café, 2011, Brussel, Sergent Garcia

Couleur Café, 2011, Brussel, DJ Shadow

Couleur Café, 2011, Brussel, vuurwerk

Couleur Café, 2011, Brussel, vuurwerk

Couleur Café, 2011, Brussel, vuurwerk

Couleur Café, 2011, Brussel, Arsenal

Couleur Café, 2011, Brussel, Arsenal

Couleur Café, 2011, Brussel, Arsenal

Copyright: Hans De Valck

12:39 Gepost door Katrien Delcourt | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

couleur café,2011,vrijdag,brussel,selah sue,janelle monae,suarez,patrice,method man,redman,ziggy marley,recensies,foto's,verslag,generationIk moet eerst volledigheidshalve meegeven dat ik een muzikale fladderaar ben die het liefst zo veel mogelijk meepikt op festivals, maar daarom niet altijd concerten volledig uitziet. Meer een stukje van dit, een stukje van dat. Overal wat de sfeer opsnuiven  En dat doe ik zeker op een festival als Couleur Café, waar ik niet elke band en elke song ken. 

Ik was vrijdag wat aan de late kant naar Couleur Café afgezakt en eer ik door de uitgelaten menigte tot bij het hoofdpodium was geraakt, was het optreden van Selah Sue al over de helft heen. Ik zag haar net een lekker potje jammen met Patrice, de volgende artiest op het Titan-podium, waar ze blijkbaar al beste maatjes mee was geworden. Op het einde van dat nummer leek Selah Sue toch niet zo tevreden van de reacties van het publiek, maar dat veranderde snel toen ze een liedje over 'pastry' inzette. Het duurde nog even eer de frank bij iedereen gevallen was, maar bij de eerste tonen steeg er gejuich op uit de menigte. Jawel, we waren aanbeland bij 'Raggamuffin', een van haar bekendste hits. Zoals gewoonlijk gaf Selah Sue zich volledig en ging ze compleet op in haar muziek. Tonnen zelfverzekerheid, maar toch telkens weer dat licht arrogante trekje dat ook nu weer af en toe kwam bovendrijven. Dat blijft wringen bij mij, ik kan er niets aan doen.  Eerlijkheid voor alles. Maar zingen kan ze wel. Volgden nog: 'Crazy Vibes' en 'Crazy Suffering Style', waarmee ze afsloot. Dat laatste begon heel kalm alvorens de beats begonnen in te beuken. Net daarvoor had ze nog even stilgestaan bij haar vorige passage op Couleur Café, in 2009, toen ze nog als 'wanted artist' bloednerveus op een klein podium aantrad en nu amper een paar jaar later stond ze al te swingen als de beste op het hoofdpodium. Zoals ze het zelf verwoordde: 'What the f***'. Tussen het verlegen meisje alleen met haar gitaar die ik in 2008 aan het werk zag en deze artieste met massa's présence ligt een hemel van verschil. Zeker een van de hoogtepunten op vrijdag!

couleur café,2011,vrijdag,brussel,selah sue,janelle monae,suarez,patrice,method man,redman,ziggy marley,recensies,foto's,verslag,generationDaarna was het doorsteken naar het Univers-podium, waar Miss Janelle Monae het mooie weer kwam maken. Monae en haar backing vocals kwamen het podium op gehuld in zwarte capes die meteen een zweem van mysterie en opwinding veroorzaakten. Naast het podium toonde het scherm funky beelden van danseressen, van Janelle zelf met haar zwarte kuif (zie ik daar een nieuwe modetrend?) en van kleurrijke discobeelden die zo uit de 70s leken weggelopen. Ook deze dame had genoeg podiumprésence en een fantastische stem om iedereen aan haar lippen te laten hangen. Met haar wit hemd, zwarte das en futuristische zonnebril deed ze me meteen denken aan Grace Jones. Maar tijdens  haar monsterhit 'Tightrope' ontpopte ze zich tot de vrouwelijke versie van James Brown. Met 'I Want You Back' bracht ze weer helemaal de Jackson 5 terug tot leven. En tussendoor stond ze ook nog even op haar dooie gemak te schilderen om haar boodschap van liefde nog eens extra te onderstrepen. Ook haar andere megahit 'Cold War' mocht niet ontbreken. Miss Janelle toonde zich nu eens net een ondeugende kwajongen, dan weer de elegantie zelve. Een ware kameleon, maar bovenal een echt podiumbeest.


couleur café,2011,vrijdag,brussel,selah sue,janelle monae,suarez,patrice,method man,redman,ziggy marley,recensies,foto's,verslag,generationHalverwege het optreden van Monae ging ik naar het Fiesta-podium om Suarez even uit te checken. Maar die bleken er toch sneller mee op te houden dan verwacht. Lag het aan de verjaardag van Pata, een van de bandleden? Helaas was ik te laat voor hun aanstekelijke hit 'Qu'est ce que j'aime ça', jammer. Ze bouwden nog een feestje met de cover 'Couleur Café' van Serge Gainsbourg en er passeerden nog twee rustiger nummers: 'L'amant' en afsluiter 'La vie en rose'. De gasten van Suarez zijn geliefd, zoveel was duidelijk. Alleen jammer dat ik er te weinig van meegepikt heb. 

 

Aangezien ik toch niets beters te doen had, ging ik daarna  nog even kijken bij Patrice, die Selah Sue zo warm had aanbevolen. En inderdaad, die mix van reggae, pop, soul en world zat lekker. Het publiek ging uit zijn dak op songs die ik niet kende, maar dat was helemaal niet erg. Zoals Patrice zelf toegaf: "If I don't know the words I just mumble, so you can mumble too. I'll show you'. Sympa, Patrice!

couleur café,2011,vrijdag,brussel,selah sue,janelle monae,suarez,patrice,method man,redman,ziggy marley,recensies,foto's,verslag,generationOver naar Method Man & Redman. Keiveel volk stond te drummen om toch zo ver mogelijk in de tent te geraken. Ik dacht: 'This better be good. Het optreden is nog niet begonnen en ik voel me al als een haring in een ton!' Sommigen gaven het al op nog voor het duo het podium op kwam en vluchten voor zoveel 'body heat'. Maar onderstaande bleef staan en riskeerde op bepaalde momenten haar leven om hier verslag van uit te brengen. Fijngeknepen en heen en weer geduwd, dreef ik op het ritme van de crowd mee. Method Man en Redman begonnen met wat flarden van hits de zaal in te sturen: vooral hiphopsongs maar ook even een stukje 'We Will Rock You'. Verder ging het er lustig en af en toe wat ruig aan toe. Zo brachten de twee rappers het verhitte publiek soms wat verkoeling door drank over hen uit te gieten, schepten ze er plezier in ons de vuilste dingen te laten scanderen, wilden de twee graag weten hoeveel 'clean pussies' er in de zaal waren (kwestie van al meteen een juiste keuze voor de groupies van die nacht te kunnen maken) en haalden ze vooral veel herinneringen op ('You remember that shit? Hell yeah!') aan die goeie ouwe tijden, toen het nog niet allemaal rond auto's en blingbling draaide, maar gewoon de muziek zelf. En dat was op Couleur Café niet anders, de muziek en hun rechttoe-rechtaan attitude maakte van hun optreden een belevenis en de energie die van hen uit ging, bleef nog lang nazinderen. 

Was dat het probleem of was de afsluiter op het hoofdpodium, Ziggy 'zoon van' Marley, toch niet zo goed bezig? Wie zal het zeggen? Het feestje zat erin bij het publiek en de reggaebeats kabbelden gezapig voort, maar mij leek het allemaal niet zodanig te kunnen boeien, behalve dan als de hits van 'good old' Bob eraan kwamen. Misschien iets te veel op automatische piloot bezig, Ziggy?

couleur café,2011,vrijdag,brussel,selah sue,janelle monae,suarez,patrice,method man,redman,ziggy marley,recensies,foto's,verslag,generation

couleur café,2011,vrijdag,brussel,selah sue,janelle monae,suarez,patrice,method man,redman,ziggy marley,recensies,foto's,verslag,generation

 Copyright twee laatste foto's: Belga 

15:14 Gepost door Katrien Delcourt | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

25/06/2011

Voor alles is er een eerste keer. Zo is er een eerste keer dat je bijvoorbeeld Thaise noedels eet. Een eerste keer dat je met het openbaar vervoer (de bus) helemaal tot bijna in het hartje van Brussel reist. Een eerste keer dat je zo uitbundig meedanst en -zingt op genres als ragga, raï, world, … Een eerste keer dat je geniet van zo’n uitzonderlijke sfeer. Kortom: de eerste keer Couleur Café.

Na een rit met veel vertragingen, was bij aankomst het eerste wat opviel – natuurlijk – het opvallend mooie festivalterrein waarop Couleur Café 3 dagen lang neerstrijkt. De stedelijke schoonheid van zo’n voormalige industriële site als Tour & Taxis is eigenlijk haast paradoxaal, in vergelijking met de schoonheid die terug te vinden valt in de natuur. Het geeft Couleur Café zeker iets unieks.
Er zijn echter nog vlakken waarop Couleur Café zich onderscheidt van de andere festivals. Initiatieven als de kunstexpo Cool Art Café en de flashmobs dragen hier zeker toe bij, net als de mooie decoratie – het oog wil namelijk ook wat. Zo was het grootste podium, de Titan, vermomd als een reuzenradio en de in rotsen gehulde drankbonnetjeskassas waren ook allesbehalve boring plain white.

068.Friday.Atmosphere.L.Cheffert.jpg

 

Sfeerfestival

Zoals eerder aangehaald heerst op Couleur Café een uitzonderlijke sfeer.  Het festival ademt gezelligheid uit. Daar zorgen niet alleen de talloze kleine kraampjes voor, maar ook het publiek op zich. Zij ademen iets anders uit – naast CO2 en waterdamp. Het is een soort openheid, een progressieve instelling ten opzichte van de multiculturele maatschappij als tegenwicht voor haar sceptici. Merkel mag dan wel beweren dat deze in Duitsland gefaald heeft, op Tour & Taxis lijkt van 24 tot 26 juni het tegendeel waar te zijn.

Het is haast een cliché geworden, de festivalganger die niet voor de muziek gaat maar voor de sfeer. Aanvankelijk was mijn mening hierover dat ik sfeer wel belangrijk vond, maar dat de muziek zelf minstens even belangrijk vind. Couleur Café heeft me echter bekeerd. Bekeerd tot de eerste groep, ook al is het een cliché. Ik, als overwegende indie-rock & pop luisteraar, heb ontzettend genoten van de muziek dankzij de goeie sfeer.

 

Het oordeel van Korneel

Aangezien ik een leek was – en eigenlijk nog steeds ben – op vlak van de prominentst aanwezige genres op Couleur Café, heb ik me op sleeptouw laten nemen door een aantal vrienden die er wel wat vanaf wisten.

Daarvoor brachten de vriendelijke jongens van Raggasonic ons in de juiste stemming. Het duurde even, maar al gauw was de incubatietijd overwonnen en danste ik even hard mee. Meezingen was andere koek. Ook al lijkt op het eerste zicht dat ze met liederen als Il faut légaliser la ganja een boodschap willen uitdragen, tijdens het optreden lijkt te blijken dat ze deze boodschap toch niet zo belangrijk vinden. Als dat wel zo was geweest, dan zouden deze twee Franse rappers ongetwijfeld harder hun best gedaan hebben om het verstaanbaar over te brengen. Pas terug thuis gekomen leerde ik dat het laatste woord ‘ganja’ was.

010_Saturday_Raggasonic_B_Struelens.jpg
De twee ideale schoonzonen van Raggasonic

 

Daartegenover staat wel dat hun melodieën en de ritmes opgewekt waren – in een bui van euforie geschreven? – en zich uitstekend leenden om de benen eens los te gooien.

Na afloop van een geslaagde instap, zochten we rustigere oorden op. Dat bleek de Univers-tent uiteindelijk te bieden. Daar trad immers Yael Naim op, een Israëlisch singer-songwriter. Op het podium had ze heel leuke paraplu’s staan, maar daarmee is wat mij betreft zowat alles gezegd. 

085.Saturday_Yael_Naim_B.Struelens.jpg
Yael Naim vergezeld van haar paraplu

 

Even later besloten we wijselijk iets in de buurt, buiten het festivalterrein, iets te gaan eten. Om daarna terug te keren voor het vervolg op een spetterend feestje.

Bij de terugkeer wachtte een optreden van SOJA – afkorting van Soldiers of Jah Army, heb ik speciaal voor jullie opgezocht –  op ons. Verrassend was het alleszins dat het om een Amerikaanse band ging. Hun muziek kon ik zeker smaken. Opvallend was wel de blik van de zanger. Hij keek altijd met blinkende ogen de zaal in. Hij vond alles blijkbaar wel heel leuk. Daarnaast was het kapsel van de blonde bassist, Bob Jefferson, een grappig zicht. De man had namelijk ontzettend lange dreadlocks. Deze konden echter niet verhullen – of toch niet lang meer – dat hij last begon te hebben van kaalheid. Maar nogmaals: muzikaal was het voor mij een topper, er kwamen originele klanken uit de bezetting met een trompet en saxofoon.

094.Saturday_Soja_B.Struelens.jpg
De eeuwige glans in de ogen van Jacob Hemphill.

 

Vervolgens hield mijn ontdekkingstocht met een vriend als gids halt bij het Move Stage. Daar maakte een DJ het mooie weer en was het dansen geblazen. Uiteindelijk brak er een heuse dance battle uit – wederom een blijk van de uitzonderlijke sfeer. Iets later moest er voor het Move Stage – dat overigens gesponsord was door de EU – plaats geruimd worden voor de act van twee acrobates. Zeer indrukwekkende performance. Goed ineen gestoken met gepaste muziek en alles in een mooi danskleedje.

163.Saturday.Atmosphere_N.Nizette.jpg
Acrobatie aan Move Stage

 

Toen de twee dames hun trukendoos leeg was, zochten we even de Dance Club op, maar algauw hielden we het daar voor bekeken. Uiteindelijk pikten we dan nog een stukje van het einde mee van de indrukwekkende DJ Shadow. Achteraf gezien heb ik misschien wel spijt dat ik er niet meer van gezien heb.

Na al één keer buiten het festivalterrein gegeten te hebben, werd het ook eens tijd om de lokale specialiteiten uit te proberen. Het einde van DJ Shadows set luidde dan ook het uitgelezen moment in om Thaise noedels met loempia’s te gaan bestellen. Het vuurwerk bombardeerde dit tot een ware feestmaaltijd.

Tiken Jah Fakoly had de eer de aftrap te geven aan wat het feestelijke summum moest worden van een fantastische dag Couleur Café. Met zijn Afrikaanse, exotische klanken maakte hij die feestelijkheid meer dan waar, maar over de helft besloten we toch even een kijkje te gaan nemen in de Fiesta. Alwaar we Merdan Taplak (live) aantroffen. Het feestje bleek daar des te groter, dus besloten we het einde in hun gezelschap te vieren.

Merdan Taplak Live kreeg terecht de stempel ‘wanted!’ (een label waarmee de organisatie nieuw en opkomend talent in de verf wilt zetten) van de Couleur Café-organisatie. De van oorsprong Turkse Antwerpenaar Merdan Taplak brengt met zijn Live-initiatief een mengeling van Pop, Elektro, Balkan en Gipsy. En dat doet hij met succes. Sfeer gegarandeerd met zijn vier koperblazers en vooral de accordeonist. Toen, na afloop, iedereen om meer vroeg, had Merdan Taplak wel een hele originele manier om dat af te slaan. Wanneer iedereen namelijk bleef applaudisseren, kwam hij terug om met zijn gsm een foto te maken “voor zijn moeder”. Hij zei dat ze binnenkort een album gingen uitbrengen en dat ze een foto van ons, de toeschouwers, wouden voor op de cover. Na het trekken van een eerste foto, bracht hij aan dat ze ook een foto nodig hadden voor de achterkant van de platenhoes. Daarvoor wou hij dat we ons allen omdraaiden. Iedereen slikte de smoes en toen zij zich opnieuw met het gezicht naar het podium draaiden, was het leeg. Mooie goocheltruc, Merdan ;-)

12:36 Gepost door Korneel De Feyter | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Waar kijkt de Generation-redactie naar uit op Couleur Café? Dat hebben we hier even voor jullie opgelijst!

tot later!

katrien

16:52 Gepost door Katrien Delcourt | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Festivals, 2011De maand juni loopt ten einde en dan wordt het druk bij Generation. Het festivalseizoen wordt dit weekend geopend en wij zullen jullie onderdompelen in een zomer vol muziek en jullie de festivals laten beleven alsof jullie er zelf bij waren. De Generation-redactie en onze bloggers zullen jullie ogen en oren zijn op de vele festivalweides. Recensies, sfeerverslagen, foto’s, anekdotes, interview, video’s en meer van dat lekkers mag je bij Generationopdefestivals verwachten.


Maar da’s niet alles, want je kan bij ons ook heel wat optredens van Graspop Metal Meeting, Rock Werchter en Pukkelpop live bekijken en achteraf herbekijken! Je hoeft alleen je vrienden uit te nodigen, een paar pintjes erbij te pakken en naar onze live player www.generation.be/live te surfen. Zet hem bij je favorieten, dan vind je snel de weg terug naar de live optredens!


Generation en onze Generationopdefestivals-blog zullen op alle mogelijke manieren verslag uitbrengen van de festivals:


-een blog (daar zit je nu op)
-liveoptredens (hier)
-de line-ups van zomerfestivals met heel wat info over de groepen (hier)
-infoberichten in real time dankzij Twitter (hier)
- infoberichten op Facebook (hier)
-wedstrijden om tickets te winnen en zelf een festival te kunnen doen (hier)
-heel wat dossiers over de festivals (hier)
-massa’s info en zelfs live video op je gsm (http://m.generation.be)
-de grootste festivalapplicaties op je gsm  (Graspop, Werchter, Dour en andere volgen nog)


Ga je zelf ook naar een van de festivals die wij bespreken? Laat ons dan zeker weten wat jij ervan vond door een commentaar achter te laten.

Tot heel dit weekend op Graspop en Couleur Café!

17:04 Gepost door Katrien Delcourt | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |