pukkelpop,2011,slachtoffers,noodweerDe festivalorganisatie van Pukkelpop dankt iedereen voor de tienduizenden positieve reacties en aanmoedigingen rechtstreeks en via alle sociale netwerkkanalen.

Naast steun stellen ze ook vast dat er heel veel praktische vragen opduiken. Festivalbezoekers die zich afvragen waar ze voor verloren voorwerpen terecht kunnen, hoe het met hun ticket zit, mensen die willen weten of ze op een of andere manier kunnen meehelpen met de opruiming van het terrein etc. Een team is nu samengesteld dat op al deze vragen zal proberen te reageren via www.pukkelpop.be.

Gelet op de dramatische omstandigheden en het ontbreken van een totaaloverzicht, is er ook geen eenduidig antwoord voor de eventuele terugbetaling van tickets. Pukkelpop engageert zich wel om binnen een redelijke termijn te beantwoorden en ten laatste op 15 november. Het is mogelijk om een mailadres en SUPPORT ID achter te laten op de aangepaste Pukkelpop website. Ook is er de behoefte om een onafhankelijk ‘Steunfonds Pukkelpop Slachtoffers’ op te richten voor slachtoffers en nabestaanden. De informatie hierover zal eveneens op de aangepaste homepagina van www.pukkelpop.be terug te vinden zijn.

11:21 Gepost door Katrien Delcourt | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

pukkelpop,2011,wedstrijd, line-up, tipsJawel, je hoort het goed! Wij hebben nog een paar allerlaatste duotickets voor Pukkelpop in onze kast liggen en die wachten ongeduldig op een nieuwe eigenaar! Meedoen dus maar en wie weet ben jij bij de sjansaars! Deelnemen kan nog tot en met 11 augustus!

De Generation-redactie heeft ook even zijn persoonlijke favorieten voor Pukkelpop opgelijst. Ontdek welke bands je zeker niet mag missen!

16:12 Gepost door Katrien Delcourt | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

pukkelpop,2011,foo fightersAfgelopen nacht kon je om 3 u. naar het optreden van Foo Fighters kijken, live vanop Lollapalooza in Chicago. We zijn vergeten dat hier even kond te maken.

Maar we maken het goed met de Full Length Garage Tour Movie van Foo Fighters die integraal op YouTube te bekijken is! Je hoort het goed, garages! Hoogst uitzonderlijk voor een band van dat kaliber om nog in garages te gaan optreden, maar voor hun fans hebben Foo Fighters blijkbaar veel over en zo'n attitude levert hen niets dan lof op. Ze maakten de tournee in april van dit jaar in Noord-Amerika. Mmm, zouden de Foo Fighters dit ook even in Europa willen doen? Ok, wie wil de Foo Fighters in zijn garage?? Laat je horen!

 

 

13:35 Gepost door Katrien Delcourt | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

Pukkelpop… Een Belgisch festival gevestigd in Kiewit dat al sinds 1985 meegaat. Het staat bekend om een meer alternatief karakter dan onze andere populaire festivals, maar de laatste jaren is het, net zoals met Rock Werchter het geval is, er snel bijzijn wat betreft tickets. Net zoals vorig jaar is ook deze editie volledig uitverkocht, en dat op een mum van tijd. De combitickets gingen de deur uit, gevolgd door de dagtickets. Op 26 juli ging het allerlaatste dagticket over de toonbank. Pukkelpop 2011, U bent uitverkocht!

Wat verwacht je dan ook, met bands als Foo Fighters, Eminem The Offspring en Deus. Zo, nu zijn onmiddellijk ook de headliners van deze editie vernoemt. Uiteraard zijn er nog zoveel andere geweldige bands zoals Thirty Seconds to Mars, Rise Against, Skunk Anansie, Paul Kalkbrenner, The Ting Tings, Within Temptation, Deftones, Kasabian, Duck Sauce, The Kills, Apocalyptica, een dj set van Cassius en ga zo maar door, teveel om op te noemen. Maar liefst zo’n 220 bands zullen over drie dagen gespreid spelen op dit festival! 18 tot 20 augustus wordt voor degenen die een kaartje hebben bemachtigd een waar feest.

Pukkelpop heeft een heel gemoedelijke sfeer. Dit is grotendeels wegens de verschillende muzikale genres verspreid over de acht podia met aldus een heel divers publiek. Pukkelpop probeert jaarlijks een goede mix te brengen van overwegend alternatieve muziek, voor ieder wat wils. En vind je niet onmiddellijk iets dat je op een dood moment interesseert, dan zijn er genoeg muzikale ontdekkingen te doen of heel wat leuke randanimatie te bekijken.

Laten we eens enkele bands onder de loep nemen. Een beschrijving geven van alle bands is haast onmogelijk en veel te omvangrijk. Daarom zal ik me beperken tot bands die ik zaterdag wil zien en aanraders zijn voor mensen die hen niet kennen.

‘Bleed from Within’ is een Schotse deathcore band die momenteel twee EP’s en twee albums hebben uitgebracht. Dit vrij jonge gezelschap zal gegarandeerd een hevig optreden opleveren. Fans van rustigere muziek, maak plaats voor circle pits en walls of death! Op Groezrock eerder dit jaar hebben ze alvast de boel op stelten gezet. Ze zullen te zien zijn in de Shelter.

Een andere band is toevallig ook afkomstig van dezelfde streek, zelfs dezelfde stad! Verwelkom ook maar ‘Yashin’ in de Shelter, de tweede band uit Glasgow, Schotland. Yashin is een screamo/hardcore groep die wel al wat evoluties hebben doorgemaakt. Aanvankelijke spiegelden ze zich aan onder andere Funeral for a Friend, maar na het vertrek van hun zanger in 2008 hebben ze het over een andere boeg gegooid. Sindsdien gaan ze de wereld in met twee zangers en focussen ze zich meer op het screamo element van de muziek. Dit blijkt goed te werken voor hen, vorig jaar verscheen immers hun eerste album ‘Put your Hands where I can see them’. Op Pukkelpop mogen ze dit album dan ook voorstellen aan degenen die hen nog niet live gezien hebben sinds dan.

Met ‘The Joy Formidable’ ontdekken we een heel andere muziekstijl. Indierock zoals het hoort, deze drie-koppige band wordt dan ook op handen gedragen en wordt meermaals als toekomstig talent of ‘the next big thing’ aangeprezen. We zullen zien of dat ook daadwerkelijk zo zal zijn in de toekomst. Op Pukkelpop krijgen we alvast een voorproefje om het zo te zeggen.

Nu een band met een beetje een vreemde naam: ‘…And you will know us by the Trail of Dead’. Deze band afkomstig uit Texas is reeds drie maal op Pukkelpop komen spelen. Zelf heb ik ze in 2007 aan het werk gezien, laat op de avond op een klein podium. Dit jaar spelen ze reeds om 14:25 maar wel op de main stage. Van een verplaatsing gesproken. Hun muziek is te omschrijven als rock, maar dan met veel alternatieve en experimentele elementen. Zeker het bekijken waard en misschien wordt dit wel een van je mogelijke nieuwe ontdekkingen indien je ze nog niet kent.

The Horrors zijn ondanks hun naam best wel aardig om te zien. Hun ‘alternative rock’ klinkt zoals dat hoort, gitaargeluiden waarbij je haast gaat zweven. Voeg daar een prachtige stem bij en het is compleet. Lekker genieten en wegdromen met The Horrors.

‘Customs’ is nog een indierock band maar soms iets harder dan de meesten in hun genre, zo herinner ik me hen tenminste nog van op een optreden te Gent. Met momenten zou je zelfs new wave elementen kunnen onderscheiden, wat zeker en vast niet slecht is. Dit is tevens ook de eerste Belgische band in deze bespreking, dus ga ze zeker een hart onder de riem gaan steken op de main stage om 13:05.

Nu we het toch over Belgische bands hebben, ‘Das Pop’ is er nog zo een. De band is vrij bekend wegens Bent Van Looy. Na inactiviteit van vijf jaar, hebben ze een nieuwe plaat genaamd ‘The Game’ opgenomen. Hiermee touren ze al een tijdje rond en Pukkelpop zal een nieuwe tussenstop zijn.

De rockband ‘Gorki’ kent iedereen wel al. Deze band rondom Luc De Vos bestaat al 21 jaar maar zal nu pas voor het eerst op Pukkelpop te zien zijn. Ze zullen hun nieuwe album ‘Research & Development’ komen voorstellen, inmiddels de tiende plaat van deze gasten.

Tijd voor iets helemaal anders. Apocalyptica is een unieke band, zo zijn er eenvoudigweg geen twee in de wereld. De band bestaat uit vijf personen, waarvan één drummer en vier cellisten. Inderdaad, u leest het goed, slechts cello en drum. Toch kan Apocalyptica urenlang boeien, niet alleen met hun muziek maar ook met hun live performance. Ze weten het publiek (figuurlijk) te bespelen zoals geen ander. Bij Apocalyptica is er altijd sfeer alom en dat zal in de Shelter om 23:50 niet ontbreken. Ze zijn waarschijnlijk in de metalwereld het meest gekend omwille van hun Metallica covers op cello. Maar niet enkel Metallica, ook bijvoorbeeld Slayer en Sepultura zijn gecovered door hen. Het spreekt dan ook voor zich dat het publiek uit hun dak gaat bij zulke covers en zelf meezingt ter vervanging van de afwezigheid van een zanger. De band heeft uiteraard ook zelf een hele hoop nummers, ze hebben dan ook in totaal zeven studio albums. Steeds meer en meer blijkt ook dat ze een guest vocalist gebruiken om op sommige nummers op hun albums toch tekst te voorzien. Deze variëren van cd tot cd en ook live staat niet vast wie hen als vocalist zal vergezellen voor bepaalde songs. Altijd wel een beetje een verrassing, Apocalyptica, en een die zeker door iedereen kan gesmaakt worden al is het maar voor de sfeer alleen.

Deus wordt vaak omschreven als een van de beste rockbands van België. Ze zijn al een aantal keer op Pukkelpop geweest, twee jaar geleden zelfs twee maal als afsluiter! Dit jaar blijft het bij één optreden om 19:35. In september komt hun nieuwe album genaamd ‘Keep you close’ uit. Allicht zullen ze hier enkele nummers al van spelen. Uitkijken dus naar een nieuw Deus!

Deus wordt op de main stage opgevolgd door The Offspring. Deze punkrock band heeft al sinds 2007 geen nieuw materiaal opgenomen. Nu zijn ze echter terug op tour en passeren ze ons geliefde Belgenlandje op Pukkelpop. Punkrock zoals het hoort zal over de weide galmen. Hits zoals Pretty Fly (for a White Guy), Keep ‘em Seperated, Why don’t you get a Job en Millions Miles Away, het zijn slechts enkele van de alom gekende nummers van The Offspring. Ze sluiten de main stage niet af, die eer is weggelegd voor Duck Sauce. Dit is een dj-set van Armand Van Helden en A-Trak.

U hoort het al, sfeer verzekerd op deze laatste dag van Pukkelpop.

13:45 Gepost door Kurt Lamberigts | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De komende dagen kunnen jullie hier mijn eerste stappen op de festivalgrond van Dour volgen. Ik zal het nodige verslag brengen van de verschillende optredens en de sfeer van op het Pukkelpop van Wallonië. Maar eerst moet er natuurlijk een planning gemaakt worden. Hieronder volgt mijn Dour-parcours... !

 

Dour

Dag 1

Rolo tomassi: als opener kan dit tellen. Snedige Engelse grindcore!

Drums are for parades: tegenwoordig één van mijn favoriete groepen. Live ook nog een stuk beter en stevigere noise rock dan op plaat. Deze keer treden ze zelf samen op met Shamans Of The Deaf Country, ik ben al benieuwd!

Gallows: ook zoals Rolo Tomassi leren kennen via blogs en het internet. Snoeiharde punk rock waarbij de nummers langer duren dan 2 minuten! J

Alpha 2.1.: Belgische band die met drums, gitaar, keyboards en een micro, pop rock brengen met een ruw kantje.

Kyuss Live: het originele Kyuss is herenigd met originele leden John Garcia, Nick Oliveri en Brant Bjork. De godfathers of stoner rock!

Cypress Hill: Amerikaanse super rapgroep.

Arsenal: Arsenal heeft een nieuw album uit (Lokemo) stelt dit deze zomer uitgebreid voor op verschillende festivals. 2 weken terug sloten ze het hoofdpodium op Werchter af, dit weekend mogen ze dat feestje nog eens overdoen op Dour.

En na Arsenal duiken we de nacht in en zal we ons in het feestgedruis stortten op de dansvloer op de tonen van Proxy, Boys Noize, Tiga of d.i.m.!

 

Dag 2:

The Japanese Popstars: Geen Japanners zoals de groepsnaam zou vermoeden, maar Ieren die door middel van dj’s en een producer, een mix brengen van electro house.

Jamaica: Franse synthpop bekend van de hit “I think I like U 2”

Papa Roach: nostalgische (allezins voor mij) nu-metalgroep, die vorige week nog op RockZottegem speelden. Ik ben vooral benieuwd of de zanger, Jacoby Shaddix opnieuw het podium opkomt en het publiek groet met een “Hello, Brussels!”

Das Pop - The Qemists: ik twijfel nog tussen het spelletje (The Game :-P) van Bent & co of het drum ‘n’ bass sound van The Qemists

Ice Cube – Skindred: Hier ook twijfel tussen Ice Cube en Skindred. Ice Cube ken ik eigenlijk meer van zijn acteercarrière dan zijn muzikale. Maar de metal met rap/reggae-invloeden van Skindred kan mij ook wel bekoren. Wellicht ga ik beide eens bekijken.

The DØ: bekend van het hitje “On my shoulders” komen hun nieuwe album “Both Ways Open Jaws” voor te stellen. Franse synthpop avant la lettre!

Riva Starr: Producer/dj gekend om zijn unieke mix van folk, electro en balkan beats.

Klaxons: Moet ik Klaxons nog voorstellen? Ok, Gravity’s rainbow, It’s not over yet, Golden Skans,… voila! J

Pulp: de ‘Common people’ vieren hun reünie dit jaar op Dour!

Vitalic V Mirror Live: wil ik al enkele jaren zien met zijn V Mirror Live show, Het is er jammergenoeg nooit van gekomen, now is the time! J

De dag sluiten we opnieuw af met de nodige beats, deze keer geleverd door Jack beats (bekend van zijn Drop the Pressure remix van Project Bassline) en Claude Vonstroke.

 

Dag 3

The Selecter

The Amplifetes

Architecture in Helsinki

Pennywise – The Herbaliser

IAMX

Suede – Nosaj Thing

Booka Shade – Life of Agony

House of Pain – Erol Alkan

Aeroplane

11:23 Gepost door Kristof Fonteyn | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Zondag is de dag des Heren maar desondanks sukkel ik opnieuw de wei op rond een zeer onchristelijk uur ergens in de namiddag, deze keer met het excuus dat het wel heel warm is. Om toch wat variatie in mijn Werchterprogramma te brengen besluit ik de matten van de Main Stage in te ruilen voor de plankenvloer van de Marquee. Vooral dan omdat er heel wat moois op de affiche staat natuurlijk.


Beginnen doen we met Tame Impala, onder meer bekend van het bescheiden radiohitje ‘Solitude Is Bliss’. Ook al komen de 4 leden tesamen nog niet aan de leeftijd van wijlen La Esterella, toch neigt hun œuvre eerder naar sixties en seventies met als grootste invloed Cream. Rond de Marquee waren er toen deze Australiërs van jetje gaven heel wat festivalgangers die hun hoofd net iets uitbundiger rondzwierden dan gewoonlijk. Volstrekt niets mis mee overigens.


Vorig jaar zag ik Two Door Cinema Club voor het eerst toen ze in het voorprogramma van Phoenix in de AB speelden. Sindsdien maakten ze indruk op Pukkelpop en ook op Werchter vond de gejaagde gitaarpop gretig afnemers. Het publiek huppelde voorbeeldig mee tijdens topnummers als ‘Something Good Can Work’ en ‘Undercover Martyn’ en deed ook niet moeilijk als er al eens een nieuw nummer werd gespeeld. Two Door Cinema Club zorgde ook voor een persoonlijke aha-erlebnis toen ze ‘Do You Want It All’ begonnen te spelen en zo in een klap het mysterie van welk nummer nu gebruikt wordt in die reclame van de Nationale Loterij oplosten. Waarvoor dank. Dat niet al de nummers even grote prijsbeesten zijn als de hierboven vermelde is niet meer dan normaal, het weze hen vergeven.


Hierna kon ik nog een klein stukje Kaiser Chiefs meepikken maar het was vooral Grinderman dat mij tot een terugkeer naar de Main Stage verleidde. Conclusie na het optreden : Nick Cave is een beest. Niet zomaar een beest of eender welk wild beest. Neen, Nick Cave is een rusteloze wolf die springt, bijt en huilt en die in een minuut zijn wolfsvacht voor een schapenvel kan omruilen. Zo haalt hij een vrouwelijke fan op het podium die graag een handtekening wou en dat had duidelijk gemaakt op een van de vele bordjes die  De Morgen had uitgedeeld. Nog geen 2 minuten later raasde Cave weer als een bezetene verder met materiaal uit de 2 Grinderman albums. Voortgestuwd door die bezwerende baslijn vormde ‘No Pussy Blues’ ongetwijfeld een van de hoogtepunten uit de set maar eigenlijk was de set een lange aaneenschakeling van mokerslagen.


Fleet Foxes profiteerde volop van de Marquee-wetten : applaus klinkt er altijd luider dan elders op de weide en om de een of andere reden werkt applaus er ook aanstekelijker. Applaus dat ook simpelweg volledig verdiend was. In tegenstelling tot Portishead een dag eerder was Fleet Foxes een uitgelezen voorbeeld van right time, right place, right crowd. Nummers als ‘Mykonos’, ‘Blue Ridge Mountains’ en ‘White Winter Hymnal’ klinken nu al tijdloos en ook afsluiter Helplessness Blues vanop het gelijknamige nieuwe album ontpopte zich tot een instant klassieker. Het valt alleen maar te hopen dat wanneer Fleet Foxes de Marquee helemaal ontgroeid is iedereen nog even enthousiast blijft klappen voor al dat moois.


Terwijl Iron Maiden voor een redelijk ontvolkte wei hun uiterste best deed om het publiek te doen geloven dat ze na al die jaren nog iets nieuws te vertellen hebben trok het (jonge) volk massaal naar Robyn in de Marquee. De Marquee was duidelijk te kleine voor deze Zweedse Princess of Pop en op de koop toe loste dit optreden alle verwachtingen in. Niet alleen klonken de breekbare popdeuntjes nog oprechter dan op plaat, Robyn wist de Marquee ook op te zwepen met dansmoves die recht uit een aerobic video leken geplukt te zijn. Nadat hits als ‘Dancing On My Own’ en ‘Indestructible’ al de revue waren gepasseerd was ‘With Every Heartbeat’ de te verwachten en tevens ideale afsluiter van een optreden dat tot ver buiten de Marquee indruk maakte. Robyn slaagt er als een van de enigen in om als vrouwelijke popster commercieel succes te combineren met geloofwaardigheid en breekbaarheid. Voorwaar iets dat moet gekoesterd worden. En zo zat mijn Rock Werchter 2011 er alweer op. Op voorhand stond ik misschien wat sceptisch tegenover de affiche maar van de groepen die ik ben gaan bekijken stelde er geen enkele teleur. Volgend jaar andere namen en dezelfde kwaliteit en we hebben een deal, Herman.

06:55 Gepost door Bart Bovri | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Ondanks alle goede voornemens was het zaterdag toch al rond 15u voor ik op de wei belandde waar op dat moment The Gaslight Anthem op de Main Stage stond. Binnen mijn vriendenkring zijn er heel wat fans van deze band, maar ik zal mezelf een slechte vriend moeten noemen want ik behoor vooralsnog niet tot die categorie. Om de ongetwijfeld talrijke fans niet voor het hoofd te stoten met een amateuristische bespreking ga ik mij dan ook niet wagen aan een uitgebreide review en zal ik gauw meegeven dat wat ik hoorde zeker niet slecht klonk onder de voorzichtige namiddagzon. Verder beloof ik hierbij plechtig om van zodra ik terug thuis kom mij uitgebreid te verdiepen in hun discografie. Afgesproken? Afgesproken.


Amper een halfuurtje later was het de beurt aan full time meisjesidool Bruno Mars om te tonen wat hij in zijn mars had (pun jammer genoeg intended, waarvoor mijn oprechte excuses). Om zijn cool te bewaren betrad onze favoriete Hawaïaan van de dag (doordenker) lichtjes nonchalant het podium in een outfit die in de lifestyle bijlages van de betere kranten waarschijnlijk hoog zou scoren: Ray Ban, leren jasje, modieus hoedje... alles mooi volgens het boekje. Nu ben ik geen al te groot liefhebber van mans zeemzoete liedjes die de laatste maanden op de radio passeerden, maar tijdens het optreden heb ik amper naar het uur gekeken op mijn gsm, meestal een goed teken. Heel goed mogelijk dat dit komt omdat dit het eerste optreden was dat ik aandachtig volgde, toen nog zonder zere voeten, maar veel zal ook wel te maken hebben met het feit dat onze vriend Bruno een rasentertainer is én dat hij begeleid werd door een zeer strakke band. Zomerhitje 'The Lazy Song' werd voor de gelegenheid in een uptempo/ska jasje gestoken, er werd aan synchroondansen gedaan met al de muzikanten mooi op een rijtje en de cover van Michael Jackson's Dirty Diana werd niet zomaar afgehaspeld en vol overtuiging gebracht. Tijdens afsluiter 'Just The Way You Are' kregen de koppeltjes op de wei dan ook nog eens de kans om hun geliefde te vertellen hoe amazing hij of zij wel niet is en er werd gemuild dat het een lieve lust was. Dat Peter Gene Hernandez -even tonen dat we onze research gedaan hebben- de helft van de tijd aan het zingen was met een gezicht dat leek aan te geven dat hij wel heel erg dringend naar de wc moest zullen we dan maar verklaren door te denken dat hij het écht meende.


I Blame Coco hoorde ik van buiten de Marquee 'The Chain' spelen, waarmee Coco Summer (de dochter van Sting, jawel) zondigde tegen Het 35e Gebod Voor Rockmuzikanten, zijnde "Gij zult geen Fleetwood Mac cover spelen/opnemen". De laatste cover die ik mij voor de geest kan halen was 'Go Your Own Way' van de nationale trots Silverene, en we weten allemaal hoe het daar mee is afgelopen. Of eigenlijk net niet. Laat het dus een les zijn. Eerlijkheidshalve moet ik toegeven dat ik maar een kwartiertje heb meegepikt dus misschien wat het een geniaal optreden en was ik gewoon niet goed genoeg aan het opletten, ik sluit niets uit.


Daarna stond Elbow op het programma op de Main Stage, een band die sinds hun meesterwerkje ‘The Seldom Seen Kid’ volledig in de armen lijken te zijn gesloten van het Belgische publiek. Dat die appreciatie volledig terecht is valt niet te ontkennen, al lijkt de laatste plaat op de keper beschouwd niet van het niveau als de vorige worpen. Opener 'The Birds' kabbelde dan ook net iets te rustig voort en het was allemaal best mooi maar soms ook een tikkeltje saai. Pas toen halverwege ‘Grounds For Divorce’ werd ingezet werd het publiek eens wakker geschud en dat was nodig want daarvoor leek iedereen op de weide een beetje in te dommelen. Garvey kweet zich nochtans uitstekend van zijn taak als frontman. Hij vroeg meer dan eens of iedereen “still okay” was, leerde de weide de omgekeerde mexican wave aan en toen de opblaaspop in het publiek net iets te veel de aandacht trok kon hij de rest van het publiek overtuigen om luidkeels “move the fucking sex doll” te scanderen. Met afsluiters ‘Open Arms’ (wél een prijsbeest van die laatste plaat en tevens een perfect festivalnummer) en publiekslieveling ‘One Day Like This’ wist de band echter het publiek volledig voor zich te winnen en leek het iets te makke begin van de set volledig vergeven en vergeten.


Zoals Guy Garvey aangaf stond er de weide nog heel wat moois te wachten in de loop van de avond en de eerste die hier een vervolg aan breide was PJ Harvey, die samen met Portishead voor het back to the nineties-aspect van de avond zorgde. Wie echter vooral op ouder werk zat te wachten kwam gedeeltelijk bedrogen uit want Polly Jean putte voornamelijk uit haar laatste zeer straffe plaat ('Let England Shake') afgewisseld met wat oudere nummers. Soberheid primeerde in zowel de uitvoering als de présence van de band zelf. Geen schreeuwerige achtergrond of oogverblindende lichtshow, gewoon PJ en haar band. Of ze door deze aanpak vele nieuwe zieltjes op de weide heeft gewonnen valt ten zeerste te betwijfelen, maar het valt toe te juichen dat ze net als alle andere Grote Artiesten relevant blijft door haar eigen koers te varen wars van alle trends en ook live geen compromissen zoekt. Wie wél fan is kon overigens niet anders dan onder de indruk zijn van de akelige perfectie waarmee bijvoorbeeld nieuwe nummers als 'Let England Shake' en 'The Words That Maketh Murder' werden gebracht en het feit dat deze 41-jarige dame (hoe onbeleefd van ons) nog altijd een stem heeft die door merg en been dringt.


Dat de combinatie Portishead - Main Stage niet de meest gelukkige was van deze Werchter editie werd al redelijk snel duidelijk. Natuurlijk verdient een band met dergelijke status een hoge plek op de affiche, maar toch was dit zo een van de vele optredens waarvan je achteraf beseft dat het in de Marquee net iets magischer was geweest. De visuals op de schermen naast het hoofdpodium en achter de band pasten nochtans perfect bij de onderkoelde beats en Beth Gibbons raspende stem en nummers als 'The Rip', 'Machine Gun' en klassieker 'Sour Times' klonken niet minder dan indrukwekkend. Maar het mocht allemaal niet baten. Tot redelijk dicht bij het podium waren er meerdere mensen luidop aan het praten doorheen het hele optreden. Zo was er een persoon van een niet nader genoemde provincie die vond dat het "lik n begroafenisse" was. Toegegeven, het soort nummers dat Portishead brengt zijn geen hapklare brokken en met een publiek dat al volop aan het uitkijken was naar dé headliner van het festival was dit een perfect voorbeeld van wrong time, wrong place en ook wel een beetje wrong crowd.


Om half twaalf was het dan eindelijk de beurt aan de band waarop de weide al de hele avond zat te wachten. Om het publiek in de sfeer te laten komen knalden onder andere Bruce Springsteen en Jay-Z's 99 Problems uit de boxen. Niet bepaald representatief voor het muzikale vaatje waaruit Coldplay doorgaans tapt maar Chris Martin is natuurlijk een man van vele werelden, getuige zijn samenwerkingen met diezelfde Jay-Z en ook Kanye West. Kon dit eigenlijk ooit een slecht optreden worden? Het valt te betwijfelen. Door de jaren heen heeft Coldplay een patent genomen op het soort tearjerkers dat zelfs mensen die Engels al eens durven verwarren met Duits of Russisch kan raken en doet meezingen. Is daar iets mis mee? Hoegenaamd niet. Oudjes als 'Yellow', 'The Scientist' en 'Fix You' zijn zonder meer schone nummers en 'Politik' is live een mokerslag die doet vermoeden dat Chris Martin niet het mietje is waar hij altijd voor versleten wordt. Daarnaast verzorgde de band ook het niet-muzikale aspect van het optreden door vuurwerk, ballonnen en ander fraais de lucht in te sturen. Of er tussen de nummers van het nieuwe album een crowdpleaser van het kaliber 'Viva La Vida' tussenzit valt nog af te wachten, maar dat zal de toekomst moeten uitwijzen. Zaterdagnacht op de wei van Werchter werd alvast duidelijk dat het publiek het nog steeds goed ziet zitten met Coldplay.


06:51 Gepost door Bart Bovri | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

 

Gisteren eindelijk dat laatste examen afgewerkt en deze morgen opgestaan met een droge, ietwat plakkerige mond en een versufte kop. Ook al zou ik niet durven beweren dat mijn inspanningen van de laatste weken te vergelijken vallen met de geleverde prestaties in de Tour de France, toch komt deze rustdag als geroepen. En bestaat er een betere manier om de festivalsfeer al even op te snuiven dan op deze lazy friday wat rond te surfen om te zien hoe die 1e festivaldag verlopen is ? Altijd leuk en soms ook een tikkeltje frustrerend natuurlijk om te lezen wat er op de wei allemaal te beleven viel. Zo zijn The Hives blijkbaar nog steeds de perfecte festivalact en spelen Josh Homme en zijn Queens Of The Stone Age nog steeds de concurrentie naar huis ongeacht de hoeveelheid alcohol in hun bloed, niets nieuws onder de zon dus.


Omdat ik pas morgen (zaterdag) richting Werchter trek ben ik alvast begonnen met een denkbeeldig parcours tussen Main Stage en Marquee uit te stippelen. Een vier op een rij met Elbow, PJ Harvey, Portishead, Coldplay zaterdag aan de Main behoort alvast zeker tot de mogelijkheden. Elbow speelt echter pas om 18u maar om de tijd vooraf nuttig in te vullen zal ik mijn uiterste best doen om een aantal nummers mee te pikken van nobele onbekenden zoals daar zijn  Evaline, Pretty Reckless, Rival Sons en Jenny & Johnny. Kwestie van deze ongetwijfeld sympathieke mensen ook een kans te geven. En nu is het hoog tijd om dat laatste verkwikkende bad te nemen voor ik mij 2 dagen onderdompel in de festivalchaos.

15:16 Gepost door Bart Bovri | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Het was alweer een prettig weerzien toen we afzakten richting Graspop, klaar voor een festijn van metalen, drank en euh… drank! Om in de sfeer te komen werd het in de auto al snel noodzakelijk om de oordopjes boven te halen!

 

Aangekomen op de festivalwei werd het al snel duidelijk dat ook daar het respect voor geluidsnormen omgekeerd evenredig was met het respect voor mede-metalfanaten. Samen met ons, arriveerden de eerste zonnestralen die een bloedhete zondag inluidden. Een paar uur later lagen we lichtjes beschonken gezellig aan te bakken, wat ertoe leidde dat ik 's anderendaags door iets minder subtiele collega's werd uitgelachen met een roodverbrand gezicht en kleine oogjes.

 

Opeth was fantastisch. Zo mogelijk was hun prestatie nog beter dan de laatste keer dat ze ons belgenland aandeden in de Ancienne Belgique. Meer kan ik er eigenlijk niet over kwijt, dit is muziek die niet met woorden kan beschreven worden. Akerfeld verontschuldigde zich voor het ontbreken van show, carnavalskostuums en geverfde gezichten. Wel mijn beste, vandaag kwam ik voor de muziek en niet voor de show. 

Na Opeth was Rob Zombie op het hoofdpodium aan beurt. Een totale ommekeer . Nochtans zat de sfeer in 't publiek er minstens evengoed in… Mr. Zombie moest zijn tekort aan muzikale kwaliteiten compenseren met, jawel: kostuums en show. En alsof dat het gebrek nog niet genoeg kon compenseren, werd het nodig geacht om schaars geklede vrouwen op het podium te laten lopen die maar al te graag hun blote tetten en hun nauwelijks met een reetveter verhuld vagijn aan het publiek lieten zien. De borsten waren echter net zo nep als de show, dus ging ik maar snel weer pinten drinken.

 

De vrouwelijke festivalgangers waren gelukkig wel wat echter, en werden naarmate de dag vorderde ook knapper! Door alle afleiding versprak Tom zich en weet ik bij deze 't geslacht van zijn toekomstige kleine.

Mijn kompanen waren vooral aanwezig voor Cavalera Conspiracy, en ook dat werd een fantastisch concert. De opzwepende riffs zorgden voor de nodige animaties. Leuk dat ze ook een Nailbomb nummer brachten (een van hun vroegere projecten), dat zorgde nog even voor een nostaligisch moment.

 

Daarna werden we via de backstage met de ambulance naar de parking gevoerd, klaar voor een rit huiswaarts.

18:28 Gepost door Jan Klaas Van Den Meersche | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Op een zonnige zondag trok ik naar Couleur Café en bekeek daar de concerten van Irma, Calle 13, Seal en Ojos de Brujo. Vier concerten van vier muzikanten die elk uit een ander universum lijken te komen.Ik was al behoorlijk onder de indruk van de performance van de Kameroenese zangeres Irma op Les Nuits Botanique en wachtte dus ongeduldig op een geslaagd vervolg.  Irma stond met een aantal vaardige muzikanten op het podium en  straalde tegelijkertijd rust en energie uit. Ritme, soul en bezetenheid zonder daarom agressief over te komen: zo kan je haar concert in Brussel wel omschrijven. Het bekijken absoluut waard dus, al blijf ik erbij dat dit een zangeres is die je misschien beter in een iets intiemere setting gaat bekijken. Irma had enkel haar stem en haar presence nodig, haar muzikanten deden de rest. Een aangename verwelkoming op een festival als Couleur Café dus.


Nadat mijn oren een beetje bekomen waren van het concert van Irma ging het richting het hoofdpodium om Seal te gaan bekijken. Als ik zou moeten proberen te omschrijven wat ik van zijn concert vond, dan schieten me de woorden ‘braaf’, ‘propertjes’ en ja, zelfs bijna ‘glad’ te binnen. Kort en goed: Seal kon me niet echt overtuigen. Maar je kan natuurlijk niet elke keer onder de indruk zijn. Het publiek was toch wel talrijk aanwezig en redelijk in the mood, dus laten we aannemen dat meningen verschillen en dat z’n concert toch wel het verwachte niveau haalde. Ik haastte mij ondertussen naar de tent, waar het optreden van Calle 13 zou doorgaan. Zuid-Amerikanen durven wel eens te laten komen, en dus lieten ze ons een kwartier wachten. Maar het publiek liet zich niet ontmoedigen en gaf hen een staande ovatie toen ze eindelijk op het podium verschenen.


En ze hadden gelijk: Calle 13 staat garant voor een  muzikale belevenis om u tegen te  zeggen.  Ze brengen funk, salsa, latino-ritmes met een beetje hiphop.  Hun complete teksten verstaan was wat veel gevraagd, ondanks het feit dat ik niet slecht ben in Spaans. Wie wil begrijpen waarover het gaat, moet een beetje tussen de lijnen lezen, of beter luisteren en begrijpt de boodschap dan wel.  De groep is gekend om z’n satirische teksten en onversneden commentaar op de politieke en sociale situatie in Zuid-Amerika.


Het concert van Ojos de Brujo wilde ik niet missen. Hun muziek ontgoochelt zelden. Het minste wat je kan zeggen is dat het allemaal muzikanten zijn die donders goed weten waar ze mee bezig zijn. Javi Martin heeft wel een speciale vermelding verdiend, hij zorgde voor een hoogtepunt door het publiek te trakteren op een bass tapping-sessie. Wat mij toch een beetje ontgoochelde aan Ojos de Brujo: in mijn ogen is het altijd een beetje een flamenco-fusion-band geweest, die invloeden haalt uit anderen muziekstijlen (onder andere hiphop). Een groep die dus zo’n beetje overal de mosterd haalt en die subtiel verwerkt in hun basisgeluid: flamenco. Maar tussen al het funk-rock-drum ‘n’ bass-salsa-en-uiteindelijk-ook-flamenco-geweld kon ik die originele sound maar moeilijk herkennen. Toch bekeek ik een groep gepassioneerde mensen en het was beslist de moeite waard om hen bezig te zien.


Enkele fans beleefden alvast het hoogtepunt van hun festivalseizoen toen Marina Abad van het podium klom om hen uit te nodigen om met haar te dansen! Voor mij eindigde het festival om half twee – iets later door de vertraging van Calle 13 – ik was dan wel lichtjes ontgoocheld over het laatste concert maar het tevreden gevoel over wat ik zag overheerst en...ik keer volgend jaar zeker terug! Nu is het aftellen naar Werchter.


(originele tekst en foto’s: Stany Massart)

 

irma.jpg

calle 13.jpg

ojosdebrujo.jpg

couleur cafe.jpg

 

 

16:19 Gepost door Jeroen Op De Beeck | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |