09:31 Gepost door Kris Lardenoit | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Arsenal heeft zich doorheen de jaren de status van supergroep aangemeten. We verwachtten ons dan ook aan een heus feestje: torenhoge verwachtingen die volledig werden ingelost. Arsenal is dan ook een band met een live-reputatie én - nu Faithless weggevallen is - de perfecte afsluiter van een dagje Werchter.  

arsenal, rock werchter, 2011

Jammer genoeg mocht de band maar 1 uurtje spelen. Net genoeg om alle hits een voor een de revue te laten passeren. Het hele optreden knalde dan ook van begin tot einde. John Roan mag dan wel geen perfect zanger zijn - verre van dat, met zijn enthousiasme en inzet weet hij iedereen te overtuigen. En terwijl John zichzelf volledig gaf, was het vooral Leonie Gysel die met alle aandacht ging lopen. De voluptueuze dame kronkelde als een waar verleidster over het podium.

arsenal, werchter, 2011

Het concert opende met een schitterend Estupendo, daarna volgde er ondermeer Saudade, een prachtig Mr Doorman en een beklijvend Longee. Gastoptredens waren er ondermeer van Mike Ladd en de hyperenergieke Johnny Whitney die zich doorheen High Venus en Lokemo schreeuwde.

Opmerkelijke vaststelling: praktisch geen enkele band waagde zich voorbije dagen aan een bis-nummer. Ook Arsenal niet, hoewel het publiek tot ver na de afkondiging van de presentator minutenlang om meer vroeg. Jammer.

arsenal, werchter, 2011

Set :

Estupendo
Switch
One day at a time
Suadade
Personne ne bouge
Mr. Doorman
Longee
High Venus
Lokemo
Lotuk
Melvin

arsenal, werchter, 2011


 

19:29 Gepost door Kris Lardenoit | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Prins Filip doet het, Eels en de mannen van Fleet foxes doen het, ook ZZ-top deed het ooit: hun gezichten verschuilen achter een baard. In het geval van Eels geeft het de zevenkoppige band een bepaalde uitstraling. Mooi of niet, dat is eigenlijk op dit moment niet relevant. Het is vooral de muziek die van belang is, niet?

En in het geval van Eels was die subliem. Het minutenlange uitzinnige applaus na 'that look you gave that guy' was veelzeggend. Het was een moment dat ons deed terugdenken aan de hysterie tijdens het concert van Faithless, een tiental jaar geleden in vorst. Mr E was zichtbaar aangedaan. 'Wow, I feel like a beatle', klonk het oprecht gemeend.

eels, werchter, 2011

De man had er duidelijk zin in. E. die in verleden herhaaldelijk gekweld werd door depressies, onheil en een relatiebreuk, leek donderdag een vrij happy man. 'This is fun', schreeuwde hij tijdens het concert.

De setlist varieerde van ingetogen en intiem tot rockende blues. Allemaal heel indrukwekkend. Bovendien weet je nooit welke nummers de band gaat spelen. Zo kregen we vorig jaar op Pukkelpop een totaal ander concert te zien. Toen reageerde het publiek redelijk makjes, dit keer zat de sfeer er van in het begin in.

eels, werchter, 2011

Zonder twijfel een van de betere concerten van de voorbije vier dagen.

Setlist

Flyswatter
That’s not really funny
Prizefighter
My Beloved Monster
Fresh Feeling
Tremendous Dynamite
Love of the Loveless
Fresh Blood
Saturday Morning
That look you gave that guy
Hot fun in the Summertime (cover Sly & The Family Stone)
Novocaine for the soul
I like Birds
Souljacker, Part I
Looking Up

12:18 Gepost door Kris Lardenoit | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Hoe ging het eraan toe op de wei van Rock Werchter? Enkele sfeerbeelden!

Rock Werchter 2011

Ah, de aanblik van fris groen gras aan het begin van Rock Werchter, het heeft iets magisch.

Rock Werchter 2011, OFWGKTA, donderdag 30 juni

De mannen van Odd Future Wolf Gang Kill Them All hangen, zitten, staan en springen over het hoofdpodium. Toch blijft de menigte mak staan kijken. Een goed voorbeeld van 'wrong time, wrong place'.

Rock Werchter 2011, tatoeages, 30 juni

De tatoeages van Studio Brussel hebben veel succes.

Rock Werchter 2011, tatoeages, 30 juni

Heel veel succes!

Rock Werchter 2011, Seasick Steve, donderdag 30 juni

Seasick Steve (70!) nodigt een jonge deerne uit om nog net niet op zijn schoot te zitten, maar ze krijgt wel een country-serenade op het hoofdpodium van Rock Werchter! Astrids dag was goed!

Rock Werchter 2011, TV On The Radio, donderdag 30 juni

We zijn uiteindelijk meer geboeid door de mysterieuze zwarte sigaretten van een bende Scandinaven dan door het optreden van TV On The Radio zelf.

Rock Werchter 2011, Proximus-stand, donderdag 30 juni

Wat kan je allemaal doen met een sjaal? Proximus lijst alvast 12 manieren op. Wie kent er nog meer?

Rock Werchter 2011, The Hives, donderdag 30 juni

The Hives in goede acrobatische doen. Ze moesten wel, want net tijdens hun optreden begon het te gieten. De zanger hield de sfeer er mooi in, de perfecte ceremoniemeester!

Rock Werchter 2011, The Hives, donderdag 30 juni

Rock Werchter 2011, Aloe Blacc, donderdag 30 juni

Even schuilen bij Aloe Blacc

Rock Werchter 2011, James Blake, donderdag 30 juni

En wegdromen bij de verstilde blieps van James Blake, die aardig verlegen bleek, net zoals we hem ons live hadden voorgesteld.

Rock Werchter 2011, modder, donderdag 30 juni

Toch hier en daar wat modder te bespeuren ook al heeft Rock Werchter zichzelf overtroffen door extra matten te leggen.

Rock Werchter 2011, sfeer, donderdag 30 juni

Een originele muts met warme uiteinden voor de handen. Maar opgelet, want dit is geen katje om zonder handschoenen aan te pakken!

Rock Werchter 2011, The National, donderdag 30 juni

De zanger van The National duikt vrijdag het publiek in met draad en al.

Rock Werchter 2011, The National, donderdag 30 juni

Toch zag de zanger er aardig vermoeid uit en achteraf bleek dat ze met een serieuze kater op het podium stonden. Aan het eind van hun optreden was ik even moe als zij. Tijd voor een Red Bull!

Rock Werchter 2011, backstage, vrijdag 1 juli

Een klein podium backstage voor akoestische sets, verscholen in het groen en met een koe als oplettende bewaker!

Rock Werchter 2011, PJ Harvey, zaterdag 2 juli

PJ Harvey op zaterdag, ooit volbloed rock-chick, nu hippie uit vervlogen tijden met een duister kantje.

Rock Werchter 2011, PJ Harvey, zaterdag 2 juli

En dat dankzij de creatie van Ann Demeulemeester, een combinatie van een maagdelijk witte jurk en een vreemsoortig 'korset'.

Rock Werchter 2011, PJ Harvey, zaterdag 2 juli

Rock Werchter 2011, PJ Harvey, zaterdag 2 juli

PJ Harvey die even de autoharp voor de claves inruilt.

Copyright foto's: Katrien Delcourt

11:50 Gepost door Katrien Delcourt | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |


09:38 Gepost door Kris Lardenoit | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Zondag is de dag des Heren maar desondanks sukkel ik opnieuw de wei op rond een zeer onchristelijk uur ergens in de namiddag, deze keer met het excuus dat het wel heel warm is. Om toch wat variatie in mijn Werchterprogramma te brengen besluit ik de matten van de Main Stage in te ruilen voor de plankenvloer van de Marquee. Vooral dan omdat er heel wat moois op de affiche staat natuurlijk.


Beginnen doen we met Tame Impala, onder meer bekend van het bescheiden radiohitje ‘Solitude Is Bliss’. Ook al komen de 4 leden tesamen nog niet aan de leeftijd van wijlen La Esterella, toch neigt hun œuvre eerder naar sixties en seventies met als grootste invloed Cream. Rond de Marquee waren er toen deze Australiërs van jetje gaven heel wat festivalgangers die hun hoofd net iets uitbundiger rondzwierden dan gewoonlijk. Volstrekt niets mis mee overigens.


Vorig jaar zag ik Two Door Cinema Club voor het eerst toen ze in het voorprogramma van Phoenix in de AB speelden. Sindsdien maakten ze indruk op Pukkelpop en ook op Werchter vond de gejaagde gitaarpop gretig afnemers. Het publiek huppelde voorbeeldig mee tijdens topnummers als ‘Something Good Can Work’ en ‘Undercover Martyn’ en deed ook niet moeilijk als er al eens een nieuw nummer werd gespeeld. Two Door Cinema Club zorgde ook voor een persoonlijke aha-erlebnis toen ze ‘Do You Want It All’ begonnen te spelen en zo in een klap het mysterie van welk nummer nu gebruikt wordt in die reclame van de Nationale Loterij oplosten. Waarvoor dank. Dat niet al de nummers even grote prijsbeesten zijn als de hierboven vermelde is niet meer dan normaal, het weze hen vergeven.


Hierna kon ik nog een klein stukje Kaiser Chiefs meepikken maar het was vooral Grinderman dat mij tot een terugkeer naar de Main Stage verleidde. Conclusie na het optreden : Nick Cave is een beest. Niet zomaar een beest of eender welk wild beest. Neen, Nick Cave is een rusteloze wolf die springt, bijt en huilt en die in een minuut zijn wolfsvacht voor een schapenvel kan omruilen. Zo haalt hij een vrouwelijke fan op het podium die graag een handtekening wou en dat had duidelijk gemaakt op een van de vele bordjes die  De Morgen had uitgedeeld. Nog geen 2 minuten later raasde Cave weer als een bezetene verder met materiaal uit de 2 Grinderman albums. Voortgestuwd door die bezwerende baslijn vormde ‘No Pussy Blues’ ongetwijfeld een van de hoogtepunten uit de set maar eigenlijk was de set een lange aaneenschakeling van mokerslagen.


Fleet Foxes profiteerde volop van de Marquee-wetten : applaus klinkt er altijd luider dan elders op de weide en om de een of andere reden werkt applaus er ook aanstekelijker. Applaus dat ook simpelweg volledig verdiend was. In tegenstelling tot Portishead een dag eerder was Fleet Foxes een uitgelezen voorbeeld van right time, right place, right crowd. Nummers als ‘Mykonos’, ‘Blue Ridge Mountains’ en ‘White Winter Hymnal’ klinken nu al tijdloos en ook afsluiter Helplessness Blues vanop het gelijknamige nieuwe album ontpopte zich tot een instant klassieker. Het valt alleen maar te hopen dat wanneer Fleet Foxes de Marquee helemaal ontgroeid is iedereen nog even enthousiast blijft klappen voor al dat moois.


Terwijl Iron Maiden voor een redelijk ontvolkte wei hun uiterste best deed om het publiek te doen geloven dat ze na al die jaren nog iets nieuws te vertellen hebben trok het (jonge) volk massaal naar Robyn in de Marquee. De Marquee was duidelijk te kleine voor deze Zweedse Princess of Pop en op de koop toe loste dit optreden alle verwachtingen in. Niet alleen klonken de breekbare popdeuntjes nog oprechter dan op plaat, Robyn wist de Marquee ook op te zwepen met dansmoves die recht uit een aerobic video leken geplukt te zijn. Nadat hits als ‘Dancing On My Own’ en ‘Indestructible’ al de revue waren gepasseerd was ‘With Every Heartbeat’ de te verwachten en tevens ideale afsluiter van een optreden dat tot ver buiten de Marquee indruk maakte. Robyn slaagt er als een van de enigen in om als vrouwelijke popster commercieel succes te combineren met geloofwaardigheid en breekbaarheid. Voorwaar iets dat moet gekoesterd worden. En zo zat mijn Rock Werchter 2011 er alweer op. Op voorhand stond ik misschien wat sceptisch tegenover de affiche maar van de groepen die ik ben gaan bekijken stelde er geen enkele teleur. Volgend jaar andere namen en dezelfde kwaliteit en we hebben een deal, Herman.

06:55 Gepost door Bart Bovri | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Ondanks alle goede voornemens was het zaterdag toch al rond 15u voor ik op de wei belandde waar op dat moment The Gaslight Anthem op de Main Stage stond. Binnen mijn vriendenkring zijn er heel wat fans van deze band, maar ik zal mezelf een slechte vriend moeten noemen want ik behoor vooralsnog niet tot die categorie. Om de ongetwijfeld talrijke fans niet voor het hoofd te stoten met een amateuristische bespreking ga ik mij dan ook niet wagen aan een uitgebreide review en zal ik gauw meegeven dat wat ik hoorde zeker niet slecht klonk onder de voorzichtige namiddagzon. Verder beloof ik hierbij plechtig om van zodra ik terug thuis kom mij uitgebreid te verdiepen in hun discografie. Afgesproken? Afgesproken.


Amper een halfuurtje later was het de beurt aan full time meisjesidool Bruno Mars om te tonen wat hij in zijn mars had (pun jammer genoeg intended, waarvoor mijn oprechte excuses). Om zijn cool te bewaren betrad onze favoriete Hawaïaan van de dag (doordenker) lichtjes nonchalant het podium in een outfit die in de lifestyle bijlages van de betere kranten waarschijnlijk hoog zou scoren: Ray Ban, leren jasje, modieus hoedje... alles mooi volgens het boekje. Nu ben ik geen al te groot liefhebber van mans zeemzoete liedjes die de laatste maanden op de radio passeerden, maar tijdens het optreden heb ik amper naar het uur gekeken op mijn gsm, meestal een goed teken. Heel goed mogelijk dat dit komt omdat dit het eerste optreden was dat ik aandachtig volgde, toen nog zonder zere voeten, maar veel zal ook wel te maken hebben met het feit dat onze vriend Bruno een rasentertainer is én dat hij begeleid werd door een zeer strakke band. Zomerhitje 'The Lazy Song' werd voor de gelegenheid in een uptempo/ska jasje gestoken, er werd aan synchroondansen gedaan met al de muzikanten mooi op een rijtje en de cover van Michael Jackson's Dirty Diana werd niet zomaar afgehaspeld en vol overtuiging gebracht. Tijdens afsluiter 'Just The Way You Are' kregen de koppeltjes op de wei dan ook nog eens de kans om hun geliefde te vertellen hoe amazing hij of zij wel niet is en er werd gemuild dat het een lieve lust was. Dat Peter Gene Hernandez -even tonen dat we onze research gedaan hebben- de helft van de tijd aan het zingen was met een gezicht dat leek aan te geven dat hij wel heel erg dringend naar de wc moest zullen we dan maar verklaren door te denken dat hij het écht meende.


I Blame Coco hoorde ik van buiten de Marquee 'The Chain' spelen, waarmee Coco Summer (de dochter van Sting, jawel) zondigde tegen Het 35e Gebod Voor Rockmuzikanten, zijnde "Gij zult geen Fleetwood Mac cover spelen/opnemen". De laatste cover die ik mij voor de geest kan halen was 'Go Your Own Way' van de nationale trots Silverene, en we weten allemaal hoe het daar mee is afgelopen. Of eigenlijk net niet. Laat het dus een les zijn. Eerlijkheidshalve moet ik toegeven dat ik maar een kwartiertje heb meegepikt dus misschien wat het een geniaal optreden en was ik gewoon niet goed genoeg aan het opletten, ik sluit niets uit.


Daarna stond Elbow op het programma op de Main Stage, een band die sinds hun meesterwerkje ‘The Seldom Seen Kid’ volledig in de armen lijken te zijn gesloten van het Belgische publiek. Dat die appreciatie volledig terecht is valt niet te ontkennen, al lijkt de laatste plaat op de keper beschouwd niet van het niveau als de vorige worpen. Opener 'The Birds' kabbelde dan ook net iets te rustig voort en het was allemaal best mooi maar soms ook een tikkeltje saai. Pas toen halverwege ‘Grounds For Divorce’ werd ingezet werd het publiek eens wakker geschud en dat was nodig want daarvoor leek iedereen op de weide een beetje in te dommelen. Garvey kweet zich nochtans uitstekend van zijn taak als frontman. Hij vroeg meer dan eens of iedereen “still okay” was, leerde de weide de omgekeerde mexican wave aan en toen de opblaaspop in het publiek net iets te veel de aandacht trok kon hij de rest van het publiek overtuigen om luidkeels “move the fucking sex doll” te scanderen. Met afsluiters ‘Open Arms’ (wél een prijsbeest van die laatste plaat en tevens een perfect festivalnummer) en publiekslieveling ‘One Day Like This’ wist de band echter het publiek volledig voor zich te winnen en leek het iets te makke begin van de set volledig vergeven en vergeten.


Zoals Guy Garvey aangaf stond er de weide nog heel wat moois te wachten in de loop van de avond en de eerste die hier een vervolg aan breide was PJ Harvey, die samen met Portishead voor het back to the nineties-aspect van de avond zorgde. Wie echter vooral op ouder werk zat te wachten kwam gedeeltelijk bedrogen uit want Polly Jean putte voornamelijk uit haar laatste zeer straffe plaat ('Let England Shake') afgewisseld met wat oudere nummers. Soberheid primeerde in zowel de uitvoering als de présence van de band zelf. Geen schreeuwerige achtergrond of oogverblindende lichtshow, gewoon PJ en haar band. Of ze door deze aanpak vele nieuwe zieltjes op de weide heeft gewonnen valt ten zeerste te betwijfelen, maar het valt toe te juichen dat ze net als alle andere Grote Artiesten relevant blijft door haar eigen koers te varen wars van alle trends en ook live geen compromissen zoekt. Wie wél fan is kon overigens niet anders dan onder de indruk zijn van de akelige perfectie waarmee bijvoorbeeld nieuwe nummers als 'Let England Shake' en 'The Words That Maketh Murder' werden gebracht en het feit dat deze 41-jarige dame (hoe onbeleefd van ons) nog altijd een stem heeft die door merg en been dringt.


Dat de combinatie Portishead - Main Stage niet de meest gelukkige was van deze Werchter editie werd al redelijk snel duidelijk. Natuurlijk verdient een band met dergelijke status een hoge plek op de affiche, maar toch was dit zo een van de vele optredens waarvan je achteraf beseft dat het in de Marquee net iets magischer was geweest. De visuals op de schermen naast het hoofdpodium en achter de band pasten nochtans perfect bij de onderkoelde beats en Beth Gibbons raspende stem en nummers als 'The Rip', 'Machine Gun' en klassieker 'Sour Times' klonken niet minder dan indrukwekkend. Maar het mocht allemaal niet baten. Tot redelijk dicht bij het podium waren er meerdere mensen luidop aan het praten doorheen het hele optreden. Zo was er een persoon van een niet nader genoemde provincie die vond dat het "lik n begroafenisse" was. Toegegeven, het soort nummers dat Portishead brengt zijn geen hapklare brokken en met een publiek dat al volop aan het uitkijken was naar dé headliner van het festival was dit een perfect voorbeeld van wrong time, wrong place en ook wel een beetje wrong crowd.


Om half twaalf was het dan eindelijk de beurt aan de band waarop de weide al de hele avond zat te wachten. Om het publiek in de sfeer te laten komen knalden onder andere Bruce Springsteen en Jay-Z's 99 Problems uit de boxen. Niet bepaald representatief voor het muzikale vaatje waaruit Coldplay doorgaans tapt maar Chris Martin is natuurlijk een man van vele werelden, getuige zijn samenwerkingen met diezelfde Jay-Z en ook Kanye West. Kon dit eigenlijk ooit een slecht optreden worden? Het valt te betwijfelen. Door de jaren heen heeft Coldplay een patent genomen op het soort tearjerkers dat zelfs mensen die Engels al eens durven verwarren met Duits of Russisch kan raken en doet meezingen. Is daar iets mis mee? Hoegenaamd niet. Oudjes als 'Yellow', 'The Scientist' en 'Fix You' zijn zonder meer schone nummers en 'Politik' is live een mokerslag die doet vermoeden dat Chris Martin niet het mietje is waar hij altijd voor versleten wordt. Daarnaast verzorgde de band ook het niet-muzikale aspect van het optreden door vuurwerk, ballonnen en ander fraais de lucht in te sturen. Of er tussen de nummers van het nieuwe album een crowdpleaser van het kaliber 'Viva La Vida' tussenzit valt nog af te wachten, maar dat zal de toekomst moeten uitwijzen. Zaterdagnacht op de wei van Werchter werd alvast duidelijk dat het publiek het nog steeds goed ziet zitten met Coldplay.


06:51 Gepost door Bart Bovri | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |


00:38 Gepost door Kris Lardenoit | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

23:01 Gepost door Liesbeth Hoornaert | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |


Vanaf 18u30 kampeerden vriendlief en ik voor de Main Stage. Aangezien we heel graag vooraan wilden staan, hebben we ons in allerlei onmogelijke bochten gewrongen en eventjes voor sandwich moeten spelen. Na heel wat getrek en geduw is het ons gelukt! We konden een plaatsje rechts vooraan op de eerste rij bemachtigen, vlak voor het podium. We hebben er ruim zes uur lang rechtgestaan (zitten mocht niet), maar het was zeker de moeite waard!


The National

The National

De eerste band die we gezien hebben, was The National. Toen Matt Berninger, de zanger, op het podium stapte, zag hij er niet al te fris uit. Later bleek waarom: de band had de nacht ervoor de verjaardag van de drummer gevierd en ze hadden allemaal een serieuze kater. De drummer had er zelfs een gebroken neus aan overgehouden. Berningers' zang was niet bijster goed, maar kon er zeker mee door. Hij maakte het ruimschoots goed door voor een memorabel moment te zorgen: opeens sprong hij over de dranghekken in het publiek, om daar het nummer 'Terrible Love' te zingen. Hij had duidelijk moeite met het meeslepen van de draad van zijn microfoon, maar dat maakte het moment niet minder speciaal. Het concert zette alvast de toon van de avond: een stevige dosis rock, gebracht door 's werelds meest begeerde rockmuzikanten van het moment.

 

Arctic Monkeys

Arctic Monkeys

Daarna was het de beurt aan de Arctic Monkeys. Meisjesidool en zanger Alex Turner toonde de feestende jeugd meteen al het goede voorbeeld: al rokend kwam hij het podium op, met een nonchalance zoals we die van hem gewoon zijn. De Arctic Monkeys speelden op veilig en hebben al hun bekendste liedjes gespeeld. Het hoogtepunt was naar mijn mening wel 'I Bet You Look Good On The Dancefloor', een klassieker die iedereen wel kent. Na het typische 'we want more' -geroep van het publiek speelden ze nog een schitterende 'When The Sun Goes Down',  'Fluorescent Adolescent' en '505'. Het concert was pas echt afgelopen toen de drummer zijn drumstokjes in de menigte gooide.

 

Kings Of Leon

Kings Of Leon

Na de Arctic Monkeys viel het duidelijk op dat er een hele grote band zou optreden: het podium werd in een sneltempo omgebouwd (de Kings hebben hun eigen materiaal) en voor het podium werd er nog meer geduwd als anders. De spanning was te snijden en de verwachtingen waren hoog. Toen de Kings Of Leon op het podium kwamen, klonk er een -terecht- oorverdovend gefluit. Ze hebben bijna al hun bekendste hits gespeeld, zowel de oudere als de recentere. Er werd heel wat meegezongen en 'gerockt'. Caleb Followill kon het toch niet laten om een subtiele steek naar de piraterij op het internet te geven: hij zei dat hij blij was dat de Kings Of Leon nog echte fans hebben die nog hun cd's kopen. Over fans moeten de KOL zich trouwens geen zorgen maken: de wei stond er vol van.  Caleb en co. zorgden voor een spetterende afsluiter met hun twee bekendste songs - 'Use Somebody' en 'Sex On Fire'. Needless to say dat de wei volledig uit zijn dak ging.

 

Arsenal

Arsenal

Het laatste optreden van de avond was dat van Arsenal. Arsenal is een band waar je spontaan vrolijk van wordt. De energie die ze uitstralen is ongelooflijk. De zangers waren helemaal niet te verlegen om uitbundig te dansen en spoorden iedereen aan om mee te doen. Ze slaagden er zelfs in om ons onze pijnlijke voeten eventjes te doen vergeten.

 

 

Met een line-up zoals die van vrijdag kan je avond niet anders dan geslaagd zijn. Hoewel drie bands van hetzelfde genre na elkaar misschien ietsje te veel van het goede is, was het toch een fantastische avond.

22:27 Gepost door Liesbeth Hoornaert | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

"There's a limit to your love". Elke liefde kent zijn grenzen. En ook onze liefde voor James Blake heeft voorbije vrijdag zijn grenzen bereikt. Sneu, want het was niet eens zijn eigen schuld.

rock werchter, james blake, 2011

James maakt minimalistische muziek die gedomineerd wordt door stiltes. Op werchter werden die stiltes echter opgevuld door het geroezemoes in de tent én het kattengejank van Anouk. Het wordt tijd dat Herman Schueremans op zoek gaat naar een nieuwe locatie voor de marquee. Het kan toch niet dat het lawaai van het hoofdpodium te horen is op de hele weide, zeker als je weet dat die geschikt is voor 82000 man ?

Toegegeven, James Blake's dubstep is niet echt toegankelijk. Donkere, hevige bassen. Bij momenten funky en dansbaar. Soms magistraal, soms hevig, soms kippevelmoment. Muziek, die uit het hart komt en je meteen met verstomming achterlaat.

Niet echt muziek voor op een groots festival, eerder iets om thuis in de zetel rustig naar te luisteren of voor in kleine zaaltjes. Volgende keer toch maar in de botanique of de ancienne belgique?

rock werchter, james blake, 2011

Setlist :

1. Unluck
2. Give Me My Month
3. Tep & The Logic
4. I Never Learnt To Share
5. Lindisfarne
6. CMYK
7. Limit To Your Love
8. Klavierwerke
9. AWD
10. The Wilhelm Scream

14:55 Gepost door Kris Lardenoit | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

10:39 Gepost door Kris Lardenoit | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Over Liam Gallagher kan je veel zeggen: arrogant, reincarnatie van John Lennon, superster, nietsnut, ... Feit is dat hij al een hele carriere achter de rug heeft. Zo stond hij - toen nog met Oasis - twee jaar geleden al eens op het hoofdpodium. Succes alom, alleen lag toen de nadruk te veel op de persoon Gallagher zelf en de vele ruzies met zijn broer.

beady eye,liam,gallagher,rock werchter,2011

Met Beady Eye staat voor het eerst weer een band op het podium. Een band die het weer fun vindt om te spelen. Maar ook een band die zich opnieuw moet bewijzen. Geen hoofdpodium dit keer voor fiere Liam, wel een iets bescheidener tent. Of Beady Eye ooit weer de superstatus van weleer zal bereiken, zal afhangen van de volgende albums én de eventuele hits.

Want daar wringt het schoentje. Met 'different gear, still speeding' heeft de band een leuk plaatje afgeleverd, de nummers zijn echter nog redelijk onbekend bij het grote publiek. Maar het potentieel is er. Liam is een klassezanger met een schitterende stem die het concert tot een hoger niveau tilt. Dat hij niet putte uit het materiaal van Oasis, dat siert hem.

Bovendien stond hij er. Net als altijd droeg hij een parka, dit keer mét witte sneakers. Voor de gelegenheid had hij een witte sjaal rond zijn hand gedraaid. Leuk was de interactie met het publiek met kushandjes en knipoogjes naar zijn (hoofdzakelijk) engelse fans. Dat verwacht je niet van hem.

 

beady eye,liam,gallagher,rock werchter,2011

 

De setlist lijkt als twee druppels water op die van het concert in de AB : Singles 'millionaire', 'the roller' en 'bring the light' volgden elkaar vrij snel op in het begin van het concert. Wat volgde waren niet echt wereldschokkende nummers, maar wel redelijk herkenbaar. Het is duidelijk dat de band zijn inspiratie heeft gezocht bij muziek uit de jaren zestig of zeventig. Liam is dan ook een enorme fan van de Beatles.

Gemengde gevoelens na het concert: volgens de fans schitterend, volgens anderen saai. Het zal Liam worst wezen...

 

beady eye,liam,gallagher,rock werchter,2011

 

Setlist :

Four Letter Word
Beatles And Stones
Millionaire
The Roller
Bring The Light
Standing On The Edge
Kill For A Dream
Three Ring Circus
The Beat Goes On
Man Of Misery
Morning Sun
WigWam
Son Of The Stage

17:31 Gepost door Kris Lardenoit | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

12:43 Gepost door Kris Lardenoit | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Samenvatting Werchter, dag één: Zon. Regen. Zon. Regen. Regen. Regen. Dit op zijn zachtst gezegd wisselvallige weer kon de sfeer op de weide gelukkig niet bederven.

Seasick Steve.JPG

Het eerste concert dat we van dichtbij gezien hebben, was dat van Seasick Steve. Niemand keek op toen deze zeventigjarige excentrieke verschijning zei dat hij een vriend meehad. Toen bleek dat die vriend niemand minder dan John Paul Jones, gitarist van Led Zeppelin, was, was er plots meer aandacht voor het podium.
Seasick Steve speelde fantastisch, en niet alleen omdat zijn vriend John naast hem stond. Bij een van zijn eerste liedjes sprong hij opeens in het publiek, koos een meisje uit en speelde een liefdesliedje voor haar. Heel mooi om te zien, maar door het leeftijdsverschil van vijftig jaar ergens ook wel een beetje fout. Het meisje, Astrid, was heel vereerd en mocht de rest van het concert op het podium doorbrengen. Ik durf te wedden dat veel meisjes stiekem jaloers waren.
Seasick Steve ziet er met zijn lange witte baard en zelfgemaakte gitaren niet alleen grappig uit, hij is het ook. Hij spotte met zijn eigen liedjes en maakte af en toe een grapje. Zijn sterkste punt is dat hij al zittend een heel publiek kan meekrijgen.

The Hives hebben we helaas wegens de combinatie van heftige regenval en korte shorts met teenslippers moeten missen. Van op afstand klonk het niet super, maar er is natuurlijk een verschil als je zelf in de wei staat.

Anouk.JPG

Anouk begon meteen met haar bekendste nummer "Girl". Ze praatte niet veel, maar dat maakte ze ruimschoots goed door zich volledig te laten gaan op het podium. Ze ging helemaal op in haar muziek. Bij het liedje "Lost" kreeg ze het zelfs wat moeilijk en stopte ze eventjes met zingen. Het publiek, dat al haar songteksten vanbuiten kende, kon haar gelukkig helpen. Anouk zong heel gepassioneerd. Met haar krachtige stem leek ze precies te weten wat het publiek wou.

Eels.JPG

De marquee is synoniem voor gezelligheid en sfeer, en dat werd tijdens het concert van de Eels nog maar eens bewezen. Op voorhand had ik een meisje zien rondlopen met een spandoek waarop stond "Marry me mister Eels! Seriously."
Toen de Eels op het podium kwamen, fronste ik toch eventjes mijn wenkbrauwen. Geen enkele van de stuk of zeven oudere mannen met grote donkere baarden kwam nog maar in de buurt van 'aantrekkelijk'. Maar toen ze hun eerste noten speelden, begreep ik het meisje met haar spandoek meteen. Dit concert verdient een plaatsje in de top 10 van de wereldranglijst "best concerts ever".
Na het liedje "That look you give that guy" kwam een onbeschrijflijk moment: het publiek bleef maar applaudiseren, juichen, met de voeten trappelen, zeker vijf minuten aan een stuk. De zanger, Mark Everett, zichtbaar verrast door dit enthousiasme, wist zich niet zo goed een houding te geven. Nadat hij zei "I was truely touched, thank you" werd het publiek opnieuw wild. Ietwat verlegen stamelde hij dat hij dit niet gewoon was. Na een opnieuw uitzinnige reactie van het publiek, zei hij "I feel like a Beatle". En dat was hij ook.
Het viel duidelijk op dat de band niet alleen fantastisch kon spelen, maar ook over een goede portie humor beschikt. Zanger Everett complementeerde zijn band met een "I will tell them to practice more" en een "this is the worst guitar solo ever" (de versterker werkte niet meer naar behoren). Het concert was veel te snel gedaan.

 

Beady Eye.JPG

Voor Beady Eye begon, hing er (mede dankzij de Eels) al een goede sfeer in de Marquee. Spontaan zong het publiek enkele klassiekers als "I can't get no satisfaction" met de radio mee. Helaas kon Liam Gallagher deze sfeer er niet goed inhouden. Wat begon met een enthousiast publiek, eindigde met een flauw applausje. Ik gebruik niet graag de woorden 'langdradig' en 'ex-Oasis frontman' in dezelfde zin, maar nu kan ik niet anders. Toegegeven: zo verschrikkelijk slecht was het niet, Beady Eye kan goed zingen en spelen, maar daar blijft het dan ook bij. Het was alsof ze snel snel hun nummertjes wouden aframmelen. Behalve wat stille thank you's was er nul komma nul interactie met het publiek. Enig sprankeltje hoop is dat de Liam's arrogantie er net wat minder afdruipt als twee jaar geleden met Oasis. Misschien waren we toch beter naar Linkin Park geweest...

Over The Chemical Brothers kan ik kort zijn: het was super! Met hun fenomenaal klank- en lichtspel kregen ze direct het hele publiek mee. Zelfs de regen kon niemand tegenhouden om te dansen.

Als je ooit een concert van Seasick Steve of de Eels kan meemaken: zeker doen! Ik garandeer je een leuke avond. Donderdag was dus een geslaagde dag, ik ben benieuwd wat vandaag zal brengen! :)

17:04 Gepost door Liesbeth Hoornaert | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

 

Gisteren eindelijk dat laatste examen afgewerkt en deze morgen opgestaan met een droge, ietwat plakkerige mond en een versufte kop. Ook al zou ik niet durven beweren dat mijn inspanningen van de laatste weken te vergelijken vallen met de geleverde prestaties in de Tour de France, toch komt deze rustdag als geroepen. En bestaat er een betere manier om de festivalsfeer al even op te snuiven dan op deze lazy friday wat rond te surfen om te zien hoe die 1e festivaldag verlopen is ? Altijd leuk en soms ook een tikkeltje frustrerend natuurlijk om te lezen wat er op de wei allemaal te beleven viel. Zo zijn The Hives blijkbaar nog steeds de perfecte festivalact en spelen Josh Homme en zijn Queens Of The Stone Age nog steeds de concurrentie naar huis ongeacht de hoeveelheid alcohol in hun bloed, niets nieuws onder de zon dus.


Omdat ik pas morgen (zaterdag) richting Werchter trek ben ik alvast begonnen met een denkbeeldig parcours tussen Main Stage en Marquee uit te stippelen. Een vier op een rij met Elbow, PJ Harvey, Portishead, Coldplay zaterdag aan de Main behoort alvast zeker tot de mogelijkheden. Elbow speelt echter pas om 18u maar om de tijd vooraf nuttig in te vullen zal ik mijn uiterste best doen om een aantal nummers mee te pikken van nobele onbekenden zoals daar zijn  Evaline, Pretty Reckless, Rival Sons en Jenny & Johnny. Kwestie van deze ongetwijfeld sympathieke mensen ook een kans te geven. En nu is het hoog tijd om dat laatste verkwikkende bad te nemen voor ik mij 2 dagen onderdompel in de festivalchaos.

15:16 Gepost door Bart Bovri | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

1. Warpaint - ‘Dreamy vocals with off-kilter hazy guitars’

Sinds de vier bevallige dames van Warpaint opgenomen werden in de BBC Sound of 2011-lijst, zijn ze aan een steile opmars begonnen. Debuutalbum ‘The Fool’ werd ontvangen met lovende woorden in de pers en ook live weten ze te overtuigen. Geloof me, dit wordt 1 van de hoogtepunten van Rock Werchter.

Hun muziek is een mengeling van psychedelisch, folk en new-wave: dromerig, magisch en hypnotiserend.

( Marquee - donderdag 30 juni - 15:30 tot 16:20 )


2. Beady Eye - 'Fuck Oasis !'

Is er nog leven na Oasis? Voor Liam Gallagher wel, want samen met de overige bandleden (zonder Noel) begon hij Beady Eye. Hun muziek: retrorock uit de jaren zestig en zeventig, genre Beatles zeg maar.

Dit moet je zien want Liam is en blijft een rockster mét 'n ego en attitude. Echter: verwacht geen Oasis nummers, dat tijdperk is voorbij.

beady eye, liam gallagher

( Marquee - donderdag 30 juni - 23:10 tot 0:10 )

3. Triggerfinger - knallen

Onze nationale trots. Ze door omstandigheden nog niet aan het werk gezien, maar daar gaat vrijdag verandering in komen !

( Main stage - vrijdag 1 juli - 16:20 tot 17:20 )

4. Arctic Monkeys - suck it and see

Hét geluid van een nieuwe generatie, een band die mede door het internet groot geworden is, 1 het strafst verkopende Britse debuut ooit, ... Kortom: een band die enkel met superlatieven te omschrijven is. Ze stonden al vele malen op Werchter én Pukkelpop. Hun nieuwe cd 'suck it and see' is pas uit en ook die is een topper. Benieuwd hoe dit live gaat klinken.

( Main stage - vrijdag 1 juli - 21:05 tot 22:20 )

5. Arsenal - Waar is dat feestje ?

Nog voor hun nieuwe cd (nvdr: Lokemo) in de winkel lag en nog voor er ook maar één single bekend was, wist Arsenal de Ancienne Belgique maar liefst 5 keer uit te verkopen. Arsenal is hot, daar kan geen twijfel meer over bestaan.

( Main stage - vrijdag 1 juli - 01:00 tot 02:00 )

6. Elbow - wAZDA ?

Sfeer, een schitterend geluid, sterke teksten én een schat van een frontman. Elbow wist lange tijd uit de spotlights te blijven, maar in 2008 kwam dan toch de grote doorbraak. ‘Seldom Seen Kid’ was goed voor een Mercury Prize. In de UK zijn ze enorm groot en verkopen ze zonder problemen hele stadions uit.

( Main stage - zaterdag 2 juli - 18:00 tot 19:00 )

7. PJ Harvey - The Words That Maketh Murder

Ik zag ze zo'n kleine twintig jaar geleden al eens aan het werk op het voormalige Torhout/Werchter. Ze droeg toen een kort roze pakje. Nu staat ze er weer. Met ‘Let England Shake’ leverde ze - hoe kan het ook anders - een meesterwerkje af. Het plaatje is een reflectie over Engeland, nationalisme en oorlog.

( Main stage - zaterdag 2 juli - 19:40 tot 20:55 )

8. The vaccines - What do you expect ?

Amper 1 nummer hadden ze uit - amper een kleine twee minuten muziek - toen de BBC the Vaccines nomineerde als 'sound of 2011'. Tegelijkertijd werden ze meteen gebombardeerd als redders van de gitaarrock. Het schiep meteen torenhoge verwachtingen... Verwachtingen die ze moeiteloos waarmaakten.

Wees er op tijd bij, want dit optreden is voorbij voor je het weet !

( Marquee - zondag 3 juli - 14:25 tot 15:05 )

9. Kasabian - de nieuwe Oasis ?

In Groot-Brittannië zijn ze enorm populair en staan ze op hetzelfde niveau als Kings Of Leon en Foo Fighters. Onbegrijpelijk dat ze hier nog niet doorgebroken zijn. Komt daar nu verandering in?

( Main stage - zondag 3 juli - 15:50 tot 16:50 )

10. Kaiser chiefs - terug van weggeweest

De kaiser chiefs voorstellen hoeft niet meer. Van 2006 tot 2009 stonden ze maar liefst vier jaar op rij op Werchter. Nu, een sabatjaar later, zijn ze er weer. Met 'The Future Is Medieval' en maar liefst 20 nieuwe nummers zouden ze voor een compleet nieuwe set kunnen zorgen. Vergeet voor een keertje het oude werk en laat ons aub eens genieten van wat nieuw werk... please please please.

( Main stage - zondag 3 juli - 17:20 tot 18:20 )



"Ideaal" parcours :

Donderdag : Marquee time !
Warpaint, Seasick Steve, The Hives, James Blake , Eels, Beady Eye en Hurts.

Vrijdag : Kamperen voor het hoofdpodium
Lissie, Triggerfinger, the National, Arctic monkeys, Kings of Leon, Arsenal.

Zaterdag : Uitslapen !
I blame coco, Elbow, PJ Harvey, Magnetic man, Coldplay

Zondag : Moeilijke keuzes.
The vaccines, Kasabian, Kaiser chiefs, Grinderman (of toch maar Brandon Flowers?), Iron Maiden (Robyn ?), Digitalism.

11:09 Gepost door Kris Lardenoit | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Na twee maanden zweten en zwoegen voor de examens is het morgen ein-de-lijk zo ver: mijn tweedaagse Rock Werchter begint! Al een hele dag ben ik "als een kieken zonder kop" in huis aan het rondlopen (excuseer, een betere beschrijving vind ik niet). Na heel wat voorbereiding staat mijn trekkersrugzak voller als verwacht klaar. Vriendlief en ik hebben besloten om twee nachten op de camping door te brengen.

 

Donderdag gaan we zeker en vast naar The Chemical Brothers en Eels. Jammer dat Eels overlapt met de Queens Of The Stone AgeLinkin Park of Beady Eye wordt ook nog een groot dilemma. (Why o why, beste heer Schueremans, zijn ze tegelijkertijd geprogrammeerd??) Ook Anouk, The Hives en Seasick Steve zullen we zeker niet overslaan.

 

Vrijdag slaan we vanaf 19u30 onze denkbeeldige tent op voor de main stage. The National, Arctic Monkeys en Kings Of Leon willen we absoluut niet missen. Verder gaan we nog naar My Chemical Romance, Ke$ha en Arsenal. We zullen ook proberen om een kijkje te nemen bij The Subs, als dat lukt.

Welke bands dringend muziekles nodig hebben en welke de nieuwe Rolling Stones worden, zal ik jullie morgen live van op de wei vertellen. Ciao!

20:13 Gepost door Liesbeth Hoornaert | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Het was alweer een prettig weerzien toen we afzakten richting Graspop, klaar voor een festijn van metalen, drank en euh… drank! Om in de sfeer te komen werd het in de auto al snel noodzakelijk om de oordopjes boven te halen!

 

Aangekomen op de festivalwei werd het al snel duidelijk dat ook daar het respect voor geluidsnormen omgekeerd evenredig was met het respect voor mede-metalfanaten. Samen met ons, arriveerden de eerste zonnestralen die een bloedhete zondag inluidden. Een paar uur later lagen we lichtjes beschonken gezellig aan te bakken, wat ertoe leidde dat ik 's anderendaags door iets minder subtiele collega's werd uitgelachen met een roodverbrand gezicht en kleine oogjes.

 

Opeth was fantastisch. Zo mogelijk was hun prestatie nog beter dan de laatste keer dat ze ons belgenland aandeden in de Ancienne Belgique. Meer kan ik er eigenlijk niet over kwijt, dit is muziek die niet met woorden kan beschreven worden. Akerfeld verontschuldigde zich voor het ontbreken van show, carnavalskostuums en geverfde gezichten. Wel mijn beste, vandaag kwam ik voor de muziek en niet voor de show. 

Na Opeth was Rob Zombie op het hoofdpodium aan beurt. Een totale ommekeer . Nochtans zat de sfeer in 't publiek er minstens evengoed in… Mr. Zombie moest zijn tekort aan muzikale kwaliteiten compenseren met, jawel: kostuums en show. En alsof dat het gebrek nog niet genoeg kon compenseren, werd het nodig geacht om schaars geklede vrouwen op het podium te laten lopen die maar al te graag hun blote tetten en hun nauwelijks met een reetveter verhuld vagijn aan het publiek lieten zien. De borsten waren echter net zo nep als de show, dus ging ik maar snel weer pinten drinken.

 

De vrouwelijke festivalgangers waren gelukkig wel wat echter, en werden naarmate de dag vorderde ook knapper! Door alle afleiding versprak Tom zich en weet ik bij deze 't geslacht van zijn toekomstige kleine.

Mijn kompanen waren vooral aanwezig voor Cavalera Conspiracy, en ook dat werd een fantastisch concert. De opzwepende riffs zorgden voor de nodige animaties. Leuk dat ze ook een Nailbomb nummer brachten (een van hun vroegere projecten), dat zorgde nog even voor een nostaligisch moment.

 

Daarna werden we via de backstage met de ambulance naar de parking gevoerd, klaar voor een rit huiswaarts.

18:28 Gepost door Jan Klaas Van Den Meersche | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Op een zonnige zondag trok ik naar Couleur Café en bekeek daar de concerten van Irma, Calle 13, Seal en Ojos de Brujo. Vier concerten van vier muzikanten die elk uit een ander universum lijken te komen.Ik was al behoorlijk onder de indruk van de performance van de Kameroenese zangeres Irma op Les Nuits Botanique en wachtte dus ongeduldig op een geslaagd vervolg.  Irma stond met een aantal vaardige muzikanten op het podium en  straalde tegelijkertijd rust en energie uit. Ritme, soul en bezetenheid zonder daarom agressief over te komen: zo kan je haar concert in Brussel wel omschrijven. Het bekijken absoluut waard dus, al blijf ik erbij dat dit een zangeres is die je misschien beter in een iets intiemere setting gaat bekijken. Irma had enkel haar stem en haar presence nodig, haar muzikanten deden de rest. Een aangename verwelkoming op een festival als Couleur Café dus.


Nadat mijn oren een beetje bekomen waren van het concert van Irma ging het richting het hoofdpodium om Seal te gaan bekijken. Als ik zou moeten proberen te omschrijven wat ik van zijn concert vond, dan schieten me de woorden ‘braaf’, ‘propertjes’ en ja, zelfs bijna ‘glad’ te binnen. Kort en goed: Seal kon me niet echt overtuigen. Maar je kan natuurlijk niet elke keer onder de indruk zijn. Het publiek was toch wel talrijk aanwezig en redelijk in the mood, dus laten we aannemen dat meningen verschillen en dat z’n concert toch wel het verwachte niveau haalde. Ik haastte mij ondertussen naar de tent, waar het optreden van Calle 13 zou doorgaan. Zuid-Amerikanen durven wel eens te laten komen, en dus lieten ze ons een kwartier wachten. Maar het publiek liet zich niet ontmoedigen en gaf hen een staande ovatie toen ze eindelijk op het podium verschenen.


En ze hadden gelijk: Calle 13 staat garant voor een  muzikale belevenis om u tegen te  zeggen.  Ze brengen funk, salsa, latino-ritmes met een beetje hiphop.  Hun complete teksten verstaan was wat veel gevraagd, ondanks het feit dat ik niet slecht ben in Spaans. Wie wil begrijpen waarover het gaat, moet een beetje tussen de lijnen lezen, of beter luisteren en begrijpt de boodschap dan wel.  De groep is gekend om z’n satirische teksten en onversneden commentaar op de politieke en sociale situatie in Zuid-Amerika.


Het concert van Ojos de Brujo wilde ik niet missen. Hun muziek ontgoochelt zelden. Het minste wat je kan zeggen is dat het allemaal muzikanten zijn die donders goed weten waar ze mee bezig zijn. Javi Martin heeft wel een speciale vermelding verdiend, hij zorgde voor een hoogtepunt door het publiek te trakteren op een bass tapping-sessie. Wat mij toch een beetje ontgoochelde aan Ojos de Brujo: in mijn ogen is het altijd een beetje een flamenco-fusion-band geweest, die invloeden haalt uit anderen muziekstijlen (onder andere hiphop). Een groep die dus zo’n beetje overal de mosterd haalt en die subtiel verwerkt in hun basisgeluid: flamenco. Maar tussen al het funk-rock-drum ‘n’ bass-salsa-en-uiteindelijk-ook-flamenco-geweld kon ik die originele sound maar moeilijk herkennen. Toch bekeek ik een groep gepassioneerde mensen en het was beslist de moeite waard om hen bezig te zien.


Enkele fans beleefden alvast het hoogtepunt van hun festivalseizoen toen Marina Abad van het podium klom om hen uit te nodigen om met haar te dansen! Voor mij eindigde het festival om half twee – iets later door de vertraging van Calle 13 – ik was dan wel lichtjes ontgoocheld over het laatste concert maar het tevreden gevoel over wat ik zag overheerst en...ik keer volgend jaar zeker terug! Nu is het aftellen naar Werchter.


(originele tekst en foto’s: Stany Massart)

 

irma.jpg

calle 13.jpg

ojosdebrujo.jpg

couleur cafe.jpg

 

 

16:19 Gepost door Jeroen Op De Beeck | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

DJ Shadow speelde op zaterdagavond een fantastische set en dat allemaal in een bol die op het podium stond. Halverwege opende de bol zich en konden we hem ook echt aan de knoppen zien draaien. Speciale vermelding voor Mike Torry (geen idee of die naam correct geschreven is aangezien we hem nergens op internet konden terugvinden), die voor de übercoole visuals zorgde.

Hier zijn een paar filmpjes:

14:11 Gepost door Katrien Delcourt | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

IMG_0011.JPG

Amai! Het was warm zondag op de wei! Het lijkt wel of er elk jaar meer volk bijkomt, het metaal liet zich van zijn zwaardere kant horen en de zon verschroeide onze hoofden. Deze keer waren we er van begin tot einde en hebben we het lijstje vrij goed kunnen afwerken...

 

IMG_0012.JPG

Wij vonden:

Steak Number Eight: Een aangename opwarmer. De jongens uit west-vlaanderen voldeden aan de verwachtingen. Ze brachten sfeerrijke nummers, zweverige melodieën wisselde elkaar af met donderend geweld. Het publiek in de Metaldome was er graag bij.

Rise to Remain: De band speelde goed, lekkere rockrifjes, maar het geluid was veel te schel en deed zeer aan de oren. Ook het superhoge stemgeluid van de zanger deed het geheel geen goed. Spijtig. Wij dus naar Baptized in Blood en dat was beter. De nummers die ik op internet had gehoord waren harder dan wat ze hier brachten. Het geluid was ok, technisch zat het goed in elkaar en de zang         was stevig en prima.

dessel,graspop,2011,festival,metalAnvil: Zo slecht dat het grappig is, dan vreselijk irritant wordt, en vervolgens weer grappig waarna het u achterlaat met een onbehaaglijk gevoel.

Amorphis: Live lang ni slecht, suste het gemoed. Een aangename set met rustige nummers. Het publiek was enthousiast. Op het einde haalden ze zelfs nog ééntje van Tales from the Thousand Lakes boven en was ik helemaal tevreden...

Kreator: Goe ma ni mijn ding.

Gwar: Niet kunnen zien wegens volk tot buiten de tent.

Mastodon: Verrassend. Lawaai maar goed gespeeld. De band kwam eerst wat traag op gang, misschien hadden ze beter een ander openingsnummer gekozen. Maar dat kwam snel in orde. Het geluid was perfect, de chaos magistraal georkestreerd, de zanger in vorm. Ga ik zeker is opzoeken want ik kende ze nog niet...dessel,graspop,2011,festival,metal

dessel,graspop,2011,festival,metalAvenged Sevenfold: Mijn gedacht zal het voor de fans best een goed optreden geweest zijn. Het publiek was allezins goed mee en ik kan weinig opmerken aan hun show. Echter, 't is echt niet mijn stijl...

 

                       dessel,graspop,2011,festival,metal

Opeth: Hier hadden we naar uitgekeken. De band zette meteen stevig de beuk erin, de klank was perfect en de tent zat goed vol. Spijtig genoeg kreeg mijn vrouwtje het op haar adem, ze is nogal klein, en moesten we de rest aan ons voorbij laten gaan...

 

 

dessel,graspop,2011,festival,metalRob Zombie: Kwam speciaal aangevlogen uit de states voor Graspop en was daar niet blij om. Hij moest ook op voor zonsondergang en bij helse temperaturen. Tja, de zombie ging er dan maar voor en liet zich van zijn vreselijkste kant zien. Een te langdradige drumsolo, mr Zombie zelf die vaak in het publiek heeft rondgehangen en een resem snedige opmerkingen. Voorts nog wat lachen met het establishment Texasstyle, een horde van de meer welgevormde vrouwelijke fans dessel,graspop,2011,festival,metalmocht het podium op om een paar nummers mee te shaken, een ingehuurde striptiseuse liet haar bijgewerkt balkon zien en gekleurde ballonen vlogen over het podium en in het publiek. Als opmerking zou men kunnen stellen dat het geluid te schel stond en er wat meer elektronisch gehets in mocht en dat ze ook meer nummers hadden kunnen spelen. Toch, al bij al een goed optreden. Hij is tenminste afgekomen en bracht een duivelse show en dirty sfeertje. Mijn 'living dead girl' was tevreden dus ik ook...

 

Cavalera Conspiracy: Dit stond samen met Opeth bovenaan mijn 'te zien' lijst. Spijtig genoeg ging het ook hier mis. Het geluid was verschrikkelijk, de te kleine pit kon me niet bekoren en geen wall of death. Denk dat de mannen moe waren van het zware weekend. Igor speelde vrijdag al op Graspop en de band stond zaterdagavond in Eindhoven. Speelden een paar nieuwe nummers waaronder 'the Killing Inside' en haalden ook War for Territory en Refuse/Resist boven. Ze sloten af, met het voor mij overbodige maar in België razend populaire 'roots'. Tegen het einde was de tent ook meer dan de helft leeggelopen omdat iedereen blijkbaar de headliner, Slipknot, niet wou missen. Blij om ze gezien te hebben maar was zeker niet de beste keer. De nieuwe nummers klonken goed en zijn in de lijn van de eerste singel. Een ander geluid dan Inflikted, we zijn benieuwd!

 

dessel,graspop,2011,festival,metalSlipknot: Ik was niet zo'n Slipknotfan maar dat is nu veranderd. Hun repertoire ken ik wel en ik had wel verwacht dat het goed zou zijn maar niet zo goed!dessel,graspop,2011,festival,metal

De band speelde hard, agressief en energiek. De maskers deden, mede dankzij de schermen, hun werk en creëren een emotieloos visueel gegeven dat op een geweldige manier samengaat met striemende geluidsgolven. Ze hielden het publiek tot het einde in de ban en slaagden er zelfs in om de hele wei te laten zitten (en weer opspringen). Echt een goeie headliner!

IMG_0018.JPG

 

Samengevat: Zondag begon ok, sleepte dan lang aan met een enkele onderbreking en maakte veel goed met de headliner! Het was druk maar rustig - het was heet maar het bier was koud - waar ik naar uitgeken had viel tegen maar werd dan weer aangenaam verrast door anderen. Hop naar volgend jaar!

                                                      Top drie: Steak Number Eight - Mastodon - Slipknot.

 

Stevie

 

 

 

 

 

 

Pics:                                                                                                    dessel,graspop,2011,festival,metaldessel,graspop,2011,festival,metal

dessel,graspop,2011,festival,metaldessel,graspop,2011,festival,metal

13:10 Gepost door Pieter | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

Dit was Couleur Café 2011!

Couleur Café, 2011, Brussel, Blitz The Ambassador

Couleur Café, 2011, Brussel, Blitz The Ambassador

Couleur Café, 2011, Brussel, eetstandje

Couleur Café, 2011, Brussel, randanimatie

Couleur Café, 2011, Brussel, randanimatie

Couleur Café, 2011, Brussel, randanimatie

Couleur Café, 2011, Brussel, randanimatie

Couleur Café, 2011, Brussel, Raggasonic

Couleur Café, 2011, Brussel, Raggasonic

Couleur Café, 2011, Brussel, kraampjes

Couleur Café, 2011, Brussel, expo Geloof en Bijgeloof

Couleur Café, 2011, Brussel, Sergent Garcia

Couleur Café, 2011, Brussel, Sergent Garcia

Couleur Café, 2011, Brussel, DJ Shadow

Couleur Café, 2011, Brussel, vuurwerk

Couleur Café, 2011, Brussel, vuurwerk

Couleur Café, 2011, Brussel, vuurwerk

Couleur Café, 2011, Brussel, Arsenal

Couleur Café, 2011, Brussel, Arsenal

Couleur Café, 2011, Brussel, Arsenal

Copyright: Hans De Valck

12:39 Gepost door Katrien Delcourt | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Leuleu! Back again! Morgen de derde dag van bier, vet en metal in Dessel en kijken ernaar uit! Hier is wat ik ga zien als het kan:

STEAK NUMBER EIGHT opent de laatste dag. Postrock/noise uit de westfleunders, maar doet me eerder denken aan de oude Anathema en Opeth. Zijn benieuwd en werk van eigen bodem verdient onze steun!

Vervolgens RISE TO REMAIN. Klinken jong en fris maar toch ook bekend.

Ofwel ANVIL ofwel WHILE SHE SLEEPS. Misschien pikken we beide mee. Anvil wil ik vooral zien sinds die reportage op Canvas. Die mannen proberen al heel hun leven om ergens te geraken en de laatste jaren begint het eindelijk te lukken... While She Sleeps neemt de vlag over van Rise to Remain en klinkt gewoon als zeer hedendaagse new-metal.

AMORPHIS. Grote fan van hun eerste album en ep, daarna afgehaakt. Vind niets naar de goesting in de plaats dus waarom is niet gaan kijken wat ze nu zoal brengen...

Zeker niet te missen, de kostuumshow van GWAR! Bende aliens die rare muziek brengen, kunnen op z'n minst is goe lachen! :)

PRO-PAIN. Oude hardcore-metal goden uit mijne jongen tijd. Even meepikken.

MASTODON. Ken ik niet. Architects speelt op't zelfde moment maar aangezien we de weide nog ni echt zullen gezien hebben die dag, wordt het waarschijnlijk dit. Kan goed worden...

Even pauzeren!!!

AVENGED SEVENFOLD of ESCAPE THE FAITH, hm, misschien beide. Als het ene niet goed is, kunnen we altijd naar het andere! ^)

OPETH dan. Staat hoog op m'n lijst. Heb ze al twee keer gezien en de laatste keer op Pinkpop waren ze echt geniaal! Somber, melodisch gitaarwerk gaande van black metal naar zweverige Pink Floyd en technisch zeer sterk gebracht. Ooh yeah... give, give!

Mr ROB ZOMBIE, als hij komt ten minste. Laste blijkbaar al zijn optredens af in Europa na de 26ste dus dat wordt kantje boordje. Zou hem echt graag aan't werk zien. Spektakel verzekerd! Swingende beats, vette gitaar, coole monsterkostuums! Naar het schijnt brengt hij ook wel wat White Zombie nummers, altijd goe! Verwacht wel veel van deze ondode horrorregisseur, hopelijk niet ten onrechte...

Cavalera-Conspiracy.jpgHet hoogtepunt van de avond, CAVALEIRA CONSPIRACY. Zag hen de laatste keer ook op Graspop en ze waren, hoe kan het ook anders, über. Doom-deathmetal van de bovenste plank. De broers Max en Igor verenigd. Ouwe Sepulturanummers en één van de weinigen die echt achter hun boodschap staan. Let my soul fly!

SLIPKNOT mag het festival afsluiten. Veronderstel dat het een waardige headliner is. Heb op elk van hun cd's wel wat goeie nummers gevonden maar ook veel dat me verveelt. Zijn in elk geval groot en bekend vooral bij de jeugd, er zal volk zijn. Live klinken ze niet slecht en als ze hun setlist goed selecteren kunnen ze me wel nog bekoren...

Voila, dat is't! Voorts gaan we ons best doen om ons te amusseren, niet (te) scheef te gaan en betere (gelukte) sfeerfoto's te nemen!

Adios!

Stevie

19:35 Gepost door Pieter | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Journey1.JPGWoehoe! De eerste dag zit erop, waren thuis om kwart voor drie! Al bij al was het een redelijk geslaagde ervaring. We hadden wat vertraging, de originele planning is niet doorgegaan. Hebben dus Sepultura gemist.

Echter, de groep waar we het meest naar uitkeken was Journey2.JPGJourney en dat was mooi getimed. Bij het aanschuiven naar de parking al aan het genieten van hun lekker vette best-off! Eens aangekomen alles uit de wagen gesleurd dat we nodig hadden en een hoog tempo ingezet naar de festivalweide. Het lijkt wel of ze de parkings elk jaar verder en verder weg plaatsen. En dan die lange baan naar de weide zelf, pff, een mens heeft behoorlijk wat conditie nodig, ge moet er iet voor over hebben ^^. Zwetend en puffend kwamen dan toch aan de ingang en daar was een vlotte doorstroom. Net op het moment dat we ons ticket voor een festivalbandje inruilden hoorden we 'separate ways' door de luidsprekers schallen. Niks aan te doen, om op de weide te geraken moet je weer helemaal eromheen lopen. Conditie, conditie! Gelukkig duurt dat nummer lang. De mainstage bereikt, klonken de eerste noten van 'city of hope'! De dag kon niet meer stuk! Journey stelde niet teleur. Perfect geluid, foutloos gespeeld. Ook Arnel was in vorm en heeft me echt verbaasd, die jongen kan zingen! Beetje spijtig dat ze maar één ander nummer van hun laatste cd meer gespeeld hebben maar de oude hits zijn nog steeds te pruimen. 'Don't stop believing', 'Faithfully' vielen in de smaak, het hoogtepunt voor het publiek op de zonnige wei was 'Wheel in the Sky'. We zeiden nog voor de grap, beter dan dit gaat het niet worden. En ja hoor, Journey was echt het hoogtepunt!

Volgende op de lijst Heaven Shall Burn. De geluidsgolf die op ons afkwam vanuit Marquee tent 2 was echter zo overweldigend dat we die toch maar lieten passeren. Misschien worden we oud, ma ja, hadden we ook tijd voor bier! Na enkele kouwe jups waren we meteen in festivalstemming. Hebben van Heaven Shall Burn nog het laatste nummer meegepikt, 'Black Tears'. Mijne maat die mee was zijn band, Dawn of Clarity, en co zaten in die tent en aangezien ze dat nummer coveren... Best een goed nummer!

Korn1.JPGWe waren nu met wat meer en Korn was op de mainstage. Korn2.JPGTijd om te chillen! Meer bier, food en genieten van het mooie weer. :) Korn opende met Blind. De klank zat goed. Ze deden het rustig aan en echt boeiend was het niet. Oa 'Shoots and Ladders' en 'Twisted Transistor' passeerden de revue.

Beernr4.JPGworst.JPG

 

 

 

 

 

 

Next up: The Damned Things! Hier was ik nieuwsgierig naar. Ken ze enkel van de uitleg op de GMMwebsite en effe op Youtube te surfen en wat ik daar hoorde klonk verleidelijk. De foto's zijn jammer genoeg mislukt, de gitarist van Anthrax ontbrak maar dit optreden was een absolute knaller! De band zelf beweert voornamelijk geïnspireerd te zijn door Thin Lizzy voor dit project en dat kon je merken! Vette oldschool rock'n roll metal. De eerste nummers stond het volume wat laag maar toen dat opgelost was, kon het niet meer stuk. Echt een heel goed optreden. No nonsense, krachtige zang en swingende tracks. Ceedeetje ligt al in m'n wagen :).

volbeat1.JPGVolbeat! Hadden hier zwaar naar uitgekeken. volbeat4.JPGZe openden met 'Guitar Gangsters & Cadillac Blood'. Ook oa de hit 'Heaven nor Hell' en 'I only wanna be with you' ramden ze erdoor. Een beetje een vreemd optreden. Het geluid was niet helemaal tiptop en het tempo van de nummers was ofwel te traag ofwel te snel maar nooit erop. Ook de frontman, Michael Poulsen, kwam nogal stuntelig over. De dansende dames voor ons lieten het allezins niet aan hun hart komen! Ze zongen luidkeels elk nummer mee en shaketen hun butt af... Ni slecht en ni goe, gemengde gevoelens!

 

icedearth2barlow.JPG

Na een snelle pitstop hop naar Iced Earth! Voor ons de echte afsluiter van de avond. Ze openden met 'Burning Times' en de sfeer zat er meteen dik in! Voorts speelden ze oa nog 'Jack', 'I died for you' en 'watching over me'. Het absolute hoogtepunt was de 'Something Wicked - trilogy', helemaal meegezongen! Ze sloten af met 'Iced Earth'. Ook hier was het geluid niet helemaal optimaal maar dat lag niet aan de groep zelf. Strak gespeeld en een verzorgd optreden. Matthew Barlow was vocaal goed in vorm, hij schreeuwde zich bij tijd en wijle echt de ziel uit z'n lijf. ^^ Blij dat ik ze nog gezien heb, twas de laatste keer met Matt...

icedearth1.JPG

Uit de Marquee tent gekropen, bleek de nacht helemaal gevallen. Hadden er behoorlijk honger van gekregen, dus nog smeuige pizza gaan eten en terwijl the Scorpions even meegepikt. Er stond nog behoorlijk wat volk op wei voor de mainstage en ze hadden er blijkbaar zin in. Vuurwerk, videoschermen en naast elkaar op de gitaren rammen... Toen ze na een halfuur nog steeds geen nummer hadden gespeeld dat we kenden, begonnen de zagerige schreeuwstem en de zich steeds herhalende 'melodieën' ons op te heupen te werken en hebben we onze kar huiswaarts gekeerd. Welliswaar na nog is n' halfuur stappen voor je weer aan de wagen bent! Moeten ze toch echt iets aan doen... 

Al bij al viel het dus goed mee. Niet de beste graspopdag ooit maar op een gelaten manier best fijn om er te zijn! ^) Journey was het hoogtepunt, Iced Earth stelde niet teleur en the Damned Things was de verrassing! Allé, morgen Cavalera Conspiracy, The Killing Inside...

Nog wat pics:

hatgang.JPGbackintime.JPGstoeltjemee.JPGstrohoed.JPG

 

 

 

 

 

 

 

journeyisdebestezegikau.JPGwinforlife.JPGwcs2.JPGwcs3.JPG

 

 

 

 

 

volbeat3.JPG

16:09 Gepost door Pieter | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

couleur café,2011,vrijdag,brussel,selah sue,janelle monae,suarez,patrice,method man,redman,ziggy marley,recensies,foto's,verslag,generationIk moet eerst volledigheidshalve meegeven dat ik een muzikale fladderaar ben die het liefst zo veel mogelijk meepikt op festivals, maar daarom niet altijd concerten volledig uitziet. Meer een stukje van dit, een stukje van dat. Overal wat de sfeer opsnuiven  En dat doe ik zeker op een festival als Couleur Café, waar ik niet elke band en elke song ken. 

Ik was vrijdag wat aan de late kant naar Couleur Café afgezakt en eer ik door de uitgelaten menigte tot bij het hoofdpodium was geraakt, was het optreden van Selah Sue al over de helft heen. Ik zag haar net een lekker potje jammen met Patrice, de volgende artiest op het Titan-podium, waar ze blijkbaar al beste maatjes mee was geworden. Op het einde van dat nummer leek Selah Sue toch niet zo tevreden van de reacties van het publiek, maar dat veranderde snel toen ze een liedje over 'pastry' inzette. Het duurde nog even eer de frank bij iedereen gevallen was, maar bij de eerste tonen steeg er gejuich op uit de menigte. Jawel, we waren aanbeland bij 'Raggamuffin', een van haar bekendste hits. Zoals gewoonlijk gaf Selah Sue zich volledig en ging ze compleet op in haar muziek. Tonnen zelfverzekerheid, maar toch telkens weer dat licht arrogante trekje dat ook nu weer af en toe kwam bovendrijven. Dat blijft wringen bij mij, ik kan er niets aan doen.  Eerlijkheid voor alles. Maar zingen kan ze wel. Volgden nog: 'Crazy Vibes' en 'Crazy Suffering Style', waarmee ze afsloot. Dat laatste begon heel kalm alvorens de beats begonnen in te beuken. Net daarvoor had ze nog even stilgestaan bij haar vorige passage op Couleur Café, in 2009, toen ze nog als 'wanted artist' bloednerveus op een klein podium aantrad en nu amper een paar jaar later stond ze al te swingen als de beste op het hoofdpodium. Zoals ze het zelf verwoordde: 'What the f***'. Tussen het verlegen meisje alleen met haar gitaar die ik in 2008 aan het werk zag en deze artieste met massa's présence ligt een hemel van verschil. Zeker een van de hoogtepunten op vrijdag!

couleur café,2011,vrijdag,brussel,selah sue,janelle monae,suarez,patrice,method man,redman,ziggy marley,recensies,foto's,verslag,generationDaarna was het doorsteken naar het Univers-podium, waar Miss Janelle Monae het mooie weer kwam maken. Monae en haar backing vocals kwamen het podium op gehuld in zwarte capes die meteen een zweem van mysterie en opwinding veroorzaakten. Naast het podium toonde het scherm funky beelden van danseressen, van Janelle zelf met haar zwarte kuif (zie ik daar een nieuwe modetrend?) en van kleurrijke discobeelden die zo uit de 70s leken weggelopen. Ook deze dame had genoeg podiumprésence en een fantastische stem om iedereen aan haar lippen te laten hangen. Met haar wit hemd, zwarte das en futuristische zonnebril deed ze me meteen denken aan Grace Jones. Maar tijdens  haar monsterhit 'Tightrope' ontpopte ze zich tot de vrouwelijke versie van James Brown. Met 'I Want You Back' bracht ze weer helemaal de Jackson 5 terug tot leven. En tussendoor stond ze ook nog even op haar dooie gemak te schilderen om haar boodschap van liefde nog eens extra te onderstrepen. Ook haar andere megahit 'Cold War' mocht niet ontbreken. Miss Janelle toonde zich nu eens net een ondeugende kwajongen, dan weer de elegantie zelve. Een ware kameleon, maar bovenal een echt podiumbeest.


couleur café,2011,vrijdag,brussel,selah sue,janelle monae,suarez,patrice,method man,redman,ziggy marley,recensies,foto's,verslag,generationHalverwege het optreden van Monae ging ik naar het Fiesta-podium om Suarez even uit te checken. Maar die bleken er toch sneller mee op te houden dan verwacht. Lag het aan de verjaardag van Pata, een van de bandleden? Helaas was ik te laat voor hun aanstekelijke hit 'Qu'est ce que j'aime ça', jammer. Ze bouwden nog een feestje met de cover 'Couleur Café' van Serge Gainsbourg en er passeerden nog twee rustiger nummers: 'L'amant' en afsluiter 'La vie en rose'. De gasten van Suarez zijn geliefd, zoveel was duidelijk. Alleen jammer dat ik er te weinig van meegepikt heb. 

 

Aangezien ik toch niets beters te doen had, ging ik daarna  nog even kijken bij Patrice, die Selah Sue zo warm had aanbevolen. En inderdaad, die mix van reggae, pop, soul en world zat lekker. Het publiek ging uit zijn dak op songs die ik niet kende, maar dat was helemaal niet erg. Zoals Patrice zelf toegaf: "If I don't know the words I just mumble, so you can mumble too. I'll show you'. Sympa, Patrice!

couleur café,2011,vrijdag,brussel,selah sue,janelle monae,suarez,patrice,method man,redman,ziggy marley,recensies,foto's,verslag,generationOver naar Method Man & Redman. Keiveel volk stond te drummen om toch zo ver mogelijk in de tent te geraken. Ik dacht: 'This better be good. Het optreden is nog niet begonnen en ik voel me al als een haring in een ton!' Sommigen gaven het al op nog voor het duo het podium op kwam en vluchten voor zoveel 'body heat'. Maar onderstaande bleef staan en riskeerde op bepaalde momenten haar leven om hier verslag van uit te brengen. Fijngeknepen en heen en weer geduwd, dreef ik op het ritme van de crowd mee. Method Man en Redman begonnen met wat flarden van hits de zaal in te sturen: vooral hiphopsongs maar ook even een stukje 'We Will Rock You'. Verder ging het er lustig en af en toe wat ruig aan toe. Zo brachten de twee rappers het verhitte publiek soms wat verkoeling door drank over hen uit te gieten, schepten ze er plezier in ons de vuilste dingen te laten scanderen, wilden de twee graag weten hoeveel 'clean pussies' er in de zaal waren (kwestie van al meteen een juiste keuze voor de groupies van die nacht te kunnen maken) en haalden ze vooral veel herinneringen op ('You remember that shit? Hell yeah!') aan die goeie ouwe tijden, toen het nog niet allemaal rond auto's en blingbling draaide, maar gewoon de muziek zelf. En dat was op Couleur Café niet anders, de muziek en hun rechttoe-rechtaan attitude maakte van hun optreden een belevenis en de energie die van hen uit ging, bleef nog lang nazinderen. 

Was dat het probleem of was de afsluiter op het hoofdpodium, Ziggy 'zoon van' Marley, toch niet zo goed bezig? Wie zal het zeggen? Het feestje zat erin bij het publiek en de reggaebeats kabbelden gezapig voort, maar mij leek het allemaal niet zodanig te kunnen boeien, behalve dan als de hits van 'good old' Bob eraan kwamen. Misschien iets te veel op automatische piloot bezig, Ziggy?

couleur café,2011,vrijdag,brussel,selah sue,janelle monae,suarez,patrice,method man,redman,ziggy marley,recensies,foto's,verslag,generation

couleur café,2011,vrijdag,brussel,selah sue,janelle monae,suarez,patrice,method man,redman,ziggy marley,recensies,foto's,verslag,generation

 Copyright twee laatste foto's: Belga 

15:14 Gepost door Katrien Delcourt | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

25/06/2011

Voor alles is er een eerste keer. Zo is er een eerste keer dat je bijvoorbeeld Thaise noedels eet. Een eerste keer dat je met het openbaar vervoer (de bus) helemaal tot bijna in het hartje van Brussel reist. Een eerste keer dat je zo uitbundig meedanst en -zingt op genres als ragga, raï, world, … Een eerste keer dat je geniet van zo’n uitzonderlijke sfeer. Kortom: de eerste keer Couleur Café.

Na een rit met veel vertragingen, was bij aankomst het eerste wat opviel – natuurlijk – het opvallend mooie festivalterrein waarop Couleur Café 3 dagen lang neerstrijkt. De stedelijke schoonheid van zo’n voormalige industriële site als Tour & Taxis is eigenlijk haast paradoxaal, in vergelijking met de schoonheid die terug te vinden valt in de natuur. Het geeft Couleur Café zeker iets unieks.
Er zijn echter nog vlakken waarop Couleur Café zich onderscheidt van de andere festivals. Initiatieven als de kunstexpo Cool Art Café en de flashmobs dragen hier zeker toe bij, net als de mooie decoratie – het oog wil namelijk ook wat. Zo was het grootste podium, de Titan, vermomd als een reuzenradio en de in rotsen gehulde drankbonnetjeskassas waren ook allesbehalve boring plain white.

068.Friday.Atmosphere.L.Cheffert.jpg

 

Sfeerfestival

Zoals eerder aangehaald heerst op Couleur Café een uitzonderlijke sfeer.  Het festival ademt gezelligheid uit. Daar zorgen niet alleen de talloze kleine kraampjes voor, maar ook het publiek op zich. Zij ademen iets anders uit – naast CO2 en waterdamp. Het is een soort openheid, een progressieve instelling ten opzichte van de multiculturele maatschappij als tegenwicht voor haar sceptici. Merkel mag dan wel beweren dat deze in Duitsland gefaald heeft, op Tour & Taxis lijkt van 24 tot 26 juni het tegendeel waar te zijn.

Het is haast een cliché geworden, de festivalganger die niet voor de muziek gaat maar voor de sfeer. Aanvankelijk was mijn mening hierover dat ik sfeer wel belangrijk vond, maar dat de muziek zelf minstens even belangrijk vind. Couleur Café heeft me echter bekeerd. Bekeerd tot de eerste groep, ook al is het een cliché. Ik, als overwegende indie-rock & pop luisteraar, heb ontzettend genoten van de muziek dankzij de goeie sfeer.

 

Het oordeel van Korneel

Aangezien ik een leek was – en eigenlijk nog steeds ben – op vlak van de prominentst aanwezige genres op Couleur Café, heb ik me op sleeptouw laten nemen door een aantal vrienden die er wel wat vanaf wisten.

Daarvoor brachten de vriendelijke jongens van Raggasonic ons in de juiste stemming. Het duurde even, maar al gauw was de incubatietijd overwonnen en danste ik even hard mee. Meezingen was andere koek. Ook al lijkt op het eerste zicht dat ze met liederen als Il faut légaliser la ganja een boodschap willen uitdragen, tijdens het optreden lijkt te blijken dat ze deze boodschap toch niet zo belangrijk vinden. Als dat wel zo was geweest, dan zouden deze twee Franse rappers ongetwijfeld harder hun best gedaan hebben om het verstaanbaar over te brengen. Pas terug thuis gekomen leerde ik dat het laatste woord ‘ganja’ was.

010_Saturday_Raggasonic_B_Struelens.jpg
De twee ideale schoonzonen van Raggasonic

 

Daartegenover staat wel dat hun melodieën en de ritmes opgewekt waren – in een bui van euforie geschreven? – en zich uitstekend leenden om de benen eens los te gooien.

Na afloop van een geslaagde instap, zochten we rustigere oorden op. Dat bleek de Univers-tent uiteindelijk te bieden. Daar trad immers Yael Naim op, een Israëlisch singer-songwriter. Op het podium had ze heel leuke paraplu’s staan, maar daarmee is wat mij betreft zowat alles gezegd. 

085.Saturday_Yael_Naim_B.Struelens.jpg
Yael Naim vergezeld van haar paraplu

 

Even later besloten we wijselijk iets in de buurt, buiten het festivalterrein, iets te gaan eten. Om daarna terug te keren voor het vervolg op een spetterend feestje.

Bij de terugkeer wachtte een optreden van SOJA – afkorting van Soldiers of Jah Army, heb ik speciaal voor jullie opgezocht –  op ons. Verrassend was het alleszins dat het om een Amerikaanse band ging. Hun muziek kon ik zeker smaken. Opvallend was wel de blik van de zanger. Hij keek altijd met blinkende ogen de zaal in. Hij vond alles blijkbaar wel heel leuk. Daarnaast was het kapsel van de blonde bassist, Bob Jefferson, een grappig zicht. De man had namelijk ontzettend lange dreadlocks. Deze konden echter niet verhullen – of toch niet lang meer – dat hij last begon te hebben van kaalheid. Maar nogmaals: muzikaal was het voor mij een topper, er kwamen originele klanken uit de bezetting met een trompet en saxofoon.

094.Saturday_Soja_B.Struelens.jpg
De eeuwige glans in de ogen van Jacob Hemphill.

 

Vervolgens hield mijn ontdekkingstocht met een vriend als gids halt bij het Move Stage. Daar maakte een DJ het mooie weer en was het dansen geblazen. Uiteindelijk brak er een heuse dance battle uit – wederom een blijk van de uitzonderlijke sfeer. Iets later moest er voor het Move Stage – dat overigens gesponsord was door de EU – plaats geruimd worden voor de act van twee acrobates. Zeer indrukwekkende performance. Goed ineen gestoken met gepaste muziek en alles in een mooi danskleedje.

163.Saturday.Atmosphere_N.Nizette.jpg
Acrobatie aan Move Stage

 

Toen de twee dames hun trukendoos leeg was, zochten we even de Dance Club op, maar algauw hielden we het daar voor bekeken. Uiteindelijk pikten we dan nog een stukje van het einde mee van de indrukwekkende DJ Shadow. Achteraf gezien heb ik misschien wel spijt dat ik er niet meer van gezien heb.

Na al één keer buiten het festivalterrein gegeten te hebben, werd het ook eens tijd om de lokale specialiteiten uit te proberen. Het einde van DJ Shadows set luidde dan ook het uitgelezen moment in om Thaise noedels met loempia’s te gaan bestellen. Het vuurwerk bombardeerde dit tot een ware feestmaaltijd.

Tiken Jah Fakoly had de eer de aftrap te geven aan wat het feestelijke summum moest worden van een fantastische dag Couleur Café. Met zijn Afrikaanse, exotische klanken maakte hij die feestelijkheid meer dan waar, maar over de helft besloten we toch even een kijkje te gaan nemen in de Fiesta. Alwaar we Merdan Taplak (live) aantroffen. Het feestje bleek daar des te groter, dus besloten we het einde in hun gezelschap te vieren.

Merdan Taplak Live kreeg terecht de stempel ‘wanted!’ (een label waarmee de organisatie nieuw en opkomend talent in de verf wilt zetten) van de Couleur Café-organisatie. De van oorsprong Turkse Antwerpenaar Merdan Taplak brengt met zijn Live-initiatief een mengeling van Pop, Elektro, Balkan en Gipsy. En dat doet hij met succes. Sfeer gegarandeerd met zijn vier koperblazers en vooral de accordeonist. Toen, na afloop, iedereen om meer vroeg, had Merdan Taplak wel een hele originele manier om dat af te slaan. Wanneer iedereen namelijk bleef applaudisseren, kwam hij terug om met zijn gsm een foto te maken “voor zijn moeder”. Hij zei dat ze binnenkort een album gingen uitbrengen en dat ze een foto van ons, de toeschouwers, wouden voor op de cover. Na het trekken van een eerste foto, bracht hij aan dat ze ook een foto nodig hadden voor de achterkant van de platenhoes. Daarvoor wou hij dat we ons allen omdraaiden. Iedereen slikte de smoes en toen zij zich opnieuw met het gezicht naar het podium draaiden, was het leeg. Mooie goocheltruc, Merdan ;-)

12:36 Gepost door Korneel De Feyter | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Waar kijkt de Generation-redactie naar uit op Couleur Café? Dat hebben we hier even voor jullie opgelijst!

tot later!

katrien

16:52 Gepost door Katrien Delcourt | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Wat verwacht ik van Graspop? Straalbezopen veertigers met een zonneslag, begraven onder een berg bekertjes en al dan niet lege pakskes friet, met liefst nog een lange friet als snor, vastgeplakt met mayonaise. Dat was mijn prilste kennismaking met graspop, de eerste aanblik toen ik in 1998 voor de allereerste keer voet zette op een festivalweide. En dat verwacht ik dit jaar terug: een gezellig familiefestival, waar rockers van alle leeftijden jaarlijks hun patatten komen afgieten tegen de omheining, zich geen reet aantrekkend van de afkeurende blik van security en de aanwezigheid van toiletten vijftig meter verder. Akkoord, er verandert wel iets: elk jaar is er veel meer volk, vooral meer jòng volk. Maar 't zijn ouwe zakken die daarover zullen zagen. Het enige wat ik daaruit besluit is dat de muziek beter wordt. Ik ontdek alleszins regelmatig nieuwe dingen.

opethZo is Opeth er in geslaagd jaren aan mijn aandacht te ontsnappen. Toen ik ze in 2003 op graspop aan het werk zag, dacht ik "Wat een trage kak is dat"? Acht jaar later moet ik m'n mening volledig herzien. De schoonheid van deze progressieve muziek is een lust voor het oor. De wisselingen in tempo, akoestische gitaar, wisselingen van grunt en zang verleiden me om tussen alle examens door toch weer een jaarlijkse voet op Desselse bodem te plaatsen.

21:49 Gepost door Jan Klaas Van Den Meersche | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

Heyo fans van de duivelsnootvibratie!

Morgen begint onze jaarlijkse driedaagse heidense viering van de zomer! Tijd om er tegenaan te gaan!

Was er de allereerste al bij als gamin met nekhaar en verdwaalde puisten en heb vorig jaar erg genoten van de 15de editie, al moet ik zeggen dat mijn schenen na Soulfly minder tevreden waren...^^

Bon, dit jaar ga ik enkel vrijdag en zondag. Deels omdat het anders wat zwaar wordt en deels ook omdat ik de meeste bands die de moeite zijn en op zaterdag spelen al gezien heb. Sy Diabolo, maar een halfuurtje is toch wat weinig. De kans om jullie aan het werk te zien komt nog wel is...

Hieronder de bands die ik de moeite vind. De eerste 4 ga ik niet zien omdat ik er niet vroeger geraak. Sepultura zal de kick-off zijn, nice!

FM en PROTEST THE HERO om op te warmen. Oud en jong brengen lekkere authentieke metal/rock riffs. Vrijdag staat toch in het teken van de meer rockier metal met grijsaards als oa Foreigner, Journey en de Scorpions dus dat lijkt me ideaal.

Vervolgens DIO DISCIPLES. Dio maybe dead but his spirit still lives! Is een band met oa drie voormalige leden die nummers van Dio brengt om zijn muziek levend te houden. Van wat ik op Youtube heb gehoord zeker de moeite!

THE BLACK DAHLIA MURDER is de volgende op de lijst. Ben grote fan van At the Gates en deze mannen hun melodische deathmetal is echt wel te pruimen. Dat ze hun inspiratie bij voorgenoemde zijn gaan halen is duidelijk maar hebben toch een eigen sound. Als't goed is, gaan we misschien een koopje doen ^^.

Verplichte kost: SEPULTURA. Al fan van Beneath the Remains. Tja, was één vd eerste bands die ik leerde kennen. Heb ze niet echt gevolgd na Roots maar toch, kan je niet laten liggen als je er bent. Leuk dat de broers er steeds samen zijn hé. Kijk vooral uit naar de nieuwe nummers van Cavaleira Conspiracy zondag... wie weet krijgen we al een voorproefje!

En dan, de totale verassing: JOURNEY! Deze staat op m'n niet te missen lijstje. De eerste keer dat ik hoorde dat die ouwe rakkers naar Graspop kwamen dacht ik, o jee... Toen hoorde ik hun nieuwe album Eclips en werd van m'n sokken geblazen! Suppervette nummers, niet hard maar ook net niet te soft. Staan verschillende hits op! Heb ondertussen ook hun 'best off' gedownload en draai die nieuwe bijna elke dag. Zeer benieuwd!

HEAVEN SHALL BURN. Ken ik niet maar klinkt allezins lekker. Als het kan ga ik ze zien.

KORN, ken ik al van hun eerste album. Medegrondleggers vd newmetal-sound. Eigen geluid, speciaal karakter en een charismatische frontman. Hun nummers zijn down to earth en herkenbaar. Moest er eerst niet van weten maar zet het toch nooit af ^^. Staan op de mainstage en als de zon schijnt kan dit best aangenaam worden...

Heb THE DAMNED THINGS vandaag pas voor het eerst gehoord bij het lijstje maken voor morgen en wow, wtf! Drie gitaristen, Anthrax, Fall Out Boy!!! Klonk supersupervet! Metalrock vd bovenste plank, werd er vrolijk van! Dit zou één vd mooiere momenten kunnen worden...

VOLBEAT dan. Elvis on steroïds. Hun twee laatste albums zijn echt heel goed. Vooral in het controversiële laatste zit veel afwisseling en worden metallicametal, alternative, punckrock en elvisrock door elkaar gemixed. Speelden oa in het voorprogramma van Metallica en worden alleen maar beter. Knaller!

De hoofdact van de dag wordt ICED EARTH. Sy Parkway Drive, ma jullie spelen op hetzelfde moment. Heb vandaag al de helft van Iced hun repertoire erdoor gedraaid en heb er zin in! De laatste keer dat ik ze zag was in Hof-Ter-Loo in Antwerpen waar ze een driedelige set brachten, the Dark Saga - Something Wicked - The Horror Show. Schitterend optreden was dat met een cool podium, de achtergrond werd elke keer aangepast. Dit is hun laatste tour met Matt Barlow, snifsnif, en misschien spelen ze al nummers van hun aankomende album. Ooh yeah!

SCORPIONS sluiten af. Is eerlijk gezegd van voor mijn tijd en doorgaans niet echt mijn meugd maar na een 'zware' dag zal dat wel meevallen. Hebben toch hun hits, Send me an angel, winds of change, another piece of meat, ... Gezellig ^^. Dit zal trouwens de laatste keer zijn want hebben aangekondigd niet meer te zullen touren.

Hope to see you there! Zaterdagmorgen post ik zeker de reflecties vd dag, wat pics en m'n lijstje voor zondag!

Hailing from Aalst!

Stevie

18:21 Gepost door Pieter | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |