Dour Festival, 2011, dag 3, 16 juliOp de derde dag van Dour Festival transformeert de wei in een waar moeras en dat op een paar uur tijd in de namiddag. Het giet bakken en de sfeer onder de festivalgangers zakt. We glijden door de modder van rechts naar links warm ingepakt door een plastic zak die door sommige sponsors worden uitgedeeld. De glimlach verdwijnt op het gezicht van de festivalgangers, het aantal lagen kleding wordt dikker en The Last Arena, de enige plek die niet door een tent bedekt wordt, loopt in een mum van tijd leeg. Nergens valt echter te ontsnappen aan de modder. We proberen ons zo goed en zo kwaad als het kan naar een van de tenten te begeven met als voornaamste doel zo vlug mogelijk ergens te schuilen. We hadden nochtans naar een heel goed optreden van Fool’s Gold kunnen luisteren die La Petite Maison Dans La Prairie in vuur en vlam zette met zijn opgewekte Afrikaanse ritmes en aanstekelijke energie en het publiek toch in een zachte staat van euforie kreeg. De Californische groep stelde er zijn eerste album voor en liet ook een aantal nieuwe nummers op het publiek los. Een afropop die gepimpt werd met een ‘sassy’ saxofoon en een sound die sterk aan Vampire Weekend deed denken. Deuntjes die serieuze oorplakkers zijn!

We belanden uiteindelijk in een Club Circuit Marquee bezaaid met gigantische plassen voor een optreden van Saul Williams die veel meer naar de rock van TV On The Radio lonkt dan naar de slam die we enkele jaren geleden van hem te horen kregen.

Daarna laveren we tussen Horace Andy die onze harten verwarmt, en een verschrikkelijk lomp optreden van IAMX. Uiteindelijk verkorten we onze avond na Suede op The Last Arena-podium, die een mooi concert geeft vol passie zonder ons evenwel volledig te overtuigen. Suede heeft ongetwijfeld ooit zijn relevantie gehad, maar lijkt nu uit een ander tijdperk te komen, ook al grijpt de nostalgie ons nog af en toe bij de keel bij het horen van hun hits.

Dour Festival, 2011, dag 3, 16 juli, Suede

Onze door en door verkilde en vochtige lijven dwingen ons vervroegd richting camping. We verlaten de wei met een zekere frustratie omdat we niet ten volle van de dag hebben kunnen genieten en al het moois dat de affiche ons vandaag te bieden had, hebben kunnen zien. Morgen wordt ongetwijfeld beter en we hebben de uitstekende Metronomy aan onze zij die Dour Festival zullen omvormen tot de English Riviera, wat voor het weer het ook mag wezen.

11:41 Gepost door Katrien Delcourt | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

 

Dour Festival, 2011, dag 2, 15 juli, the Klaxons, Pulp, Duchess SaysOp deze tweede dag worden de festivalgangers op Dour wakker met een schitterende zon. Surrealisme op zijn Belgisch na een vochtige en kille donderdag. De temperatuur klimt en het wordt een aangename dag. Ideaal om Pulp nog eens aan het werk te zien.

Maar daarvoor komen er nog een hele rist groepen. We wandelen tussen de noten van de sympathieke Two Gallants in de Club Circuit-tent en de Franse energie van Jamaïca in de Dance Hall, twee concerten die niet echt blijven hangen. We doen ons tegoed aan een hap Syd Matters in La Petite Maison Dans La Prairie, waar we hen nog altijd even toegewijd en overtuigend aan het werk zien. Hoewel deze band beter in een concertzaal dan op een festival past, wordt het toch een aangenaam optreden. Vervolgens wandelen we wat rond en genieten van die zalige zonnestralen en het plezier dat de wei te bieden heeft: Das Pop, frisse pinten en Stupéflip, een lekkere cocktail die de festivalsfeer perfect in een glas weet samen te vatten. Op zijn dooie gemak rondkuieren, de glimlach van andere festivalgangers opvangen en terugkaatsen, van de zon genieten en zich gewoon laten gaan.

We komen weer met beide voeten op de grond met de superenergieke (misschien wat te veel van het goede…) show van The Klaxons, die er van bij de eerste noten al een serieuze lap op geven. Ze spelen hun liedjes alsof hun leven er zowaar van afhangt en met een uitgelatenheid die aandoenlijk is om te zien, zeker wanneer je zelf naar hun hits luistert en het gevoel krijgt dat het eigenlijk al een beetje passé klinkt. De fluorescerende nu-rave zal dus binnen enkele jaren zijn kleur verliezen en alleen de energie en de snelheid waarmee je je armen de lucht in steekt, zal dan nog overblijven.

We verlaten The Klaxons een beetje voor het einde van hun optreden, want vanavond hebben we een afspraak met Jarvis Cocker van Pulp, zonder twijfel een van dé meest verwachte bands  van Dour Festival 2011 voor al die jongeren die met deze cultgroep in de jaren ’90 zijn groot geworden. Pulp blijkt nog niets van zijn pluimen verloren te hebben en geeft niet alleen muzikaal maar ook visueel het beste van zichzelf. Ze starten met ‘Do You Remember The First Time?’ en rijgen vervolgens de hits aan elkaar: ‘Babies’, ‘Disco 2000’, ‘Underwear’, … Pulp bespeelt meesterlijk de nostalgie van het publiek en brengt het verleden op de meest perfecte manier terug tot leven. Jarvis houdt het spektakel op hoog niveau als dansende dandy en de show is tot op de millimeter georkestreerd. Het mist zijn doel niet maar boet wel af en toe aan menselijkheid in. Pulp verlaat ons met ‘Common People’, dat door duizenden kelen wordt gescandeerd, door het dolle heen dat de comeback van Pulp een heel mooi concert opleverde.

Dour Festival, 2011, dag 2, 15 juli, Pulp

Daarna beleven we een tweede hoogtepunt van de dag met de dolle punk van Duchess Says uit Montréal. Zij serveren math-rock met een sympathiek punksausje en vooral een danteske show die georkestreerd wordt door een zangeres die meer tijd in het publiek dan op het podium doorbrengt.

We eindigen de nacht met Rusko die in een bomvolle De Balzaal en met dubstep die soms wat sletterig is maar altijd even samenzweerderig, het geluid van de jeugd van 2011, no doubt about that!

10:47 Gepost door Katrien Delcourt | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

 

Dour, Rolo Tomassi, Drums Are For Parades, Intergalactic Lovers, Gallows, Gold Panda, Kyuss Lives, Cypress Hill, Arsenal,

Dag 1

Dit jaar kreeg ik de kans om voor deze blog de eerste keer het grootste festival van Wallonië, nl Dour te bezoeken. Met zijn 7 podia’s en meer dan 200 acts en zijn mix van rock, elektro, metal, reggae, hiphop, ... zei ik hierop natuurlijk ja! Dus vertrok ik donderdag 14 juli, kort na de middag, gewapend met een regenjas, richting Dour, met de hoop dat zo veel mogelijk droog ging blijven dat weekend!


Rolo Tomassi

Dour, Rolo Tomassi, Drums Are For Parades, Intergalactic Lovers, Gallows, Gold Panda, Kyuss Lives, Cypress Hill, Arsenal,

Op het festivalterrein aangekomen, ging ik direct naar Club Circuit Marquee, waar Rolo Tomassi binnen 5 minuten van start zou gaan.  En hoe! Deze jonge band uit Sheffield zorgde voor een blitse start van het festival met hun harde mix van grindcore en punk met elektronische en metal invloeden. Zangeres Eva Spence ziet er uit als ‘the perfect girl next door’, maar vanaf het moment dat ze begint te zingen (of grunten moet ik eigenlijk zeggen) zouden er wel eens enkele burenruzies kunnen ontstaan. Nochtans heeft dit zijn charme en past het volledige bij de muziek. Ze brachten een intens en gevarieerd optreden dat zorgde voor massa’s sfeer in de tent! Het eerste optreden van vele, maar al direct hoog genoteerd in mijn persoonlijke favorieten!

Dour, Rolo Tomassi, Drums Are For Parades, Intergalactic Lovers, Gallows, Gold Panda, Kyuss Lives, Cypress Hill, Arsenal,

 


Drums are for parades

Dour, Rolo Tomassi, Drums Are For Parades, Intergalactic Lovers, Gallows, Gold Panda, Kyuss Lives, Cypress Hill, Arsenal,

Met Rolo Tomassi was het Dour festival voor mij gestart en dat werd gevierd door de weergoden met hevige stortregens. Geen probleem. Het volgende optreden, dat van Drums Are For Parades was terug in de Club Circuit Marquee. De Gentenaren, met Piet Dierickx op drums (ex-Soulwax), Wim Reygaert (ex-Arid) en David Dumont stonden deze editie van Dour zelfs tweemaal op de affiche. Eenmaal enkel met de groep op zaterdagavond en eenmaal donderdagmiddag in de marquee met Shamans of the Deaf Country, een blazerskwartet gehuld in zwarte pijen die de songs de nodige ondersteuning gaven.

Dour, Rolo Tomassi, Drums Are For Parades, Intergalactic Lovers, Gallows, Gold Panda, Kyuss Lives, Cypress Hill, Arsenal,

Drums Are For Parades gaf ons een rollercoasterrit vanaf de eerste seconde. Het was instappen, veiligheidsgordel omdoen en 1 uur volledig alles geven, de bassen dansten over het publiek en die vonden het goed! Drums Are For Parades brachten in 2010 hun eerste langspeler “Master” uit, waaruit ze o.a. “The Law”, “Opium den idiot check”,... pikten voor dit optreden maar ze graaiden o.a. ook “Goatfire Queen” van hun EP “Artificial Sacrificial Darkness In The Temple Of The Damned”! Kortom een topoptreden dat beloond werd met een even luid applaus als het optreden zelf!

Dour, Rolo Tomassi, Drums Are For Parades, Intergalactic Lovers, Gallows, Gold Panda, Kyuss Lives, Cypress Hill, Arsenal,

 


Intergalactic lovers

Dour, Rolo Tomassi, Drums Are For Parades, Intergalactic Lovers, Gallows, Gold Panda, Kyuss Lives, Cypress Hill, Arsenal,

Nog onder de indruk van Drums Are For Parades, paraderen we richting de Magic Soundsystem tent waar Intergalactic Lovers juist begonnen was aan hun set. Deze groep, die momenteel heel wat media-aandacht heeft wegens hun single “Delay”, komt heel gemoedelijk en lief over, vooral door zangeres Lara Chedraoui. Maar gaandeweg de set vordert, blijkt dat de band niet meer te bieden heeft dan allemaal zeemzoete songs die weinig verschillen van elkaar en ook niet echt blijven hangen. Een gemiste kans.

Dour, Rolo Tomassi, Drums Are For Parades, Intergalactic Lovers, Gallows, Gold Panda, Kyuss Lives, Cypress Hill, Arsenal,

 


Gallows

Dour, Rolo Tomassi, Drums Are For Parades, Intergalactic Lovers, Gallows, Gold Panda, Kyuss Lives, Cypress Hill, Arsenal,

 Gallows was ook één van de bands die ik ontdekt had toen ik mijn Dour-parcours samenstelde. Deze Engelsen brengen onvervalste hardcore punk die door o.a. Bad Religion als één van de beste wordt beschouwd. Maar een reden om deze band ook nog te zien was dat zanger Frank Carter, enkele dagen voor Dour aangaf dat hij de band verlaat wegens artistieke meningsverschillen. Veel mensen dachten waarschijnlijk hetzelfde want de tent was aardig volgestroomd en aanschouwde het imposante figuur van Carter. In zijn ontblote bovenlijf vol met tattoo’s en zijn rosse haarkleur leek hij wel op een nieuwe vijand van een superheld à la Spiderman. Hij stopt dan binnenkort wel bij Gallows, maar Carver gaf zich toch de volle 100 procent! Hij rende het volledige podium rond, sprong in het publiek, beval het publiek tot circle pits, … . Hij loofde zelfs een beloning van 10 euro uit aan de eerste die één van de tentpalen beklom en dan terug naar beneden zou springen, wat uiteindelijk niet al te lang duurde.

Dour, Rolo Tomassi, Drums Are For Parades, Intergalactic Lovers, Gallows, Gold Panda, Kyuss Lives, Cypress Hill, Arsenal,

Muzikaal was alles ook dik in orde. Zelfs al je de muziek niet echt kende, kon je niet blijven stilstaan, vuisten slingerend in de lucht. Topoptreden van een groep die ook met veel plezier op het podium stond. Als toemaatje, kwam de bloedmooie Eva Spence (brulboei van het eerder gespeelde Rolo Tomassi) het nummer ‘Black Heart Queen’ versterken van haar “geluid”. Achteraf bleek dat we nog geluk hebben gehad want dezelfde dag kondigde Gallows aan dat ze de 2 volgende optredens, de dagen erna, moeten cancellen wegens ziekte bij zanger Carver.


Gold Panda

Dour, Rolo Tomassi, Drums Are For Parades, Intergalactic Lovers, Gallows, Gold Panda, Kyuss Lives, Cypress Hill, Arsenal,

On to the next! In La Petite Maison dans la Prairie raakten we nauwelijks binnen voor één van de internetsensaties van het moment. Gold Panda ontwaarde we ergens in de donkere tent achter een draaitafel. Hij bracht een mooie mix van electro en ambient, waardoor de hoofdjes in de tent gemakkelijk heen en weer schudden. Met als hoogtepunt uiteraard, zijn hit “You”!



Kyuss Lives

Dour, Rolo Tomassi, Drums Are For Parades, Intergalactic Lovers, Gallows, Gold Panda, Kyuss Lives, Cypress Hill, Arsenal,

Kyuss behoort net als Masters of Reality tot de grondleggers van de ‘desert rock’. Kyuss is terug herenigd (weliswaar zonder Josh Homme) maar met Nick Oliveri, John Garcia, Brant Bjork en onze landgenoot Bruno Fevery (ex-Arsenal) tot Kyuss Lives. Reünieoptredens blijven altijd gevaarlijk, je weet nooit of ze het zelfde niveau kunnen halen van vroeger, maar in dit geval blies Kyuss Lives deze theorie volledig van het podium!

Dour, Rolo Tomassi, Drums Are For Parades, Intergalactic Lovers, Gallows, Gold Panda, Kyuss Lives, Cypress Hill, Arsenal,

Ze begonnen met een sterke “Gardenia” en gingen op hetzelfde hoge toerental verder. “Thumb”, “One Inch Man”, “Supa Scoopa And The Mighty Scoop” en vele andere kwamen ook aan bod. Het koste het publiek geen moeite om op deze tonen spontaan mee te headbangen als weleer.

 


Cypress Hill

Dour, Rolo Tomassi, Drums Are For Parades, Intergalactic Lovers, Gallows, Gold Panda, Kyuss Lives, Cypress Hill, Arsenal,

Persoonlijk heb ik het niet zo voor de rapscene met hun 50cents, Eminems,enzo… . Maar Cypress Hill kan ik toch wel smaken, waarschijnlijk door het grotere gebruik van gitaar-en drumwerk en was ik dus wel benieuwd naar dit optreden. De rest van het publiek vond dit blijkbaar ook, want de wei voor de Last Arena stond bomvol, er was bijna geen doorkomen aan.

Dour, Rolo Tomassi, Drums Are For Parades, Intergalactic Lovers, Gallows, Gold Panda, Kyuss Lives, Cypress Hill, Arsenal,

Nochtans kregen we het typische optreden van een rapgroep te zien met de nodige stereotiepe verzoeken zoals “When I say Cypress, you say Hill” “Cypress” “Hill” of Regi-gewijs “Show me your hands!”. Het publiek ontplofte pas bij de hits “Insane in the brain” en “I wanna get high”, waarbij ze live op het podium joints stonden te roken en zelfs een ‘weed bong’ gebruikten! Alleen de heren van Cypress Hill kunnen dit doen en er mee weg komen.

Dour, Rolo Tomassi, Drums Are For Parades, Intergalactic Lovers, Gallows, Gold Panda, Kyuss Lives, Cypress Hill, Arsenal,

Afsluiten deden ze met een stevige versie van “Rock Superstar”, maar uiteindelijk krijgen we een voorspelbaar en niet zo memorabel optreden te zien.

 


Arsenal

Dour, Rolo Tomassi, Drums Are For Parades, Intergalactic Lovers, Gallows, Gold Panda, Kyuss Lives, Cypress Hill, Arsenal,

2 weken terug sloten ze het hoofdpodium op Werchter af, deze avond mochten ze dat feestje nog eens overdoen in de Club Circuit Marquee. Arsenal heeft een stevige live-reputatie en stond altijd al garant voor een feestje met hun vele hits en deze zomer stellen ze met hun plezier hun nieuwe langspeler “Lokemo” voor.

Dour, Rolo Tomassi, Drums Are For Parades, Intergalactic Lovers, Gallows, Gold Panda, Kyuss Lives, Cypress Hill, Arsenal,

Na “Saudade pt. 2”, “Mr. Doorman”, “Longee”, “Estupendo”,…  mogen we“Melvin” nu ook bij die vele swingende hits rekenen die publiek laat dansen en doet denken aan mooie zomernachten en nog veel meer. Het zangspel tussen John Roan en Leonie Gysel is een magische combinatie magische combinatie die blijft werken! Een geslaagd feestje!

Dour, Rolo Tomassi, Drums Are For Parades, Intergalactic Lovers, Gallows, Gold Panda, Kyuss Lives, Cypress Hill, Arsenal,

 


Boys Noize

Om de eerste dag af te sluiten, trok ik nog richting de Dance Hall om op de tonen van Boys Noize de nodige regendansen te doen, zodat het misschien de komende dagen NIET meer zou regenen en de zon te voorschijn zou komen. Laat ons hopen! Het zal alleszins niet aan de set van Boys Noize gelegen hebben. Hij leverde een perfect elektrofeestje voor een bomvolle tent!

16:57 Gepost door Kristof Fonteyn | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Puggy is succesvolle band in het zuiden van het land. Vandaar ook dat ze redelijk hoog op de affiche werden geprogrammeerd. Voor ons waren het enkele nobele onbekenden. Het bewijst nog maar eens hoe groot de cultuurbarriere is tussen noord en zuid.

les ardentes, 2011, puggy

les ardentes, 2011, puggy

12:27 Gepost door Kris Lardenoit | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De komende dagen kunnen jullie hier mijn eerste stappen op de festivalgrond van Dour volgen. Ik zal het nodige verslag brengen van de verschillende optredens en de sfeer van op het Pukkelpop van Wallonië. Maar eerst moet er natuurlijk een planning gemaakt worden. Hieronder volgt mijn Dour-parcours... !

 

Dour

Dag 1

Rolo tomassi: als opener kan dit tellen. Snedige Engelse grindcore!

Drums are for parades: tegenwoordig één van mijn favoriete groepen. Live ook nog een stuk beter en stevigere noise rock dan op plaat. Deze keer treden ze zelf samen op met Shamans Of The Deaf Country, ik ben al benieuwd!

Gallows: ook zoals Rolo Tomassi leren kennen via blogs en het internet. Snoeiharde punk rock waarbij de nummers langer duren dan 2 minuten! J

Alpha 2.1.: Belgische band die met drums, gitaar, keyboards en een micro, pop rock brengen met een ruw kantje.

Kyuss Live: het originele Kyuss is herenigd met originele leden John Garcia, Nick Oliveri en Brant Bjork. De godfathers of stoner rock!

Cypress Hill: Amerikaanse super rapgroep.

Arsenal: Arsenal heeft een nieuw album uit (Lokemo) stelt dit deze zomer uitgebreid voor op verschillende festivals. 2 weken terug sloten ze het hoofdpodium op Werchter af, dit weekend mogen ze dat feestje nog eens overdoen op Dour.

En na Arsenal duiken we de nacht in en zal we ons in het feestgedruis stortten op de dansvloer op de tonen van Proxy, Boys Noize, Tiga of d.i.m.!

 

Dag 2:

The Japanese Popstars: Geen Japanners zoals de groepsnaam zou vermoeden, maar Ieren die door middel van dj’s en een producer, een mix brengen van electro house.

Jamaica: Franse synthpop bekend van de hit “I think I like U 2”

Papa Roach: nostalgische (allezins voor mij) nu-metalgroep, die vorige week nog op RockZottegem speelden. Ik ben vooral benieuwd of de zanger, Jacoby Shaddix opnieuw het podium opkomt en het publiek groet met een “Hello, Brussels!”

Das Pop - The Qemists: ik twijfel nog tussen het spelletje (The Game :-P) van Bent & co of het drum ‘n’ bass sound van The Qemists

Ice Cube – Skindred: Hier ook twijfel tussen Ice Cube en Skindred. Ice Cube ken ik eigenlijk meer van zijn acteercarrière dan zijn muzikale. Maar de metal met rap/reggae-invloeden van Skindred kan mij ook wel bekoren. Wellicht ga ik beide eens bekijken.

The DØ: bekend van het hitje “On my shoulders” komen hun nieuwe album “Both Ways Open Jaws” voor te stellen. Franse synthpop avant la lettre!

Riva Starr: Producer/dj gekend om zijn unieke mix van folk, electro en balkan beats.

Klaxons: Moet ik Klaxons nog voorstellen? Ok, Gravity’s rainbow, It’s not over yet, Golden Skans,… voila! J

Pulp: de ‘Common people’ vieren hun reünie dit jaar op Dour!

Vitalic V Mirror Live: wil ik al enkele jaren zien met zijn V Mirror Live show, Het is er jammergenoeg nooit van gekomen, now is the time! J

De dag sluiten we opnieuw af met de nodige beats, deze keer geleverd door Jack beats (bekend van zijn Drop the Pressure remix van Project Bassline) en Claude Vonstroke.

 

Dag 3

The Selecter

The Amplifetes

Architecture in Helsinki

Pennywise – The Herbaliser

IAMX

Suede – Nosaj Thing

Booka Shade – Life of Agony

House of Pain – Erol Alkan

Aeroplane

11:23 Gepost door Kristof Fonteyn | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Philippe Katerine is niet echt een man aan wie je zo maar je kinderen zou toevertrouwen. Hij ziet er dan ook fouter dan fout uit en doet er alles aan om te shockeren. De excentriekeling uit frankrijk laat zich op het podium omringen door enkele lolita's. zelf loopt hij halfnaakt rond en heeft hij een bloem in het haar, een heuse pornosnor en de weinige haren over de kale schedel gekamd... vrij wansmakelijk allemaal maar juist daardoor best grappig. Muziek is slechts bijzaak, hier telt enkel het amusement !!!

katherine, les ardentes, 2011

katherine, les ardentes, 2011

katherine, les ardentes, 2011

katherine, les ardentes, 2011

10:19 Gepost door Kris Lardenoit | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |


23:11 Gepost door Kris Lardenoit | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Staff Benda Belili toverde de hele tent in no time om tot een heuse dansvloer. Stilstaan was geen optie. Met hun afrikaans getinte deuntjes, hun aanstekelijk enthousiasme en vrolijkheid veroverde ze in no time onze harten. Opmerkelijk is dat de heren zelf allemaal in een rolstoel zitten.

les ardentes, 2011, Staff Benda Belili

les ardentes, 2011, Staff Benda Belili

les ardentes, 2011, Staff Benda Belili

20:27 Gepost door Kris Lardenoit | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Agnes Obel veroverde met haar sprookjesachtige album "Philharmonics" de harten van menig muziekliefhebber. Haar concerten eerder dit jaar, waren in no time uitverkocht. Les Ardentes was dan ook dé gelegenheid om haar live aan het werk te zien.

agnes obel, obel, les ardentes, 2011

Alleen, na het debacle van James Blake op Werchter, waren we bang dat dit soort intieme muziek niet zou pakken op een festival. En ja hoor, ook nu was het publiek in de tent redelijk luiddruchtig. Maar naarmate het optreden vorderde, wist Agnes meer en meer de aandacht te trekken. Hoogtepunt was - hoe kan het ook anders - een schitterend 'riverside'. Het immense applaus achteraf toverde een glimlach op het gezicht van de mooie deense.

Op 22 november 2011 staat ze in het Koninklijk Circus, een locatie die een stuk beter past bij dit soort optredens...

agnes obel, obel, les ardentes, 2011

Setlist :

Louretta
Beast
Philharmonics
Just So
Sons & Daughters
Brother Sparrow
Fuel to fire (new song)
Close Watch
Riverside
On Powdered Ground

agnes obel, obel, les ardentes, 2011

15:06 Gepost door Kris Lardenoit | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Kele, frontzanger van Bloc Party, had de moed / was zo krankzinnig om zijn band even in de koelkast te zetten. Dit om het solo-album "the boxer" op te nemen. Het plaatje bevat tien nummers vol synths die vooral live tot hun recht komen.

Want Kele weet als geen ander te entertainen. Hij zweept zijn publiek op en paait ons met een heuse Bloc Party mix. Ook 'flux' passeert de revue. Niemand die onder dit geweld stil kan blijven staan. Dat de zang afschuwelijk klinkt, is op dat moment slechts bijzaak.

Voor de gelegenheid had de zanger zich quasi onherkenbaar gemaakt. De man heeft zijn jongensachtige haren volledig afgeschoren en gaat nu met een heuse baard door het leven. Kele is volwassen geworden...

kele, bloc party, les ardentes, 2011

kele, bloc party, les ardentes, 2011

12:44 Gepost door Kris Lardenoit | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |


10:07 Gepost door Kris Lardenoit | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Oh, wat hebben we midden jaren 90 plezier beleefd aan Cake!!! Ontelbare keren hebben we 'short skirt, long jacket' meegebruld. Het nummer staat nog altijd op menig ipod. Het is dan ook een vrolijke klassieker.

cake, les ardentes, 2011

Nu zoveel jaar later, hebben de heren een nieuwe plaat uit (Showroom Of Compassion) en zijn ze weer aan het touren. Het is een comeback tour die hen voor het eerst sinds lang weer in Belgie brengt.

Leuke vaststelling: sinds hun glorietijd is er maar weinig veranderd. De nieuwe nummers zijn stuk voor stuk herkenbaar als echte Cake-nummers: schallende trompetten, ironische teksten en de oh zo typische stem van frontman John Mc Crea.

Allemaal heel leuk om te horen, maar het was toch wachten op de hits eer het publiek echt goed uit zijn dak ging: 'Never there', 'Short skirt/long jacket' en afsluiter 'The distance' zorgden voor een heus volksfeestje.

Het trucje 'verdeel de weide in twee delen' leek ook nu te werken. Alleen deed Mc Crea dat wel op een heel originele manier. Hij sneed het publiek in twee ongelijke helften, gewoon "omdat er overal ter wereld minderheden bestaan". Minderheden met elk hun eigen kwaliteiten, dat spreekt voor zich.

Cake heeft op Les Ardentes aangetoond dat ze er nog altijd staan. Grijs maar zeker nog niet versleten !

cake, les ardentes, 2011

cake, les ardentes, 2011

18:56 Gepost door Kris Lardenoit | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |


15:18 Gepost door Kris Lardenoit | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Beeld je even in: een rokerig café midden jaren zestig. In een hoekje op het podium tokkelt een bevallige artieste op een piano. Haar krachtige stem schreeuwt pijn en verdriet uit. Haar publiek bevindt zich rond de toog. Ze zien het meisje amper staan en praten luiddruchtig over het komende weekend. Hoeveel moeite de artieste ook doet, ze dringt niet door.

Dat meisje, dat is Joan as Police Woman. Al is de artieste al lang geen meisje meer, maar een heuse dame van boven de 40. Vergeet voor een keertje je dromen over een strak lederen politie-pakje. Joan is een klassevrouw, gehuld in een wit retro-pakje - net als de overige bandleden.

joan as police woman, les ardentes, 2011


Eenzaam, zo moest de vrouw zich het voorbije weekend gevoeld hebben. Nauwelijks publiek voor het podium. Bovendien stond het merendeel achterin de tent te praten. Gewauwel dat het optreden ernstig verstoorde.

Joan leek schijnbaar onbewogen, kreeg zelfs een 'thank you' over haar lippen. Haar set bestond uit een heleboel prachtige en krachtige songs vol emoties. Stuk voor stuk pareltjes die we zelf jammer genoeg nauwelijks kennen. Het begon allemaal heel weemoedig en melancholisch, maar gaandeweg werden de songs heviger. Een stuk soulvoller, wat resulteerde in een hevig 'Say yes' als afsluiter, net alsof ze de frustraties van haar af wou schreeuwen...

 

joan as police woman, les ardentes, 2011

joan as police woman, les ardentes, 2011

 

11:48 Gepost door Kris Lardenoit | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |


10:39 Gepost door Kris Lardenoit | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Er zijn enkele redenen waarom je buiten heerlijke muziek naar eens Les Ardentes zou moeten:

1. Het is een super leuke locatie die gemakkelijk te bereiken is vanaf station Luik-Guillemins met gratis bussen.

2. Er zijn propere mobiele wc's die gekuist worden. Best wel aangenaam!

3. Je kan er veel verschillende super lekkere dingen eten.

4. Op de wei is er een leuk marktje waar je terecht kan voor fleurige sjaals, oorbellen of een hippe zonnebril.

5. De sfeer is er echt super. De mensen in Luik weten goed hoe ze een feestje moeten bouwen!

Kortom genoeg reden om volgend jaar je rugzak te pakken en naar Les Ardentes te gaan! Hier zijn nog enkele foto's van donderdag en vrijdag op de festivalwei!

les ardentes 2011 011.jpg

les ardentes 2011 019.jpg

les ardentes 2011 033.jpg

les ardentes 2011 013.jpg

les ardentes 2011 093.jpg

les ardentes 2011 101.jpg

les ardentes 2011 113.jpg

22:33 Gepost door Eline De Vos | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Over Kate Nash heb ik de laatste weken een heleboel negatieve commentaar gelezen: Het meisje is niet in staat haar eigen songteksten te onthouden, zingt redelijk vals en haar optredens zijn saai. Echter niks van dat alles op Les Ardentes.

kate nash, les ardentes, 2011

Kate Nash, die drie jaar terug doorbrak met 'foundations', behoort tot de Lily Allen lichting: grofgebekte britse jongedames die in een typisch engels accent zingen. Die vergelijking met Allen doorstaat ze zonder problemen. Kate heeft misschien niet zoveel hits, maar live zingt ze een stuk toonvaster dan haar grote voorbeeld.

Kate had voor de gelegenheid een zwarte strik in haar rode haren en droeg een wel heel opvallend kleedje. Haar piano was bekleed met een boel lampjes. De band bestond enkel uit vrouwen. Zij hielden zich - letterlijk - op de achtergrond.

De jongedame had er duidelijk zin in en huppelde vrolijk over het grote podium. En dat enthousiasme werkte aanstekelijk. "We love you Kate, we do" klonk het al spoedig vanuit de eerste rijen in het publiek. En prompt ging het exentrieke meisje bovenop haar piano staan...

kate nash, les ardentes, 2011

kate nash, les ardentes, 2011

De setlist:

I just love you more
Do wah doo
Mouthwash
Kiss that Grrrl
Take me to a higher plane
Later on
Mansion song
Model behavior
My chinchilla
Merry happy
Foundations
Pumpkin soup

19:26 Gepost door Kris Lardenoit | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |


17:25 Gepost door Kris Lardenoit | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Ik zou het me makkelijk kunnen maken en mijn bespreking van Les Ardentes zaterdag kunnen beperken tot Snoop Dogg. Want het merendeel van het publiek was duidelijk gekomen voor de amerikaanse rapper. Daar waar het publiek tijdens andere optredens vrij makjes was en het merendeel van de mensen liever achteraan stonden te socializen, was het nu drummen voor het hoofdpodium.

snoop dogg, les ardentes, 2011



Net als vorig jaar in de Trix, liet de man op zich wachten. Ditmaal "maar" een half uurtje. Maar dat nemen we er graag bij, want Snoop Dogg is een levende legende. Snoop heeft een hele resem hits op zijn naam staan en ook zijn uitstraling is enorm. En neen - oh ontgoocheling -de rapper droeg géén Standard-outfit, maar wel een simpel zwart T-shirt en jasje. Maatje XXXXXXL want Snoop heeft het graag ruim.


De set gaat er in als koek. Na de obligate intro, krijgen we een stevig 'I wanna rock' en 'pimp' te horen. Wat volgt is een wandeling door 's mans indrukwekkende oeuvre. Stuk voor stuk nummers die op plaat gewoontjes klinken, maar live weten te imponeren: 'VIP', 'Sensual seduction' en als afsluiters een schitterend 'Wet', 'drop it like it's hot' en 'What's my name?'.

Voor de gelegenheid had Snoop Dogg enkele gast-rappers (of moet ik MC zeggen?) meegebracht. Enkele schaarsgeklede dames zorgden voor de "inkleding". De publiekslieveling stond slechts een dik uur op het podium, maar deed wat er van hem verwacht werd: de boel laten ontploffen.

Oh ja, niet vergeten: 'smoke weed everyday'. Jaja...

De setlist:

Intro – Oh Fortuna
I wanna rock
Tha Shiznit
P.I.M.P. (50 Cent cover)
Next Episode
Kush
Gin and Juice
Serial Killah
I wanna fuck u
That’s that
Let’s get high/ Freak it
Afro Puffs
Boom
Medley
Hail Mary
2 of Americas most wanted
Ain’t no fun
Regulate
What would you do?
Sensual seduction
Beautiful
Signs
Wet
Jump around (House of Pain cover)
Drop it like it’s hot
What’s my name?
Na na na na hey (Steam cover, eigen versie)

13:07 Gepost door Kris Lardenoit | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Vrijdag vertrok ik iets later naar Les Ardentes. Het eerste wat ik zeker niet wou missen was Das Pop.

Geen palmbomen dit jaar bij Das Pop, wel enkele grote opgeblazen dobbelstenen. Bent Van Looy viel meteen op met een lichtgele broek, vrolijk hawaïhemd en een fancy zonnebril. In hun set speelden ze vooral muziek uit de nieuwe cd, maar dan wel gecombineerd met enkele oude singles zoals bijvoorbeeld 'you'. Bij 'The Game' gingen de dobbelstenen aan het dansen. De grote dobbelstenen werden in het publiek geworpen. Net het duwtje dat het publiek nodig had om enthousiast te dansen op de vrolijke Das Pop-muziek. Afsluiten deed de band met 'Never get enough'. Het was een zeer leuk optreden om de vrijdag van Les Ardentes mee te beginnen!

Na Das Pop trok ik naar HF6 voor Lucy Love. Er was niet erg veel volk in de tent, maar wauw... wat een energie had Miss Lucy. Met een set met kostuums, dansers en instrument met grafische prints die kleurden door wat blacklights trok ze meteen de aandacht. Met single 'Poison' wist ze het publiek dan toch goed mee te krijgen en die vibe liet ze niet meer los. Stevig rap door een relatief kleine vrouw. Ongeloofelijk sterk gebracht. Zeker de moeite om eens live te zien!

Toen ik na Das Pop naar achter trok begon de wei zich al mooi te vullen met mensen met piercings, tattoos, maar vooral met veel Sum 41 t-shirts. Vlak voor het optreden van Sum 41 werd 'TNT' van AC/DC gespeeld, iedereen ging uit zijn dat een leek klaar te zijn voor wat punkrock! Als het optreden van start ging zag ik al snel veel meisjes naar achter trekken om een veilig plekje te zoeken buiten de moshpits. Jeugdsentiment voor velen werd gecombineerd met nummers uit de nieuwe cd. Veel plectrums werden in het publiek gesmeten, mensen werden uit het publiek gehaald en mochten mee op het podium komen, kortom veel om de fans te plezieren. Ergens midden in hun set maakte ze wat tijd voor een beetje metal. Op aanvraag van het publiek speelden ze korten stukjes Judas Priest, Korn en Metallica. Het publiek leek zeer tevreden en dat was ik ook!

Hierna ging ik eens een kijkje nemen in de tenten die ik nog niet bezocht. In de Red Bull Elektropedia was het nog zeer rustig. Slechts enkele mensen stonden in deze lichte zaal te dansen op house muziek.

Door het Aquarium klonk eerder techno/electromuziek. Het was er donkerder en wel wat meer mensen stonden te dansen onder een hemel van opgeblazen vissen. Best wel leuk voor wie tussen de optredens op de Open Air en in de HF6 zin heeft om te dansen. Maar ikzelf ben iets meer fan van optredens, dus ik vertrok al snel want het was tijd voor Goose.

Goose ging knallend van start met 'Synrise' en 'Can't stop me now'. Alles klopte en klonk erg professioneel. Het publiek was meteen mee met de jongens van Goose en danste hevig rond. Om toch 1 minpuntje te geven, eerder dan naar de organisatie van Les Ardentes... zet Goose later in het programma of laat ze spelen in HF6 in plaats van op de Open Air. Ze hadden een fantastische lichtset bij die jammer genoeg niet helemaal tot zijn recht kwam in vol daglicht.

Bij Adrian Lux is het rustig. Is iedereen nog bij Goose of elder aan het dansen? Een beetje jammer, maar de sfeer leek er niet echt in te zitten. Zowel bij het publiek als bij Adrian Lux zelf.

Als ik terugtrok naar de Open Air stond het al mooi vol voor het podium. Na een vertraging van zo'n 20 minuten was het eindelijk zo ver... Wu-Tang Clan! Een vol podium met sterke live muziek, maar daarbuiten gebeurde er niet erg veel speciaals. Wanneer 'Reunited' door de boxen klinkt gaan alle handen in de lucht en ging iedereen wild te keer. Dit werd opgevolgd door single 'Gravel Pit'. Leuk om te zien hoe gedurend heel het optreden er constant handen in een 'W' gevormd werden, het symbool van Wu-Tang Clan. Mijn besluit bij dit optreden: het was leuk, maar weinig verrassend.

Zo... tot zover mijn verslag van vrijdag. Morgen volgen er nog enkele sfeerbeelden van Les Ardentes!

22:51 Gepost door Eline De Vos | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

16:59 Gepost door Kris Lardenoit | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Donderdag stonden er best wel veel op het programma. In een vorig blog besprak ik al kort optredens van ondermeer Lilly Wood & The Pricks en Triggerfinger. Maar natuurlijk was er nog veel meer te zien.

Na Triggerfinger was het tijd voor These New Puritans in HF6. Het podium was mooi gevuld met zowel elektrische gitaren en drums als met klokkenspelen en blazers. Zanger Jack Barnett ging helemaal op in zijn muziek. De band, bracht een complexe mengeling van rock, electro, hip hop en dit met hier en daar een klassiek kantje. Best wel speciaal dus. Te speciaal en choatische? Dat is iets waar ik nog niet helemaal uit ben. Ik vond het zeker niet slecht, maar ik kan ook niet zeggen dat ik helemaal overdonderd ben door deze artrock band.

'Everyone is happy tonight' zo klinkt het door de boxen bij Ziggy Marley. En ik moet zeggen, iedereen leek happy. De zon was aanwezig samen met de geuren en kleuren van reggea. Zowel jong als oud, klein als groot, iedereen ging op in het reggea sfeertje en danste vrolijk in het rond. Ikzelf moest er even inkomen na al de rock en folk muziek die ik al zag, maar na één nummer kan je niet anders dan helemaal meegesleept worden. Ziggy Marley bracht veel van zijn muziek gemengd met een enkele klassieker van de grote Bob Marley zoals 'Stir it up' en 'Is this love'.

Tijd voor Cocoon in HF6 daarna. Ikzelf was niet helemaal overtuigd. Het klonk allemaal wel mooi en goed, maar ik denk dat dit genre toch niet echt mijn ding is. Cocoon is een Franse band, en dat hoor je wel best in hun Engelse teksten vind ik. Ze brachten veel muzikanten mee naar Les Ardentes, waaronder enkele strijkers. Ik was niet super enhousiast, maar het publiek blijkbaar wel. Ze zongen de liedjes mee en dansten op de folk muziek. Dat was voor Cocoon zelf natuurlijk wel super. Ik verliet het concert iets vroeger dan het einde, want ik wou toch wel een plaatsje vooraan bemachtigen bij Selah Sue.

De jonge Leuvense werd ingeleid als een echte diva. En zo zag ze er ook uit. Het hele publiek zong mee met haar singles. Fyah fyah bracht ze solo, enkel met haar gitaar. Persoonlijk vind ik haar hier toch nog het best in uitkomen. Net zoals wat ze deed toen ze net begon. Met enkele bindteksten in het Engelse en speciaal Frans weet ze het publiek helemaal mee te krijgen in haar songs. Zelf leek ze helemaal overdondert te zijn door de enhousiaste mensen in Luik. Ze gaf al snel aan dat ze volgend jaar graag wil terug komen. Dat mag ook wel, want het was een aangename set om naar te kijken en te luisteren.

Aha... tijd om te danse bij Stromae in HF6. Als ik aankwam was hij al aan zijn optreden begonnen. Een volle tent stond hevig te dansen op 'Te quiero'. Tussen zijn dansnummer sprak hij het publiek aan met bindteksten die wel een soort van speechen leken die heel het publiek meesleepte. Hij probeerde zelfs even in het Nederlands, maar vond het Frans duidelijk iets gemakkelijker. Als de eerste klanken van 'Alors on dance' door de boxen klinken zag je de mensen laaiend enthousiast worden. Stromae kon dit natuurlijk voorspellen en speelde daarom met het publiek door telkens na een kort stukje de muziek stop te zetten en er een instrument of stem aan te te voegen om uiteindelijk tot het volledige 'Alors on dance' te komen. Echt een aanrader voor wie fan is van zijn singles, want ook de andere nummer zijn heerlijk dansbaar!

Donderdag sloot Ayo de Open Air af en met stijl! Toen ze opkwam zag je meteen een sterke, mooie vrouw die veel meemaakte in haar leven. Gedurend haar optreden bloeide ze helemaal open en bracht ze met veel overtuiging haar boodschap over tot het publiek. 'Ben jezelf', 'droom', 'geloof'. Zijzelf is er van overtuigd dat iedereen een goed leven kan leiden, zolang je maar jezelf bent en in jezelf gelooft. Met haar prachtige stem bracht ze dit over zodat iedereen volgens mij na het optreden helemaal overtuigd was van wat hen te doen stond. In haar set bracht ze ook een super Michael Jackson medley met alles er op en er aan. Van 'Lets dance lets shout' naar 'beat it' naar 'wanna be starting something' tot uiteindelijk de niet te missen 'I want you back'. Hierna verliet ze even het podium, maar ze kwam terug en bracht het prachtige 'Real love'. Ik was helemaal mee met deze fantastische set.

Afsluiter van dag 1 was popster Kelis. Ze ging meteen van start met 'scream'. Heel de tent begon te daveren en iedereen danste er goed op los. Na deze single maakte ze meteen duidelijk waarom te in Les Ardentes was: 'I'm not here to entertane you, but just to pleasure myself'. Single na single gaf ze het beste van zichzelf en draaide ze sexy rond met haar kont. In de set werden hier en daar stukjes van onderandere Swedish House Mafia gemixt en LMFOA. Ik ben zelf niet zo mee in dit genre, maar ik moet zeggen dat ik hier gewoon elk lied kende omdat het zo'n grote singles waren. Na 40minuten vond Kelis het wel welletjes geweest. Ze sluit af met 'Acapella' en gaat nog even tot aan het publiek. Haar DJ gaat nog even door, maar de optredens voor donderdag zaten er bij deze op.

Dag 1 van Les Ardentes was een mooie start van het Luikse festival. Mijn persoonlijke favorieten waren: Triggerfinger, Ayo, Breads en vooral Is Tropical.

15:12 Gepost door Eline De Vos | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

 

Donderdagmiddag rond half twee kwam ik onder een zacht zonnetje aan in Luik voor wat mijn eerste bezoek aan Les Ardentes zou worden. Nadat ik mijn vervoermiddel op de parking had neergezet en ik zonder erg de fouillerende beveiligingsmensen voorbij was, betrad ik het festivalterrein, dat deels op het domein van de grauwe Halles des Foires-expositiehallen, en deels in een aangenaam park ligt. Na het nuttigen van een vettige maar overheerlijke pastamaaltijd met een dikke tomatensaus was het tijd voor een optreden: op de Open Air Stage stond Lily Wood and the Prick op het programma. Een groepsnaam die klinkt alsof ze recht uit Texas komen, maar Nili Hadida en Benjamin Cotto zijn Fransen. Een aardige hese stem heeft ze trouwens wel, die frontvrouw, en de band deed met aanstekelijke poprockdeuntjes verdienstelijke pogingen om de aanwezigen wakker te schudden, maar helaas lukte dat hen niet. Buiten enkele opgestoken handen helemaal vooraan reageerde het publiek bijzonder lauw.

 

Later was het de beurt aan Herman Dune, een ontdekking wat mij betreft. Ze brengen met een streepje folkrock zonder onnodige franjes wat beweging in het publiek, dat pas echt wakker werd toen Triggerfinger aan een knallende set begon. Ruben Block en de zijnen waren duidelijk in hun element en spraken het festival afwisselend toe met bindteksten in het Frans, Nederlands en Engels. Meteen bij de opener Coming For You schoot de menigte ineens wakker en begon de massa op de ondertussen aardig volgelopen wei op en neer te deinen. De tijd dat Vlaamse bands in Wallonië geen voet aan de grond ligt blijkbaar achter ons.  Onvermijdelijkerwijs passeerden ook On My Knees en Is it de revue, en het nieuwe nummer All This Dancin’ Around vormde een perfecte afsluiter voor al dat rockgeweld. Het Antwerpse drietal kreeg een daverend applaus.  

 

Na een pauze sloot ik de avond af met Selah Sue, die ik nog nooit live gezien had. De jongedame uit Leuven heeft ongetwijfeld bakken talent en speciaal voor haar waren heel wat fans naar Luik afgezakt, maar om één of andere reden blies haar optreden me niet bepaald omver.Wel bracht ze een sterke versie van Crazy Vibes, en mocht ze achteraf van het publiek nog eens terugkomen. Maar toen was ik al op weg naar de parking. Volgend jaar terug? Ach, waarom niet!

 

herman dune.jpg

 

IMG_8485.jpg

 

IMG_8802.jpg

 

IMG_8707.jpg

 

 

Foto's Triggerfinger/Selah Sue/publiek: Stany Massart

 

 

15:53 Gepost door Jeroen Op De Beeck | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Les Ardentes is een festival dat bij de meeste vlamingen niet echt een belletje doet rinkelen. En toch kan je hier - verspreid over vier dagen - best leuke bands ontdekken. Topacts voor deze editie zijn ondermeer Kelis, Limp Bizkit, Snoop Dogg en Mika. Verder zal je hier een boel waalse bands aan het werk zien: Puggy, Bikinians, Great mountain fire, etc...

Onze 10 favorieten :

Agnes Obel ( zondag 10 juli ) :
De Deense zangeres Agnes Obel verwierf enorm succes met haar debuutplaat Philharmonics. Haar intieme pianocomposities vonden direct een publiek. Het succes groeide en groeide, met als resultaat dat al haar concerten in no time uitverkopen. Les Ardentes is dé gelegenheid om Agnes live aan het werk te zien.

Kate Nash ( zaterdag 9 juli ) :
kate Nash behoort tot de Lily Allen generatie: een grofgebekte jonge britse lichting zangeressen. Benieuwd wat dat live gaat geven.

Cake ( zaterdag 9 juli ) :
Cake verwierf midden jaren negentig bekendheid met hun hitsingles "The Distance" en "I will survive". Daarna bleef het vele jaren stil rond de band. Nu zijn ze er weer met een nieuw album: 'Showroom of Compassion'.

Stromae ( donderdag 7 juli ) :
"Alors on dance" is tot in Azië te horen... Een ongezien succes voor een al bij al bescheiden gebleven belg.

Limp Bizkit ( vrijdag 8 juli ) :
Limp Bizkit verkocht wereldwijd meer dan 50 miljoen albums. Na het enorme succes en het vertrek van Wes Borland slabakte het een beetje. Nu zijn de heren weer samen en hebben ze vorige maand een nieuw album op ons losgelaten: 'Gold Cobra'. Voorlopig zonder al te veel ruchtbaarheid.

Joan as police woman ( zaterdag 9 juli ) :
Joan as police woman is een verwijzing naar de gelijknamige politieserie die in de jaren 70 redelijk populair was... Hoewel de band al verschillende keren op een belgisch podium stond, heb ik ze persoonlijk nog nooit aan het werk gezien. Dit weekend komt daar verandering in.

Kele ( zaterdag 9 juli ) :
Kele stopte twee jaar terug jammer genoeg met Bloc Party. Solo is hij niet zo succesvol. Toch was zijn passage op Pukkelpop vorig jaar een schot in de roos. Op Les Ardentes staat hij vrij laat op de avond geprogrammeerd ( 1uur 's nachts !), jammer !


The subs ( vrijdag 8 juli ) :
The subs staan synoniem voor feest. Op les Ardentes zal dit niet anders zijn.

Snoop Dogg ( zaterdag 9 juli ) :
Zijn plaatjes klinken als crap, maar live is dit een ongeziene ervaring. Nu maar hopen dat hij niet te lang in de Amsterdamse hoerenbuurt blijft plakken...

Triggerfinger ( donderdag 7 juli ) :
Eigenlijk is dit concert al voorbij...

15:11 Gepost door Kris Lardenoit | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

les_ardentes.png

 

Toen ik net aangekomen was in Luik voelde ik mij een beetje op vakantie. Veel zon, een andere taal, ... leuk dus! Ik ging direct naar de bus waarmee ik gratis tot aan het festival werd gebracht. Les Ardentes... here we come!

 

Als opener op de Open Air was er Sinus Georges. Het is nog rustig op de wei en heel wat mensen zitten nog op de grond te genieten van de zon. Ondanks de vele zittende mensen gaf Sinus Georges het beste van zichzelf  en speelden ze een leuke set. Met deze combinatie van jazzy/rockmuziek gaat Les Ardentes goed van start.

 

Daarna ging ik naar Braids in HF6. Een band waar ik toch wel naar uit keek. Vanaf minuut 1 speelden ze prachtige, betoverende muziek. In de 4-koppige Montrealse band komen de stemmen 1 voor 1 goed tot hun recht. Daarbij wat drums, gitaar, piano en synths maakten het plaatje af. Zeker en vast één van mijn favorieten van donderdag! Het is een aanrader voor wie houdt van indierock met een experimentele kant.

 

Na dit heerlijke optreden repte ik mij terug naar de Open Air waar ondertussen Lilly Wood & The Prick al van start was gegaan. Wat meteen opviel was de prachtige stem van Nili Hadida. Met 'This is a love song' krijgen ze toch al een mooi deel van het publiek aan het dansen. Met veel enthousiasme gaf de band het beste van zichzelf. Leuk om naar te kijken dus!

 

Hierna volgde er toch wel een kleine tereurstelling. Geen Connan Mockasin... en hier keek ik nog zo naar uit! Gelukkig is er gezorgd voor een leuke invaller: Pale Grey. De jonge band speelde voor de eerste keer op zo'n groot festival en gaf dus helemaal het beste van zichzelf. Hun muziek deed mij ergens een beetje denken aan The Whitest Boy Alive. Lekker dansbaar dus... of beter gezegd, je kan gewoon niet blijven stilstaan. Een plezier om naar te kijken want al de bandleden stonden er met een grote lach op hun gezicht.

 

Vervolgens speelde Herman Dune op de Open Air. De zanger heeft een erg speciale country stem. Uniek, maar na een volledige set had ik er toch wel even genoeg van. In het optreden combineerden ze country, folk, blues met een vrolijk streepje rock 'n roll. Dat kon het publiek wel smaken.

Na Herman Dune terug naar HF6 (wat een over en weer geloop) voor Is Tropical. Ik kan al zeggen dat dit de band was die mij op een ongeloofelijk positieve manier verraste! De Londense band brengt electropop, maar dan wel op een stevige manier met veel gitaren en drums. Ze gingen hevig tekeer met sjaaltjes voor de mond in heerlijke vintage broeken en houthakkershemden. Wat ook opviel was veel haar. Het haar van de zanger/gitarist hing helemaal over z'n gezicht. Heel het publiek ging wild tekeer en genoten samen met mij van Is Tropical. Een band die je zeker eens moet checken!

 

Eindelijk... om 18.30 was het tijd voor Triggerfinger. Ze gingen meteen knallend van start met 'I'm coming for you'. Voor het eerst donderdag stond de volledige wei recht met de handen in de lucht. Zeker wanneer drummer Mario met zijn drumstokken in de lucht zwaaide ging het publiek helemaal tekeer. Voor het eerst zie ik ook mensen in de lucht gaan. Verder in de set werd het podium even over gelaten aan Mario Goossens. Wat er dan gebeurt zie je in het filmpje dat ik morge ga posten. Verwacht je maar aan een ongeloofelijke drumsolo! Het trio wist iedereen te overdonderen en ze bleken alle drie super populair te zijn voor de Walen. Een ongeloofelijk sterk live optreden. Heb je de kans ze eens live te gaan bekijken... zeker doen!

 

Ik heb nog meer verslag van donderdag, maar ik moet nu dringend vertrekken naar dag 2 van Les Ardentes. Morgen volgen er op de Generation Festivalblog nog meer verslagen en enkele filmpjes en foto's!

13:23 Gepost door Eline De Vos | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

les-ardentes-2011.pngDit is de eerste keer Les Ardentes voor mij. Het festival is doorheen de jaren toch wel best mooi uitgegroeid tot een 4-daags festival. Combi is het festival helemaal uitverkocht. Gelukkig zijn er nog wel dagtickets voor wie toch graag een dagje van het Luikse festival meepikt.

Ikzelf ga bloggen voor Les Ardentes op donderdag en vrijdag en als ik de line up hiervoor bekijk ben ik daar zéér blij om.

 

 

Donderdag: Jeujh, vandaag is de line up zo opgesteld dat ik naar zowat alles kan gaan kijken.

Het festival wordt donderdag geopend door Fusty Delight. De Luikse Dié en Fred startten in 2008 de Fusty Delight op. Samen brengen ze electronica bestaande uit remixen van onder andere Crystal Fighter en Phoenix.  Ze staan geprogrammeerd in HF6 als eerste, maar lijken mij zeker de moeite waard om op tijd te vertrekken.

Sinus Georges, een groep waar ik alleen al vrolijk van wordt bij het lezen van de bandomschrijving op de site van Les Ardentes. Genre: ska, folk, mix van rock, jazz en hip hop. Ik ga zeker eens kijken hoe ze deze verschillende genres weten te combineren. Donderdag openen ze de Open Air.

Deze Canadese groep Braids brengt een soort van pop/atmosferische muziek. Dit jaar nog brachten ze hun debuutalbum ‘Native Speaker’ uit.  Dit muziekgenre is toch wel één van mijn favorieten, ik ga dus zeker kijken. Hopelijk laat de muziek mij zweven.

Lilly Wood & The Prick is een franse folk-pop groep opgericht in 2006 door Nili Hadida en Benjamin Cotto. Ze brachten ondertussen al 2 albums uit en  enkele leuke singles als Down The Drain en This Is A Love Song. Mij spreekt vooral de leuke en unieke stem van Nili aan. Ik ben nieuwsgierig en ga zeker even langs het optreden want ik weet niet goed wat ik moet verwachten van hen live.

Connan Mockasin. Een hele tijd terug zag ik een filmpje van deze band gemaakt door Amsterdam Acoustics. Een beetje vreemd vond ik eerst, maar zo leuk en origineel! Net zoals alle andere filmpjes weten ze er telkens iets speciaal van te maken. Het blijft steeds leuk om naar te kijken. Hun muziek is een beetje psychedelische pop.  Live zal het voor mij de eerste keer zijn. Deze Nieuw-Zeelanders wil ik gewoon niet missen!

In 2005 ontstond de Franse pop/rock band Herman Dune. Zelf ken ik de band nog niet echt en om eerlijk te zijn is mijn eerste indruk ‘gewoon’. Een pop/rock band zonder al te veel er rond. De muziek klinkt oké, maar zeker niet speciaal. Ik ga kijken en hoop op een leuke live optreden.

Dit jaar nog bracht Is Tropical het album ‘Native To’ uit. Een album gemaakt onder het label Kitsuné, dat ondermeer samen werkte met Digitalism, Boys Noize, Hot Chip en Two Doors Cinema Club. Best wel wat grote namen dus.  Is Tropical zelf wordt wel eens vergeleken met Klaxons en Digitalism. Jammer genoeg klinkt het wel nog niet zo strak als deze grote namen. Het genre electro/pop spreekt mij wel aan. Ik zal zeker aanwezig zijn!

Ik heb Triggerfinger al meemaals gezien, maar steeds kort op dingen zoals kleine fnac concertjes ofzo.  Ik kijk er enorm naar uit eens een volledige  set te zien, want ze staan immers ondertussen toch al wel bekend om hun sterke live prestaties. Het nieuwste album (All This Dancin’ Around) is echt helemaal de max. Deze band staat dus zeker en vast in mijn planning!

In 2006 werd These New Puritans opgericht. Een Britse artrockband met een mysterieuze kant. Ze brachten al 2 albums uit en enkele leuke singles zoals ‘Navigate Navigate’ en ‘We Want War’. Volgens mij echt de moeite waard om eens een kijkje bij te nemen!

Hopelijk zal het zonnetje schijnen donderdag, want wat is er immers zaliger dan veel zon en heerlijke reggea. De Jamaicaan Ziggy Marley heeft sinds 2003 al 6 albums uit met als hoofdthema’s liefde, het leven en familie. Ik ga er zeker van genieten van de heerlijke reggeavibes!

Cocoon is een folk/pop groep die gezellige muziek brengt. Op youtube zijn er enkele akoestische liedjes te vinden en die klinken zeer veelbelovend. Een mooie samenzang tussen man en vrouw gecombineerd met zweverige folkmuziek.  Volgens mij is dit een sterke live band, die perfect weet waar ze mee bezig zijn.

Ik heb Selah Sue al enkele keren gezien toen ze een opkomend artiest was. Dat is nu wel echt het minste wat we van haar kunnen zeggen. Nog maar 22jaar en ze stond al in het voorprogramma van Prince, ze staat op het album van Cee Lo Green en ze trad op met onder meer Moby. Op 4maart 2011 bracht ze haar naamloze debuutalbum uit. Een mooi begin van een waarschijnlijk grote carrière in de muziekwereld. Selah Sue is een artieste die zeker niet te missen is op de festivals. Telkens weer blijft ze verrassen met heerlijke vibes in haar songs en een prachtige stem. Ik ga zeker kijken op Les Ardentes. Voor mij is het de eerste keer dat ik ze zie met een volledige live band. Ik ben benieuwd!

Stromae... Ja… Wie kent hem niet? De jongeman is al lang met muziek bezig, maar sinds zijn hitsingle ‘Alors on dance’ kent zowat heel België hem. En ondertussen begint hij zowat wereldbekend te geraken. Op Rock Wechter is zelfs bekendgemaakt da hij zal meewerken aan het soloproject van Alp.de.ap van de Black Eyed Peas. Ik zou zeggen trek die dansschoenen maar aan en ga om 22.40 naar HF6 van Les Ardentes, want het wordt sowieso één groot feest met Stromae!

Donderdag sluit Ayo de Open Air af met heerlijk reggea/soul/blues.  Zangeres Joy Olasunmibo Ogunmakin heeft een prachtige stem. Dit ondersteunt door een live band wordt garantie een succes. Ayo heeft ondertussen al 3 albums uitgebracht. Op haar 15 schreef ze haar eerst songtekst die ging over haar moeilijke jeugd door probleemsituaties thuis. De vrouw verhuisde van Duitsland naar Londen en later naar Parijs, waar ze ontdekt werd en zo haar carrière in de muziek kon starten. Een persoon met veel levenservaring, maar ook een prachtige muziekcarrière. Zeker de moeite waard om daar een kijkje te gaan nemen!

The Human League is een Engelse new wave band uit de jaren ’80 die zowat iedereen wel kent van singles als ‘Don’t you want me’ en ‘Being boiled’. In 2011 brachten ze nog een nieuw album uit ‘Credo’.  Een klassieker langs de ene kant, langs de andere kant toch niet helemaal mijn ding vrees ik. Ik ga zeker eens een kijkje nemen, maar ik houd het verder toch maar bij Ayo vrees ik.

Kelis sluit dag 1 van Les Ardentes 2011 af. Kelis is een vrouw die al tourde met Moby, U2 en Robyn. Ze is al enkele keren genomineerd voor de Grammy Awards en won al BRIT award, Q Award en een NME award. Verder scoorde ze in vele hitlijsten al met singles als Acapella, 4th of July en Scream. Met haar hip hop/RnB/electro gaat ze zeker weten de HF6 in vuur en vlam zetten.

19:41 Gepost door Eline De Vos | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Triggerfinger knalde als nooit tevoren met zijn geile en pure rock and roll. Voeg daarbij de pure entertainment-factor van Ruben, Mario en de Polle en je krijgt een super concert. Boenk erop.

triggerfinger, rock werchter, 2011

Ruben hijgde en kreunde er op los. Hij maakte ongegeneerd dubbelzinnige opmerkingen over overrijp fruit en klom pardoes op de geluidstoren achter het drumstel. "Wat een ouwe geile bok is dat wel niet?" was de commentaar van de hollander naast me.

De drumsolo haalde welliswaar de vaart uit het optreden, maar was - en dat mag gezegd worden - schitterend. Enig mini-mini-minpuntje: van het reusachtige podium werd slechts 20 vierkante meter gebruikt.

triggerfinger, rock werchter, 2011

Setlist

I’m coming for you
On my knees
Short term memory love
Cherry
My baby’s got a gun
Let it ride
All this dancin’ around
First taste
Is it

17:04 Gepost door Kris Lardenoit | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

4 concerten op amper een jaar tijd, en nog altijd zijn we de National niet moe. Toch is er sinds toen - toen de band plots terecht in de spotlights kwam te staan - niet veel veranderd. Het enige verschil is dat we nu alle liedjes een voor een kunnen meezingen. En dat loont zich.

the national, rock werchter, 2011

Matt Berninger is nog altijd even warrig. De klungelachtige opkomst tijdens de intro is daar een perfect voorbeeld van. De man kwam op en begon prompt met een papiertje te sukkelen, zich compleet onbewust van de 80 000 man voor hem.

Hij loopt nog altijd verloren op het reusachtige podium, laat de bindteksten over aan de overige bandleden en herinnert zich plots dat de drummer jarig was. "Een pracht van een verjaardag, want Bryan knalde deze ochtend in Polen tegen een deur en brak promt zijn neus." Niet dat we daar veel van gemerkt hebben, gelukkig maar.

The National is een band die volledig tot zijn recht komt in kleine donkere zaaltjes. De liedjes vol emoties en pijn horen dan ook niet echt thuis op een festivalweide. Toch wist de band ons opnieuw te overtuigen. Vooral de momenten waarop Matt zich volledig gaf waren magistraal: hij sloeg zijn microfoonstandaard kapot, schreeuwde het uit en dook tijdens 'Terrible Love' - net als altijd - het publiek in. Prachtig !

the national, rock werchter, 2011


Setlist

Ghost
Mistaken For Strangers
Afraid Of Everyone
Slow Show
Squalor Victoria
Blood Buzz Ohio
Conversation 16
Apartment Story
Abel
Sorrow
England
Fake Empire
Mr. November
Terrible Love

12:46 Gepost door Kris Lardenoit | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

'Er is geen festival ter wereld waar we meer gespeeld hebben dan hier'. Inderdaad, Kings of Leon stond  de voorbije jaren al 4 keer op een Rock Werchter podium. Aanvankelijk als redelijk onbekend alternatief rockbandje. Nu zijn ze hun wilde haren kwijt en brengen ze perfecte stadion-rock. Een toegeving aan de commercie die hen geen windeieren heeft gelegd. Want kijk, tegenwoordig zijn ze headliners !

kings of leon, rock werchter, 2011

En die topartiest-status gaat hun perfect af. Kings of Leon is al lang geen kunst meer, maar wel pure entertainment én fun voor een boel mensen. Het was dan ook - voor het eerst die dag - drummen voor het hoofdpodium.

Uiteraard was het wachten op 'use somebody' en afsluiter 'sex on fire' eer de wei compleet uit zijn dak ging. “We gaan enkele nummers spelen van de eerste plaat. Niet omdat we moeten, maar omdat we dat graag willen”. Met nog maar twee shows te gaan, heeft de band er nog altijd zin in...

kings of leon, werchter, 2011

Setlist :

1.Radioactive 
2.Taper Jean Girl  
3.Four Kicks  
4.The Bucket  
5.The Immortals  
6.Fans  
7.Back Down South  
8.Crawl  
9.No Money  
10.Charmer  
11.Be Somebody  
12.Mary  
13.Notion  
14.Closer  
15.California Waiting  
16.Molly's Chambers  
17.Pyro  
18.On Call  
19.Knocked Up  
20.Use Somebody

21:38 Gepost door Kris Lardenoit | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Respect... Alex Turner is - bij wijze van spreken - nog maar pas de pampers ontgroeid en kijk, hij heeft al 5 albums op zijn naam staan : vier met de Arctic Monkeys en eentje met de Last Shadow Puppets.

arctic monkeys, alex turner, rock werchter, 2011

Het leuke hiervan is dat de Arctic Monkeys tijdens concerten steeds kunnen terugvallen op deze enorme back catalogue. En dat deden ze voorbije vrijdag gretig. De hele setlist werd er in een razend tempo doorgejaagd. Opener was 'Brianstorm' en ook 'don't sit down' kwam al vrij vroeg in de set voor. Niet getreurd want met onder meer 'sun goes down', 'dancefloor' én afsluiter '505' beschikt de band over genoeg hits om ons anderhalf uur geboeid te houden.

Alex Turner mag dan redelijk ongeinteresseerd overkomen, toch werkt zijn nonchalance heel aanstekelijk. De wei stond van begin tot eind in vuur en vlam. 'Alex, you turner me on' schreef een of ander meisje op n tekstbordje. We zouden het niet beter kunnen samenvatten.

arctic monkeys, alex turner, rock werchter, 2011

Setlist
Brianstorm
This House Is A Circus
Still Take You home
Don’t Sit Down
Pretty Visitors
Teddy Picker
Crying Lightening
Brick By Brick
Thunderstorms
Cornerstone
View From The Afternoon
Dancefloor
All My Own Stunts
If You Were There… Beware
Do Me A Favour
Sha La La
Sun Goes Down
Fluorescent Adolescent
505

arctic monkeys, alex turner, rock werchter, 2011

12:28 Gepost door Kris Lardenoit | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |