08
jul

Les Ardentes: donderdag deel 1

les_ardentes.png

 

Toen ik net aangekomen was in Luik voelde ik mij een beetje op vakantie. Veel zon, een andere taal, ... leuk dus! Ik ging direct naar de bus waarmee ik gratis tot aan het festival werd gebracht. Les Ardentes... here we come!

 

Als opener op de Open Air was er Sinus Georges. Het is nog rustig op de wei en heel wat mensen zitten nog op de grond te genieten van de zon. Ondanks de vele zittende mensen gaf Sinus Georges het beste van zichzelf  en speelden ze een leuke set. Met deze combinatie van jazzy/rockmuziek gaat Les Ardentes goed van start.

 

Daarna ging ik naar Braids in HF6. Een band waar ik toch wel naar uit keek. Vanaf minuut 1 speelden ze prachtige, betoverende muziek. In de 4-koppige Montrealse band komen de stemmen 1 voor 1 goed tot hun recht. Daarbij wat drums, gitaar, piano en synths maakten het plaatje af. Zeker en vast één van mijn favorieten van donderdag! Het is een aanrader voor wie houdt van indierock met een experimentele kant.

 

Na dit heerlijke optreden repte ik mij terug naar de Open Air waar ondertussen Lilly Wood & The Prick al van start was gegaan. Wat meteen opviel was de prachtige stem van Nili Hadida. Met 'This is a love song' krijgen ze toch al een mooi deel van het publiek aan het dansen. Met veel enthousiasme gaf de band het beste van zichzelf. Leuk om naar te kijken dus!

 

Hierna volgde er toch wel een kleine tereurstelling. Geen Connan Mockasin... en hier keek ik nog zo naar uit! Gelukkig is er gezorgd voor een leuke invaller: Pale Grey. De jonge band speelde voor de eerste keer op zo'n groot festival en gaf dus helemaal het beste van zichzelf. Hun muziek deed mij ergens een beetje denken aan The Whitest Boy Alive. Lekker dansbaar dus... of beter gezegd, je kan gewoon niet blijven stilstaan. Een plezier om naar te kijken want al de bandleden stonden er met een grote lach op hun gezicht.

 

Vervolgens speelde Herman Dune op de Open Air. De zanger heeft een erg speciale country stem. Uniek, maar na een volledige set had ik er toch wel even genoeg van. In het optreden combineerden ze country, folk, blues met een vrolijk streepje rock 'n roll. Dat kon het publiek wel smaken.

Na Herman Dune terug naar HF6 (wat een over en weer geloop) voor Is Tropical. Ik kan al zeggen dat dit de band was die mij op een ongeloofelijk positieve manier verraste! De Londense band brengt electropop, maar dan wel op een stevige manier met veel gitaren en drums. Ze gingen hevig tekeer met sjaaltjes voor de mond in heerlijke vintage broeken en houthakkershemden. Wat ook opviel was veel haar. Het haar van de zanger/gitarist hing helemaal over z'n gezicht. Heel het publiek ging wild tekeer en genoten samen met mij van Is Tropical. Een band die je zeker eens moet checken!

 

Eindelijk... om 18.30 was het tijd voor Triggerfinger. Ze gingen meteen knallend van start met 'I'm coming for you'. Voor het eerst donderdag stond de volledige wei recht met de handen in de lucht. Zeker wanneer drummer Mario met zijn drumstokken in de lucht zwaaide ging het publiek helemaal tekeer. Voor het eerst zie ik ook mensen in de lucht gaan. Verder in de set werd het podium even over gelaten aan Mario Goossens. Wat er dan gebeurt zie je in het filmpje dat ik morge ga posten. Verwacht je maar aan een ongeloofelijke drumsolo! Het trio wist iedereen te overdonderen en ze bleken alle drie super populair te zijn voor de Walen. Een ongeloofelijk sterk live optreden. Heb je de kans ze eens live te gaan bekijken... zeker doen!

 

Ik heb nog meer verslag van donderdag, maar ik moet nu dringend vertrekken naar dag 2 van Les Ardentes. Morgen volgen er op de Generation Festivalblog nog meer verslagen en enkele filmpjes en foto's!

13:23 Gepost door Eline De Vos | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.