03
jul

Rock Werchter: de vrijdag


Vanaf 18u30 kampeerden vriendlief en ik voor de Main Stage. Aangezien we heel graag vooraan wilden staan, hebben we ons in allerlei onmogelijke bochten gewrongen en eventjes voor sandwich moeten spelen. Na heel wat getrek en geduw is het ons gelukt! We konden een plaatsje rechts vooraan op de eerste rij bemachtigen, vlak voor het podium. We hebben er ruim zes uur lang rechtgestaan (zitten mocht niet), maar het was zeker de moeite waard!


The National

The National

De eerste band die we gezien hebben, was The National. Toen Matt Berninger, de zanger, op het podium stapte, zag hij er niet al te fris uit. Later bleek waarom: de band had de nacht ervoor de verjaardag van de drummer gevierd en ze hadden allemaal een serieuze kater. De drummer had er zelfs een gebroken neus aan overgehouden. Berningers' zang was niet bijster goed, maar kon er zeker mee door. Hij maakte het ruimschoots goed door voor een memorabel moment te zorgen: opeens sprong hij over de dranghekken in het publiek, om daar het nummer 'Terrible Love' te zingen. Hij had duidelijk moeite met het meeslepen van de draad van zijn microfoon, maar dat maakte het moment niet minder speciaal. Het concert zette alvast de toon van de avond: een stevige dosis rock, gebracht door 's werelds meest begeerde rockmuzikanten van het moment.

 

Arctic Monkeys

Arctic Monkeys

Daarna was het de beurt aan de Arctic Monkeys. Meisjesidool en zanger Alex Turner toonde de feestende jeugd meteen al het goede voorbeeld: al rokend kwam hij het podium op, met een nonchalance zoals we die van hem gewoon zijn. De Arctic Monkeys speelden op veilig en hebben al hun bekendste liedjes gespeeld. Het hoogtepunt was naar mijn mening wel 'I Bet You Look Good On The Dancefloor', een klassieker die iedereen wel kent. Na het typische 'we want more' -geroep van het publiek speelden ze nog een schitterende 'When The Sun Goes Down',  'Fluorescent Adolescent' en '505'. Het concert was pas echt afgelopen toen de drummer zijn drumstokjes in de menigte gooide.

 

Kings Of Leon

Kings Of Leon

Na de Arctic Monkeys viel het duidelijk op dat er een hele grote band zou optreden: het podium werd in een sneltempo omgebouwd (de Kings hebben hun eigen materiaal) en voor het podium werd er nog meer geduwd als anders. De spanning was te snijden en de verwachtingen waren hoog. Toen de Kings Of Leon op het podium kwamen, klonk er een -terecht- oorverdovend gefluit. Ze hebben bijna al hun bekendste hits gespeeld, zowel de oudere als de recentere. Er werd heel wat meegezongen en 'gerockt'. Caleb Followill kon het toch niet laten om een subtiele steek naar de piraterij op het internet te geven: hij zei dat hij blij was dat de Kings Of Leon nog echte fans hebben die nog hun cd's kopen. Over fans moeten de KOL zich trouwens geen zorgen maken: de wei stond er vol van.  Caleb en co. zorgden voor een spetterende afsluiter met hun twee bekendste songs - 'Use Somebody' en 'Sex On Fire'. Needless to say dat de wei volledig uit zijn dak ging.

 

Arsenal

Arsenal

Het laatste optreden van de avond was dat van Arsenal. Arsenal is een band waar je spontaan vrolijk van wordt. De energie die ze uitstralen is ongelooflijk. De zangers waren helemaal niet te verlegen om uitbundig te dansen en spoorden iedereen aan om mee te doen. Ze slaagden er zelfs in om ons onze pijnlijke voeten eventjes te doen vergeten.

 

 

Met een line-up zoals die van vrijdag kan je avond niet anders dan geslaagd zijn. Hoewel drie bands van hetzelfde genre na elkaar misschien ietsje te veel van het goede is, was het toch een fantastische avond.

22:27 Gepost door Liesbeth Hoornaert | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.