01
jul

Rock Werchter: bands donderdag

Samenvatting Werchter, dag één: Zon. Regen. Zon. Regen. Regen. Regen. Dit op zijn zachtst gezegd wisselvallige weer kon de sfeer op de weide gelukkig niet bederven.

Seasick Steve.JPG

Het eerste concert dat we van dichtbij gezien hebben, was dat van Seasick Steve. Niemand keek op toen deze zeventigjarige excentrieke verschijning zei dat hij een vriend meehad. Toen bleek dat die vriend niemand minder dan John Paul Jones, gitarist van Led Zeppelin, was, was er plots meer aandacht voor het podium.
Seasick Steve speelde fantastisch, en niet alleen omdat zijn vriend John naast hem stond. Bij een van zijn eerste liedjes sprong hij opeens in het publiek, koos een meisje uit en speelde een liefdesliedje voor haar. Heel mooi om te zien, maar door het leeftijdsverschil van vijftig jaar ergens ook wel een beetje fout. Het meisje, Astrid, was heel vereerd en mocht de rest van het concert op het podium doorbrengen. Ik durf te wedden dat veel meisjes stiekem jaloers waren.
Seasick Steve ziet er met zijn lange witte baard en zelfgemaakte gitaren niet alleen grappig uit, hij is het ook. Hij spotte met zijn eigen liedjes en maakte af en toe een grapje. Zijn sterkste punt is dat hij al zittend een heel publiek kan meekrijgen.

The Hives hebben we helaas wegens de combinatie van heftige regenval en korte shorts met teenslippers moeten missen. Van op afstand klonk het niet super, maar er is natuurlijk een verschil als je zelf in de wei staat.

Anouk.JPG

Anouk begon meteen met haar bekendste nummer "Girl". Ze praatte niet veel, maar dat maakte ze ruimschoots goed door zich volledig te laten gaan op het podium. Ze ging helemaal op in haar muziek. Bij het liedje "Lost" kreeg ze het zelfs wat moeilijk en stopte ze eventjes met zingen. Het publiek, dat al haar songteksten vanbuiten kende, kon haar gelukkig helpen. Anouk zong heel gepassioneerd. Met haar krachtige stem leek ze precies te weten wat het publiek wou.

Eels.JPG

De marquee is synoniem voor gezelligheid en sfeer, en dat werd tijdens het concert van de Eels nog maar eens bewezen. Op voorhand had ik een meisje zien rondlopen met een spandoek waarop stond "Marry me mister Eels! Seriously."
Toen de Eels op het podium kwamen, fronste ik toch eventjes mijn wenkbrauwen. Geen enkele van de stuk of zeven oudere mannen met grote donkere baarden kwam nog maar in de buurt van 'aantrekkelijk'. Maar toen ze hun eerste noten speelden, begreep ik het meisje met haar spandoek meteen. Dit concert verdient een plaatsje in de top 10 van de wereldranglijst "best concerts ever".
Na het liedje "That look you give that guy" kwam een onbeschrijflijk moment: het publiek bleef maar applaudiseren, juichen, met de voeten trappelen, zeker vijf minuten aan een stuk. De zanger, Mark Everett, zichtbaar verrast door dit enthousiasme, wist zich niet zo goed een houding te geven. Nadat hij zei "I was truely touched, thank you" werd het publiek opnieuw wild. Ietwat verlegen stamelde hij dat hij dit niet gewoon was. Na een opnieuw uitzinnige reactie van het publiek, zei hij "I feel like a Beatle". En dat was hij ook.
Het viel duidelijk op dat de band niet alleen fantastisch kon spelen, maar ook over een goede portie humor beschikt. Zanger Everett complementeerde zijn band met een "I will tell them to practice more" en een "this is the worst guitar solo ever" (de versterker werkte niet meer naar behoren). Het concert was veel te snel gedaan.

 

Beady Eye.JPG

Voor Beady Eye begon, hing er (mede dankzij de Eels) al een goede sfeer in de Marquee. Spontaan zong het publiek enkele klassiekers als "I can't get no satisfaction" met de radio mee. Helaas kon Liam Gallagher deze sfeer er niet goed inhouden. Wat begon met een enthousiast publiek, eindigde met een flauw applausje. Ik gebruik niet graag de woorden 'langdradig' en 'ex-Oasis frontman' in dezelfde zin, maar nu kan ik niet anders. Toegegeven: zo verschrikkelijk slecht was het niet, Beady Eye kan goed zingen en spelen, maar daar blijft het dan ook bij. Het was alsof ze snel snel hun nummertjes wouden aframmelen. Behalve wat stille thank you's was er nul komma nul interactie met het publiek. Enig sprankeltje hoop is dat de Liam's arrogantie er net wat minder afdruipt als twee jaar geleden met Oasis. Misschien waren we toch beter naar Linkin Park geweest...

Over The Chemical Brothers kan ik kort zijn: het was super! Met hun fenomenaal klank- en lichtspel kregen ze direct het hele publiek mee. Zelfs de regen kon niemand tegenhouden om te dansen.

Als je ooit een concert van Seasick Steve of de Eels kan meemaken: zeker doen! Ik garandeer je een leuke avond. Donderdag was dus een geslaagde dag, ik ben benieuwd wat vandaag zal brengen! :)

17:04 Gepost door Liesbeth Hoornaert | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

Toen bleek dat die vriend niemand minder dan John Paul Jones, gitarist van Led Zeppelin, was, was er plots meer aandacht voor het podium.

JPJ is altijd de bassist geweest van Led Zeppelin en nt de gitartis

Gepost door: kurt lamberigts | 01-07-11

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.