1. Warpaint - ‘Dreamy vocals with off-kilter hazy guitars’

Sinds de vier bevallige dames van Warpaint opgenomen werden in de BBC Sound of 2011-lijst, zijn ze aan een steile opmars begonnen. Debuutalbum ‘The Fool’ werd ontvangen met lovende woorden in de pers en ook live weten ze te overtuigen. Geloof me, dit wordt 1 van de hoogtepunten van Rock Werchter.

Hun muziek is een mengeling van psychedelisch, folk en new-wave: dromerig, magisch en hypnotiserend.

( Marquee - donderdag 30 juni - 15:30 tot 16:20 )


2. Beady Eye - 'Fuck Oasis !'

Is er nog leven na Oasis? Voor Liam Gallagher wel, want samen met de overige bandleden (zonder Noel) begon hij Beady Eye. Hun muziek: retrorock uit de jaren zestig en zeventig, genre Beatles zeg maar.

Dit moet je zien want Liam is en blijft een rockster mét 'n ego en attitude. Echter: verwacht geen Oasis nummers, dat tijdperk is voorbij.

beady eye, liam gallagher

( Marquee - donderdag 30 juni - 23:10 tot 0:10 )

3. Triggerfinger - knallen

Onze nationale trots. Ze door omstandigheden nog niet aan het werk gezien, maar daar gaat vrijdag verandering in komen !

( Main stage - vrijdag 1 juli - 16:20 tot 17:20 )

4. Arctic Monkeys - suck it and see

Hét geluid van een nieuwe generatie, een band die mede door het internet groot geworden is, 1 het strafst verkopende Britse debuut ooit, ... Kortom: een band die enkel met superlatieven te omschrijven is. Ze stonden al vele malen op Werchter én Pukkelpop. Hun nieuwe cd 'suck it and see' is pas uit en ook die is een topper. Benieuwd hoe dit live gaat klinken.

( Main stage - vrijdag 1 juli - 21:05 tot 22:20 )

5. Arsenal - Waar is dat feestje ?

Nog voor hun nieuwe cd (nvdr: Lokemo) in de winkel lag en nog voor er ook maar één single bekend was, wist Arsenal de Ancienne Belgique maar liefst 5 keer uit te verkopen. Arsenal is hot, daar kan geen twijfel meer over bestaan.

( Main stage - vrijdag 1 juli - 01:00 tot 02:00 )

6. Elbow - wAZDA ?

Sfeer, een schitterend geluid, sterke teksten én een schat van een frontman. Elbow wist lange tijd uit de spotlights te blijven, maar in 2008 kwam dan toch de grote doorbraak. ‘Seldom Seen Kid’ was goed voor een Mercury Prize. In de UK zijn ze enorm groot en verkopen ze zonder problemen hele stadions uit.

( Main stage - zaterdag 2 juli - 18:00 tot 19:00 )

7. PJ Harvey - The Words That Maketh Murder

Ik zag ze zo'n kleine twintig jaar geleden al eens aan het werk op het voormalige Torhout/Werchter. Ze droeg toen een kort roze pakje. Nu staat ze er weer. Met ‘Let England Shake’ leverde ze - hoe kan het ook anders - een meesterwerkje af. Het plaatje is een reflectie over Engeland, nationalisme en oorlog.

( Main stage - zaterdag 2 juli - 19:40 tot 20:55 )

8. The vaccines - What do you expect ?

Amper 1 nummer hadden ze uit - amper een kleine twee minuten muziek - toen de BBC the Vaccines nomineerde als 'sound of 2011'. Tegelijkertijd werden ze meteen gebombardeerd als redders van de gitaarrock. Het schiep meteen torenhoge verwachtingen... Verwachtingen die ze moeiteloos waarmaakten.

Wees er op tijd bij, want dit optreden is voorbij voor je het weet !

( Marquee - zondag 3 juli - 14:25 tot 15:05 )

9. Kasabian - de nieuwe Oasis ?

In Groot-Brittannië zijn ze enorm populair en staan ze op hetzelfde niveau als Kings Of Leon en Foo Fighters. Onbegrijpelijk dat ze hier nog niet doorgebroken zijn. Komt daar nu verandering in?

( Main stage - zondag 3 juli - 15:50 tot 16:50 )

10. Kaiser chiefs - terug van weggeweest

De kaiser chiefs voorstellen hoeft niet meer. Van 2006 tot 2009 stonden ze maar liefst vier jaar op rij op Werchter. Nu, een sabatjaar later, zijn ze er weer. Met 'The Future Is Medieval' en maar liefst 20 nieuwe nummers zouden ze voor een compleet nieuwe set kunnen zorgen. Vergeet voor een keertje het oude werk en laat ons aub eens genieten van wat nieuw werk... please please please.

( Main stage - zondag 3 juli - 17:20 tot 18:20 )



"Ideaal" parcours :

Donderdag : Marquee time !
Warpaint, Seasick Steve, The Hives, James Blake , Eels, Beady Eye en Hurts.

Vrijdag : Kamperen voor het hoofdpodium
Lissie, Triggerfinger, the National, Arctic monkeys, Kings of Leon, Arsenal.

Zaterdag : Uitslapen !
I blame coco, Elbow, PJ Harvey, Magnetic man, Coldplay

Zondag : Moeilijke keuzes.
The vaccines, Kasabian, Kaiser chiefs, Grinderman (of toch maar Brandon Flowers?), Iron Maiden (Robyn ?), Digitalism.

11:09 Gepost door Kris Lardenoit | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Na twee maanden zweten en zwoegen voor de examens is het morgen ein-de-lijk zo ver: mijn tweedaagse Rock Werchter begint! Al een hele dag ben ik "als een kieken zonder kop" in huis aan het rondlopen (excuseer, een betere beschrijving vind ik niet). Na heel wat voorbereiding staat mijn trekkersrugzak voller als verwacht klaar. Vriendlief en ik hebben besloten om twee nachten op de camping door te brengen.

 

Donderdag gaan we zeker en vast naar The Chemical Brothers en Eels. Jammer dat Eels overlapt met de Queens Of The Stone AgeLinkin Park of Beady Eye wordt ook nog een groot dilemma. (Why o why, beste heer Schueremans, zijn ze tegelijkertijd geprogrammeerd??) Ook Anouk, The Hives en Seasick Steve zullen we zeker niet overslaan.

 

Vrijdag slaan we vanaf 19u30 onze denkbeeldige tent op voor de main stage. The National, Arctic Monkeys en Kings Of Leon willen we absoluut niet missen. Verder gaan we nog naar My Chemical Romance, Ke$ha en Arsenal. We zullen ook proberen om een kijkje te nemen bij The Subs, als dat lukt.

Welke bands dringend muziekles nodig hebben en welke de nieuwe Rolling Stones worden, zal ik jullie morgen live van op de wei vertellen. Ciao!

20:13 Gepost door Liesbeth Hoornaert | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Het was alweer een prettig weerzien toen we afzakten richting Graspop, klaar voor een festijn van metalen, drank en euh… drank! Om in de sfeer te komen werd het in de auto al snel noodzakelijk om de oordopjes boven te halen!

 

Aangekomen op de festivalwei werd het al snel duidelijk dat ook daar het respect voor geluidsnormen omgekeerd evenredig was met het respect voor mede-metalfanaten. Samen met ons, arriveerden de eerste zonnestralen die een bloedhete zondag inluidden. Een paar uur later lagen we lichtjes beschonken gezellig aan te bakken, wat ertoe leidde dat ik 's anderendaags door iets minder subtiele collega's werd uitgelachen met een roodverbrand gezicht en kleine oogjes.

 

Opeth was fantastisch. Zo mogelijk was hun prestatie nog beter dan de laatste keer dat ze ons belgenland aandeden in de Ancienne Belgique. Meer kan ik er eigenlijk niet over kwijt, dit is muziek die niet met woorden kan beschreven worden. Akerfeld verontschuldigde zich voor het ontbreken van show, carnavalskostuums en geverfde gezichten. Wel mijn beste, vandaag kwam ik voor de muziek en niet voor de show. 

Na Opeth was Rob Zombie op het hoofdpodium aan beurt. Een totale ommekeer . Nochtans zat de sfeer in 't publiek er minstens evengoed in… Mr. Zombie moest zijn tekort aan muzikale kwaliteiten compenseren met, jawel: kostuums en show. En alsof dat het gebrek nog niet genoeg kon compenseren, werd het nodig geacht om schaars geklede vrouwen op het podium te laten lopen die maar al te graag hun blote tetten en hun nauwelijks met een reetveter verhuld vagijn aan het publiek lieten zien. De borsten waren echter net zo nep als de show, dus ging ik maar snel weer pinten drinken.

 

De vrouwelijke festivalgangers waren gelukkig wel wat echter, en werden naarmate de dag vorderde ook knapper! Door alle afleiding versprak Tom zich en weet ik bij deze 't geslacht van zijn toekomstige kleine.

Mijn kompanen waren vooral aanwezig voor Cavalera Conspiracy, en ook dat werd een fantastisch concert. De opzwepende riffs zorgden voor de nodige animaties. Leuk dat ze ook een Nailbomb nummer brachten (een van hun vroegere projecten), dat zorgde nog even voor een nostaligisch moment.

 

Daarna werden we via de backstage met de ambulance naar de parking gevoerd, klaar voor een rit huiswaarts.

18:28 Gepost door Jan Klaas Van Den Meersche | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Op een zonnige zondag trok ik naar Couleur Café en bekeek daar de concerten van Irma, Calle 13, Seal en Ojos de Brujo. Vier concerten van vier muzikanten die elk uit een ander universum lijken te komen.Ik was al behoorlijk onder de indruk van de performance van de Kameroenese zangeres Irma op Les Nuits Botanique en wachtte dus ongeduldig op een geslaagd vervolg.  Irma stond met een aantal vaardige muzikanten op het podium en  straalde tegelijkertijd rust en energie uit. Ritme, soul en bezetenheid zonder daarom agressief over te komen: zo kan je haar concert in Brussel wel omschrijven. Het bekijken absoluut waard dus, al blijf ik erbij dat dit een zangeres is die je misschien beter in een iets intiemere setting gaat bekijken. Irma had enkel haar stem en haar presence nodig, haar muzikanten deden de rest. Een aangename verwelkoming op een festival als Couleur Café dus.


Nadat mijn oren een beetje bekomen waren van het concert van Irma ging het richting het hoofdpodium om Seal te gaan bekijken. Als ik zou moeten proberen te omschrijven wat ik van zijn concert vond, dan schieten me de woorden ‘braaf’, ‘propertjes’ en ja, zelfs bijna ‘glad’ te binnen. Kort en goed: Seal kon me niet echt overtuigen. Maar je kan natuurlijk niet elke keer onder de indruk zijn. Het publiek was toch wel talrijk aanwezig en redelijk in the mood, dus laten we aannemen dat meningen verschillen en dat z’n concert toch wel het verwachte niveau haalde. Ik haastte mij ondertussen naar de tent, waar het optreden van Calle 13 zou doorgaan. Zuid-Amerikanen durven wel eens te laten komen, en dus lieten ze ons een kwartier wachten. Maar het publiek liet zich niet ontmoedigen en gaf hen een staande ovatie toen ze eindelijk op het podium verschenen.


En ze hadden gelijk: Calle 13 staat garant voor een  muzikale belevenis om u tegen te  zeggen.  Ze brengen funk, salsa, latino-ritmes met een beetje hiphop.  Hun complete teksten verstaan was wat veel gevraagd, ondanks het feit dat ik niet slecht ben in Spaans. Wie wil begrijpen waarover het gaat, moet een beetje tussen de lijnen lezen, of beter luisteren en begrijpt de boodschap dan wel.  De groep is gekend om z’n satirische teksten en onversneden commentaar op de politieke en sociale situatie in Zuid-Amerika.


Het concert van Ojos de Brujo wilde ik niet missen. Hun muziek ontgoochelt zelden. Het minste wat je kan zeggen is dat het allemaal muzikanten zijn die donders goed weten waar ze mee bezig zijn. Javi Martin heeft wel een speciale vermelding verdiend, hij zorgde voor een hoogtepunt door het publiek te trakteren op een bass tapping-sessie. Wat mij toch een beetje ontgoochelde aan Ojos de Brujo: in mijn ogen is het altijd een beetje een flamenco-fusion-band geweest, die invloeden haalt uit anderen muziekstijlen (onder andere hiphop). Een groep die dus zo’n beetje overal de mosterd haalt en die subtiel verwerkt in hun basisgeluid: flamenco. Maar tussen al het funk-rock-drum ‘n’ bass-salsa-en-uiteindelijk-ook-flamenco-geweld kon ik die originele sound maar moeilijk herkennen. Toch bekeek ik een groep gepassioneerde mensen en het was beslist de moeite waard om hen bezig te zien.


Enkele fans beleefden alvast het hoogtepunt van hun festivalseizoen toen Marina Abad van het podium klom om hen uit te nodigen om met haar te dansen! Voor mij eindigde het festival om half twee – iets later door de vertraging van Calle 13 – ik was dan wel lichtjes ontgoocheld over het laatste concert maar het tevreden gevoel over wat ik zag overheerst en...ik keer volgend jaar zeker terug! Nu is het aftellen naar Werchter.


(originele tekst en foto’s: Stany Massart)

 

irma.jpg

calle 13.jpg

ojosdebrujo.jpg

couleur cafe.jpg

 

 

16:19 Gepost door Jeroen Op De Beeck | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

DJ Shadow speelde op zaterdagavond een fantastische set en dat allemaal in een bol die op het podium stond. Halverwege opende de bol zich en konden we hem ook echt aan de knoppen zien draaien. Speciale vermelding voor Mike Torry (geen idee of die naam correct geschreven is aangezien we hem nergens op internet konden terugvinden), die voor de übercoole visuals zorgde.

Hier zijn een paar filmpjes:

14:11 Gepost door Katrien Delcourt | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

IMG_0011.JPG

Amai! Het was warm zondag op de wei! Het lijkt wel of er elk jaar meer volk bijkomt, het metaal liet zich van zijn zwaardere kant horen en de zon verschroeide onze hoofden. Deze keer waren we er van begin tot einde en hebben we het lijstje vrij goed kunnen afwerken...

 

IMG_0012.JPG

Wij vonden:

Steak Number Eight: Een aangename opwarmer. De jongens uit west-vlaanderen voldeden aan de verwachtingen. Ze brachten sfeerrijke nummers, zweverige melodieën wisselde elkaar af met donderend geweld. Het publiek in de Metaldome was er graag bij.

Rise to Remain: De band speelde goed, lekkere rockrifjes, maar het geluid was veel te schel en deed zeer aan de oren. Ook het superhoge stemgeluid van de zanger deed het geheel geen goed. Spijtig. Wij dus naar Baptized in Blood en dat was beter. De nummers die ik op internet had gehoord waren harder dan wat ze hier brachten. Het geluid was ok, technisch zat het goed in elkaar en de zang         was stevig en prima.

dessel,graspop,2011,festival,metalAnvil: Zo slecht dat het grappig is, dan vreselijk irritant wordt, en vervolgens weer grappig waarna het u achterlaat met een onbehaaglijk gevoel.

Amorphis: Live lang ni slecht, suste het gemoed. Een aangename set met rustige nummers. Het publiek was enthousiast. Op het einde haalden ze zelfs nog ééntje van Tales from the Thousand Lakes boven en was ik helemaal tevreden...

Kreator: Goe ma ni mijn ding.

Gwar: Niet kunnen zien wegens volk tot buiten de tent.

Mastodon: Verrassend. Lawaai maar goed gespeeld. De band kwam eerst wat traag op gang, misschien hadden ze beter een ander openingsnummer gekozen. Maar dat kwam snel in orde. Het geluid was perfect, de chaos magistraal georkestreerd, de zanger in vorm. Ga ik zeker is opzoeken want ik kende ze nog niet...dessel,graspop,2011,festival,metal

dessel,graspop,2011,festival,metalAvenged Sevenfold: Mijn gedacht zal het voor de fans best een goed optreden geweest zijn. Het publiek was allezins goed mee en ik kan weinig opmerken aan hun show. Echter, 't is echt niet mijn stijl...

 

                       dessel,graspop,2011,festival,metal

Opeth: Hier hadden we naar uitgekeken. De band zette meteen stevig de beuk erin, de klank was perfect en de tent zat goed vol. Spijtig genoeg kreeg mijn vrouwtje het op haar adem, ze is nogal klein, en moesten we de rest aan ons voorbij laten gaan...

 

 

dessel,graspop,2011,festival,metalRob Zombie: Kwam speciaal aangevlogen uit de states voor Graspop en was daar niet blij om. Hij moest ook op voor zonsondergang en bij helse temperaturen. Tja, de zombie ging er dan maar voor en liet zich van zijn vreselijkste kant zien. Een te langdradige drumsolo, mr Zombie zelf die vaak in het publiek heeft rondgehangen en een resem snedige opmerkingen. Voorts nog wat lachen met het establishment Texasstyle, een horde van de meer welgevormde vrouwelijke fans dessel,graspop,2011,festival,metalmocht het podium op om een paar nummers mee te shaken, een ingehuurde striptiseuse liet haar bijgewerkt balkon zien en gekleurde ballonen vlogen over het podium en in het publiek. Als opmerking zou men kunnen stellen dat het geluid te schel stond en er wat meer elektronisch gehets in mocht en dat ze ook meer nummers hadden kunnen spelen. Toch, al bij al een goed optreden. Hij is tenminste afgekomen en bracht een duivelse show en dirty sfeertje. Mijn 'living dead girl' was tevreden dus ik ook...

 

Cavalera Conspiracy: Dit stond samen met Opeth bovenaan mijn 'te zien' lijst. Spijtig genoeg ging het ook hier mis. Het geluid was verschrikkelijk, de te kleine pit kon me niet bekoren en geen wall of death. Denk dat de mannen moe waren van het zware weekend. Igor speelde vrijdag al op Graspop en de band stond zaterdagavond in Eindhoven. Speelden een paar nieuwe nummers waaronder 'the Killing Inside' en haalden ook War for Territory en Refuse/Resist boven. Ze sloten af, met het voor mij overbodige maar in België razend populaire 'roots'. Tegen het einde was de tent ook meer dan de helft leeggelopen omdat iedereen blijkbaar de headliner, Slipknot, niet wou missen. Blij om ze gezien te hebben maar was zeker niet de beste keer. De nieuwe nummers klonken goed en zijn in de lijn van de eerste singel. Een ander geluid dan Inflikted, we zijn benieuwd!

 

dessel,graspop,2011,festival,metalSlipknot: Ik was niet zo'n Slipknotfan maar dat is nu veranderd. Hun repertoire ken ik wel en ik had wel verwacht dat het goed zou zijn maar niet zo goed!dessel,graspop,2011,festival,metal

De band speelde hard, agressief en energiek. De maskers deden, mede dankzij de schermen, hun werk en creëren een emotieloos visueel gegeven dat op een geweldige manier samengaat met striemende geluidsgolven. Ze hielden het publiek tot het einde in de ban en slaagden er zelfs in om de hele wei te laten zitten (en weer opspringen). Echt een goeie headliner!

IMG_0018.JPG

 

Samengevat: Zondag begon ok, sleepte dan lang aan met een enkele onderbreking en maakte veel goed met de headliner! Het was druk maar rustig - het was heet maar het bier was koud - waar ik naar uitgeken had viel tegen maar werd dan weer aangenaam verrast door anderen. Hop naar volgend jaar!

                                                      Top drie: Steak Number Eight - Mastodon - Slipknot.

 

Stevie

 

 

 

 

 

 

Pics:                                                                                                    dessel,graspop,2011,festival,metaldessel,graspop,2011,festival,metal

dessel,graspop,2011,festival,metaldessel,graspop,2011,festival,metal

13:10 Gepost door Pieter | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

Dit was Couleur Café 2011!

Couleur Café, 2011, Brussel, Blitz The Ambassador

Couleur Café, 2011, Brussel, Blitz The Ambassador

Couleur Café, 2011, Brussel, eetstandje

Couleur Café, 2011, Brussel, randanimatie

Couleur Café, 2011, Brussel, randanimatie

Couleur Café, 2011, Brussel, randanimatie

Couleur Café, 2011, Brussel, randanimatie

Couleur Café, 2011, Brussel, Raggasonic

Couleur Café, 2011, Brussel, Raggasonic

Couleur Café, 2011, Brussel, kraampjes

Couleur Café, 2011, Brussel, expo Geloof en Bijgeloof

Couleur Café, 2011, Brussel, Sergent Garcia

Couleur Café, 2011, Brussel, Sergent Garcia

Couleur Café, 2011, Brussel, DJ Shadow

Couleur Café, 2011, Brussel, vuurwerk

Couleur Café, 2011, Brussel, vuurwerk

Couleur Café, 2011, Brussel, vuurwerk

Couleur Café, 2011, Brussel, Arsenal

Couleur Café, 2011, Brussel, Arsenal

Couleur Café, 2011, Brussel, Arsenal

Copyright: Hans De Valck

12:39 Gepost door Katrien Delcourt | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Leuleu! Back again! Morgen de derde dag van bier, vet en metal in Dessel en kijken ernaar uit! Hier is wat ik ga zien als het kan:

STEAK NUMBER EIGHT opent de laatste dag. Postrock/noise uit de westfleunders, maar doet me eerder denken aan de oude Anathema en Opeth. Zijn benieuwd en werk van eigen bodem verdient onze steun!

Vervolgens RISE TO REMAIN. Klinken jong en fris maar toch ook bekend.

Ofwel ANVIL ofwel WHILE SHE SLEEPS. Misschien pikken we beide mee. Anvil wil ik vooral zien sinds die reportage op Canvas. Die mannen proberen al heel hun leven om ergens te geraken en de laatste jaren begint het eindelijk te lukken... While She Sleeps neemt de vlag over van Rise to Remain en klinkt gewoon als zeer hedendaagse new-metal.

AMORPHIS. Grote fan van hun eerste album en ep, daarna afgehaakt. Vind niets naar de goesting in de plaats dus waarom is niet gaan kijken wat ze nu zoal brengen...

Zeker niet te missen, de kostuumshow van GWAR! Bende aliens die rare muziek brengen, kunnen op z'n minst is goe lachen! :)

PRO-PAIN. Oude hardcore-metal goden uit mijne jongen tijd. Even meepikken.

MASTODON. Ken ik niet. Architects speelt op't zelfde moment maar aangezien we de weide nog ni echt zullen gezien hebben die dag, wordt het waarschijnlijk dit. Kan goed worden...

Even pauzeren!!!

AVENGED SEVENFOLD of ESCAPE THE FAITH, hm, misschien beide. Als het ene niet goed is, kunnen we altijd naar het andere! ^)

OPETH dan. Staat hoog op m'n lijst. Heb ze al twee keer gezien en de laatste keer op Pinkpop waren ze echt geniaal! Somber, melodisch gitaarwerk gaande van black metal naar zweverige Pink Floyd en technisch zeer sterk gebracht. Ooh yeah... give, give!

Mr ROB ZOMBIE, als hij komt ten minste. Laste blijkbaar al zijn optredens af in Europa na de 26ste dus dat wordt kantje boordje. Zou hem echt graag aan't werk zien. Spektakel verzekerd! Swingende beats, vette gitaar, coole monsterkostuums! Naar het schijnt brengt hij ook wel wat White Zombie nummers, altijd goe! Verwacht wel veel van deze ondode horrorregisseur, hopelijk niet ten onrechte...

Cavalera-Conspiracy.jpgHet hoogtepunt van de avond, CAVALEIRA CONSPIRACY. Zag hen de laatste keer ook op Graspop en ze waren, hoe kan het ook anders, über. Doom-deathmetal van de bovenste plank. De broers Max en Igor verenigd. Ouwe Sepulturanummers en één van de weinigen die echt achter hun boodschap staan. Let my soul fly!

SLIPKNOT mag het festival afsluiten. Veronderstel dat het een waardige headliner is. Heb op elk van hun cd's wel wat goeie nummers gevonden maar ook veel dat me verveelt. Zijn in elk geval groot en bekend vooral bij de jeugd, er zal volk zijn. Live klinken ze niet slecht en als ze hun setlist goed selecteren kunnen ze me wel nog bekoren...

Voila, dat is't! Voorts gaan we ons best doen om ons te amusseren, niet (te) scheef te gaan en betere (gelukte) sfeerfoto's te nemen!

Adios!

Stevie

19:35 Gepost door Pieter | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Journey1.JPGWoehoe! De eerste dag zit erop, waren thuis om kwart voor drie! Al bij al was het een redelijk geslaagde ervaring. We hadden wat vertraging, de originele planning is niet doorgegaan. Hebben dus Sepultura gemist.

Echter, de groep waar we het meest naar uitkeken was Journey2.JPGJourney en dat was mooi getimed. Bij het aanschuiven naar de parking al aan het genieten van hun lekker vette best-off! Eens aangekomen alles uit de wagen gesleurd dat we nodig hadden en een hoog tempo ingezet naar de festivalweide. Het lijkt wel of ze de parkings elk jaar verder en verder weg plaatsen. En dan die lange baan naar de weide zelf, pff, een mens heeft behoorlijk wat conditie nodig, ge moet er iet voor over hebben ^^. Zwetend en puffend kwamen dan toch aan de ingang en daar was een vlotte doorstroom. Net op het moment dat we ons ticket voor een festivalbandje inruilden hoorden we 'separate ways' door de luidsprekers schallen. Niks aan te doen, om op de weide te geraken moet je weer helemaal eromheen lopen. Conditie, conditie! Gelukkig duurt dat nummer lang. De mainstage bereikt, klonken de eerste noten van 'city of hope'! De dag kon niet meer stuk! Journey stelde niet teleur. Perfect geluid, foutloos gespeeld. Ook Arnel was in vorm en heeft me echt verbaasd, die jongen kan zingen! Beetje spijtig dat ze maar één ander nummer van hun laatste cd meer gespeeld hebben maar de oude hits zijn nog steeds te pruimen. 'Don't stop believing', 'Faithfully' vielen in de smaak, het hoogtepunt voor het publiek op de zonnige wei was 'Wheel in the Sky'. We zeiden nog voor de grap, beter dan dit gaat het niet worden. En ja hoor, Journey was echt het hoogtepunt!

Volgende op de lijst Heaven Shall Burn. De geluidsgolf die op ons afkwam vanuit Marquee tent 2 was echter zo overweldigend dat we die toch maar lieten passeren. Misschien worden we oud, ma ja, hadden we ook tijd voor bier! Na enkele kouwe jups waren we meteen in festivalstemming. Hebben van Heaven Shall Burn nog het laatste nummer meegepikt, 'Black Tears'. Mijne maat die mee was zijn band, Dawn of Clarity, en co zaten in die tent en aangezien ze dat nummer coveren... Best een goed nummer!

Korn1.JPGWe waren nu met wat meer en Korn was op de mainstage. Korn2.JPGTijd om te chillen! Meer bier, food en genieten van het mooie weer. :) Korn opende met Blind. De klank zat goed. Ze deden het rustig aan en echt boeiend was het niet. Oa 'Shoots and Ladders' en 'Twisted Transistor' passeerden de revue.

Beernr4.JPGworst.JPG

 

 

 

 

 

 

Next up: The Damned Things! Hier was ik nieuwsgierig naar. Ken ze enkel van de uitleg op de GMMwebsite en effe op Youtube te surfen en wat ik daar hoorde klonk verleidelijk. De foto's zijn jammer genoeg mislukt, de gitarist van Anthrax ontbrak maar dit optreden was een absolute knaller! De band zelf beweert voornamelijk geïnspireerd te zijn door Thin Lizzy voor dit project en dat kon je merken! Vette oldschool rock'n roll metal. De eerste nummers stond het volume wat laag maar toen dat opgelost was, kon het niet meer stuk. Echt een heel goed optreden. No nonsense, krachtige zang en swingende tracks. Ceedeetje ligt al in m'n wagen :).

volbeat1.JPGVolbeat! Hadden hier zwaar naar uitgekeken. volbeat4.JPGZe openden met 'Guitar Gangsters & Cadillac Blood'. Ook oa de hit 'Heaven nor Hell' en 'I only wanna be with you' ramden ze erdoor. Een beetje een vreemd optreden. Het geluid was niet helemaal tiptop en het tempo van de nummers was ofwel te traag ofwel te snel maar nooit erop. Ook de frontman, Michael Poulsen, kwam nogal stuntelig over. De dansende dames voor ons lieten het allezins niet aan hun hart komen! Ze zongen luidkeels elk nummer mee en shaketen hun butt af... Ni slecht en ni goe, gemengde gevoelens!

 

icedearth2barlow.JPG

Na een snelle pitstop hop naar Iced Earth! Voor ons de echte afsluiter van de avond. Ze openden met 'Burning Times' en de sfeer zat er meteen dik in! Voorts speelden ze oa nog 'Jack', 'I died for you' en 'watching over me'. Het absolute hoogtepunt was de 'Something Wicked - trilogy', helemaal meegezongen! Ze sloten af met 'Iced Earth'. Ook hier was het geluid niet helemaal optimaal maar dat lag niet aan de groep zelf. Strak gespeeld en een verzorgd optreden. Matthew Barlow was vocaal goed in vorm, hij schreeuwde zich bij tijd en wijle echt de ziel uit z'n lijf. ^^ Blij dat ik ze nog gezien heb, twas de laatste keer met Matt...

icedearth1.JPG

Uit de Marquee tent gekropen, bleek de nacht helemaal gevallen. Hadden er behoorlijk honger van gekregen, dus nog smeuige pizza gaan eten en terwijl the Scorpions even meegepikt. Er stond nog behoorlijk wat volk op wei voor de mainstage en ze hadden er blijkbaar zin in. Vuurwerk, videoschermen en naast elkaar op de gitaren rammen... Toen ze na een halfuur nog steeds geen nummer hadden gespeeld dat we kenden, begonnen de zagerige schreeuwstem en de zich steeds herhalende 'melodieën' ons op te heupen te werken en hebben we onze kar huiswaarts gekeerd. Welliswaar na nog is n' halfuur stappen voor je weer aan de wagen bent! Moeten ze toch echt iets aan doen... 

Al bij al viel het dus goed mee. Niet de beste graspopdag ooit maar op een gelaten manier best fijn om er te zijn! ^) Journey was het hoogtepunt, Iced Earth stelde niet teleur en the Damned Things was de verrassing! Allé, morgen Cavalera Conspiracy, The Killing Inside...

Nog wat pics:

hatgang.JPGbackintime.JPGstoeltjemee.JPGstrohoed.JPG

 

 

 

 

 

 

 

journeyisdebestezegikau.JPGwinforlife.JPGwcs2.JPGwcs3.JPG

 

 

 

 

 

volbeat3.JPG

16:09 Gepost door Pieter | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

couleur café,2011,vrijdag,brussel,selah sue,janelle monae,suarez,patrice,method man,redman,ziggy marley,recensies,foto's,verslag,generationIk moet eerst volledigheidshalve meegeven dat ik een muzikale fladderaar ben die het liefst zo veel mogelijk meepikt op festivals, maar daarom niet altijd concerten volledig uitziet. Meer een stukje van dit, een stukje van dat. Overal wat de sfeer opsnuiven  En dat doe ik zeker op een festival als Couleur Café, waar ik niet elke band en elke song ken. 

Ik was vrijdag wat aan de late kant naar Couleur Café afgezakt en eer ik door de uitgelaten menigte tot bij het hoofdpodium was geraakt, was het optreden van Selah Sue al over de helft heen. Ik zag haar net een lekker potje jammen met Patrice, de volgende artiest op het Titan-podium, waar ze blijkbaar al beste maatjes mee was geworden. Op het einde van dat nummer leek Selah Sue toch niet zo tevreden van de reacties van het publiek, maar dat veranderde snel toen ze een liedje over 'pastry' inzette. Het duurde nog even eer de frank bij iedereen gevallen was, maar bij de eerste tonen steeg er gejuich op uit de menigte. Jawel, we waren aanbeland bij 'Raggamuffin', een van haar bekendste hits. Zoals gewoonlijk gaf Selah Sue zich volledig en ging ze compleet op in haar muziek. Tonnen zelfverzekerheid, maar toch telkens weer dat licht arrogante trekje dat ook nu weer af en toe kwam bovendrijven. Dat blijft wringen bij mij, ik kan er niets aan doen.  Eerlijkheid voor alles. Maar zingen kan ze wel. Volgden nog: 'Crazy Vibes' en 'Crazy Suffering Style', waarmee ze afsloot. Dat laatste begon heel kalm alvorens de beats begonnen in te beuken. Net daarvoor had ze nog even stilgestaan bij haar vorige passage op Couleur Café, in 2009, toen ze nog als 'wanted artist' bloednerveus op een klein podium aantrad en nu amper een paar jaar later stond ze al te swingen als de beste op het hoofdpodium. Zoals ze het zelf verwoordde: 'What the f***'. Tussen het verlegen meisje alleen met haar gitaar die ik in 2008 aan het werk zag en deze artieste met massa's présence ligt een hemel van verschil. Zeker een van de hoogtepunten op vrijdag!

couleur café,2011,vrijdag,brussel,selah sue,janelle monae,suarez,patrice,method man,redman,ziggy marley,recensies,foto's,verslag,generationDaarna was het doorsteken naar het Univers-podium, waar Miss Janelle Monae het mooie weer kwam maken. Monae en haar backing vocals kwamen het podium op gehuld in zwarte capes die meteen een zweem van mysterie en opwinding veroorzaakten. Naast het podium toonde het scherm funky beelden van danseressen, van Janelle zelf met haar zwarte kuif (zie ik daar een nieuwe modetrend?) en van kleurrijke discobeelden die zo uit de 70s leken weggelopen. Ook deze dame had genoeg podiumprésence en een fantastische stem om iedereen aan haar lippen te laten hangen. Met haar wit hemd, zwarte das en futuristische zonnebril deed ze me meteen denken aan Grace Jones. Maar tijdens  haar monsterhit 'Tightrope' ontpopte ze zich tot de vrouwelijke versie van James Brown. Met 'I Want You Back' bracht ze weer helemaal de Jackson 5 terug tot leven. En tussendoor stond ze ook nog even op haar dooie gemak te schilderen om haar boodschap van liefde nog eens extra te onderstrepen. Ook haar andere megahit 'Cold War' mocht niet ontbreken. Miss Janelle toonde zich nu eens net een ondeugende kwajongen, dan weer de elegantie zelve. Een ware kameleon, maar bovenal een echt podiumbeest.


couleur café,2011,vrijdag,brussel,selah sue,janelle monae,suarez,patrice,method man,redman,ziggy marley,recensies,foto's,verslag,generationHalverwege het optreden van Monae ging ik naar het Fiesta-podium om Suarez even uit te checken. Maar die bleken er toch sneller mee op te houden dan verwacht. Lag het aan de verjaardag van Pata, een van de bandleden? Helaas was ik te laat voor hun aanstekelijke hit 'Qu'est ce que j'aime ça', jammer. Ze bouwden nog een feestje met de cover 'Couleur Café' van Serge Gainsbourg en er passeerden nog twee rustiger nummers: 'L'amant' en afsluiter 'La vie en rose'. De gasten van Suarez zijn geliefd, zoveel was duidelijk. Alleen jammer dat ik er te weinig van meegepikt heb. 

 

Aangezien ik toch niets beters te doen had, ging ik daarna  nog even kijken bij Patrice, die Selah Sue zo warm had aanbevolen. En inderdaad, die mix van reggae, pop, soul en world zat lekker. Het publiek ging uit zijn dak op songs die ik niet kende, maar dat was helemaal niet erg. Zoals Patrice zelf toegaf: "If I don't know the words I just mumble, so you can mumble too. I'll show you'. Sympa, Patrice!

couleur café,2011,vrijdag,brussel,selah sue,janelle monae,suarez,patrice,method man,redman,ziggy marley,recensies,foto's,verslag,generationOver naar Method Man & Redman. Keiveel volk stond te drummen om toch zo ver mogelijk in de tent te geraken. Ik dacht: 'This better be good. Het optreden is nog niet begonnen en ik voel me al als een haring in een ton!' Sommigen gaven het al op nog voor het duo het podium op kwam en vluchten voor zoveel 'body heat'. Maar onderstaande bleef staan en riskeerde op bepaalde momenten haar leven om hier verslag van uit te brengen. Fijngeknepen en heen en weer geduwd, dreef ik op het ritme van de crowd mee. Method Man en Redman begonnen met wat flarden van hits de zaal in te sturen: vooral hiphopsongs maar ook even een stukje 'We Will Rock You'. Verder ging het er lustig en af en toe wat ruig aan toe. Zo brachten de twee rappers het verhitte publiek soms wat verkoeling door drank over hen uit te gieten, schepten ze er plezier in ons de vuilste dingen te laten scanderen, wilden de twee graag weten hoeveel 'clean pussies' er in de zaal waren (kwestie van al meteen een juiste keuze voor de groupies van die nacht te kunnen maken) en haalden ze vooral veel herinneringen op ('You remember that shit? Hell yeah!') aan die goeie ouwe tijden, toen het nog niet allemaal rond auto's en blingbling draaide, maar gewoon de muziek zelf. En dat was op Couleur Café niet anders, de muziek en hun rechttoe-rechtaan attitude maakte van hun optreden een belevenis en de energie die van hen uit ging, bleef nog lang nazinderen. 

Was dat het probleem of was de afsluiter op het hoofdpodium, Ziggy 'zoon van' Marley, toch niet zo goed bezig? Wie zal het zeggen? Het feestje zat erin bij het publiek en de reggaebeats kabbelden gezapig voort, maar mij leek het allemaal niet zodanig te kunnen boeien, behalve dan als de hits van 'good old' Bob eraan kwamen. Misschien iets te veel op automatische piloot bezig, Ziggy?

couleur café,2011,vrijdag,brussel,selah sue,janelle monae,suarez,patrice,method man,redman,ziggy marley,recensies,foto's,verslag,generation

couleur café,2011,vrijdag,brussel,selah sue,janelle monae,suarez,patrice,method man,redman,ziggy marley,recensies,foto's,verslag,generation

 Copyright twee laatste foto's: Belga 

15:14 Gepost door Katrien Delcourt | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |