29
jun

Couleur Café in beeld

Op een zonnige zondag trok ik naar Couleur Café en bekeek daar de concerten van Irma, Calle 13, Seal en Ojos de Brujo. Vier concerten van vier muzikanten die elk uit een ander universum lijken te komen.Ik was al behoorlijk onder de indruk van de performance van de Kameroenese zangeres Irma op Les Nuits Botanique en wachtte dus ongeduldig op een geslaagd vervolg.  Irma stond met een aantal vaardige muzikanten op het podium en  straalde tegelijkertijd rust en energie uit. Ritme, soul en bezetenheid zonder daarom agressief over te komen: zo kan je haar concert in Brussel wel omschrijven. Het bekijken absoluut waard dus, al blijf ik erbij dat dit een zangeres is die je misschien beter in een iets intiemere setting gaat bekijken. Irma had enkel haar stem en haar presence nodig, haar muzikanten deden de rest. Een aangename verwelkoming op een festival als Couleur Café dus.


Nadat mijn oren een beetje bekomen waren van het concert van Irma ging het richting het hoofdpodium om Seal te gaan bekijken. Als ik zou moeten proberen te omschrijven wat ik van zijn concert vond, dan schieten me de woorden ‘braaf’, ‘propertjes’ en ja, zelfs bijna ‘glad’ te binnen. Kort en goed: Seal kon me niet echt overtuigen. Maar je kan natuurlijk niet elke keer onder de indruk zijn. Het publiek was toch wel talrijk aanwezig en redelijk in the mood, dus laten we aannemen dat meningen verschillen en dat z’n concert toch wel het verwachte niveau haalde. Ik haastte mij ondertussen naar de tent, waar het optreden van Calle 13 zou doorgaan. Zuid-Amerikanen durven wel eens te laten komen, en dus lieten ze ons een kwartier wachten. Maar het publiek liet zich niet ontmoedigen en gaf hen een staande ovatie toen ze eindelijk op het podium verschenen.


En ze hadden gelijk: Calle 13 staat garant voor een  muzikale belevenis om u tegen te  zeggen.  Ze brengen funk, salsa, latino-ritmes met een beetje hiphop.  Hun complete teksten verstaan was wat veel gevraagd, ondanks het feit dat ik niet slecht ben in Spaans. Wie wil begrijpen waarover het gaat, moet een beetje tussen de lijnen lezen, of beter luisteren en begrijpt de boodschap dan wel.  De groep is gekend om z’n satirische teksten en onversneden commentaar op de politieke en sociale situatie in Zuid-Amerika.


Het concert van Ojos de Brujo wilde ik niet missen. Hun muziek ontgoochelt zelden. Het minste wat je kan zeggen is dat het allemaal muzikanten zijn die donders goed weten waar ze mee bezig zijn. Javi Martin heeft wel een speciale vermelding verdiend, hij zorgde voor een hoogtepunt door het publiek te trakteren op een bass tapping-sessie. Wat mij toch een beetje ontgoochelde aan Ojos de Brujo: in mijn ogen is het altijd een beetje een flamenco-fusion-band geweest, die invloeden haalt uit anderen muziekstijlen (onder andere hiphop). Een groep die dus zo’n beetje overal de mosterd haalt en die subtiel verwerkt in hun basisgeluid: flamenco. Maar tussen al het funk-rock-drum ‘n’ bass-salsa-en-uiteindelijk-ook-flamenco-geweld kon ik die originele sound maar moeilijk herkennen. Toch bekeek ik een groep gepassioneerde mensen en het was beslist de moeite waard om hen bezig te zien.


Enkele fans beleefden alvast het hoogtepunt van hun festivalseizoen toen Marina Abad van het podium klom om hen uit te nodigen om met haar te dansen! Voor mij eindigde het festival om half twee – iets later door de vertraging van Calle 13 – ik was dan wel lichtjes ontgoocheld over het laatste concert maar het tevreden gevoel over wat ik zag overheerst en...ik keer volgend jaar zeker terug! Nu is het aftellen naar Werchter.


(originele tekst en foto’s: Stany Massart)

 

irma.jpg

calle 13.jpg

ojosdebrujo.jpg

couleur cafe.jpg

 

 

16:19 Gepost door Jeroen Op De Beeck | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.