25
jun

Zaterdag Couleur Café

25/06/2011

Voor alles is er een eerste keer. Zo is er een eerste keer dat je bijvoorbeeld Thaise noedels eet. Een eerste keer dat je met het openbaar vervoer (de bus) helemaal tot bijna in het hartje van Brussel reist. Een eerste keer dat je zo uitbundig meedanst en -zingt op genres als ragga, raï, world, … Een eerste keer dat je geniet van zo’n uitzonderlijke sfeer. Kortom: de eerste keer Couleur Café.

Na een rit met veel vertragingen, was bij aankomst het eerste wat opviel – natuurlijk – het opvallend mooie festivalterrein waarop Couleur Café 3 dagen lang neerstrijkt. De stedelijke schoonheid van zo’n voormalige industriële site als Tour & Taxis is eigenlijk haast paradoxaal, in vergelijking met de schoonheid die terug te vinden valt in de natuur. Het geeft Couleur Café zeker iets unieks.
Er zijn echter nog vlakken waarop Couleur Café zich onderscheidt van de andere festivals. Initiatieven als de kunstexpo Cool Art Café en de flashmobs dragen hier zeker toe bij, net als de mooie decoratie – het oog wil namelijk ook wat. Zo was het grootste podium, de Titan, vermomd als een reuzenradio en de in rotsen gehulde drankbonnetjeskassas waren ook allesbehalve boring plain white.

068.Friday.Atmosphere.L.Cheffert.jpg

 

Sfeerfestival

Zoals eerder aangehaald heerst op Couleur Café een uitzonderlijke sfeer.  Het festival ademt gezelligheid uit. Daar zorgen niet alleen de talloze kleine kraampjes voor, maar ook het publiek op zich. Zij ademen iets anders uit – naast CO2 en waterdamp. Het is een soort openheid, een progressieve instelling ten opzichte van de multiculturele maatschappij als tegenwicht voor haar sceptici. Merkel mag dan wel beweren dat deze in Duitsland gefaald heeft, op Tour & Taxis lijkt van 24 tot 26 juni het tegendeel waar te zijn.

Het is haast een cliché geworden, de festivalganger die niet voor de muziek gaat maar voor de sfeer. Aanvankelijk was mijn mening hierover dat ik sfeer wel belangrijk vond, maar dat de muziek zelf minstens even belangrijk vind. Couleur Café heeft me echter bekeerd. Bekeerd tot de eerste groep, ook al is het een cliché. Ik, als overwegende indie-rock & pop luisteraar, heb ontzettend genoten van de muziek dankzij de goeie sfeer.

 

Het oordeel van Korneel

Aangezien ik een leek was – en eigenlijk nog steeds ben – op vlak van de prominentst aanwezige genres op Couleur Café, heb ik me op sleeptouw laten nemen door een aantal vrienden die er wel wat vanaf wisten.

Daarvoor brachten de vriendelijke jongens van Raggasonic ons in de juiste stemming. Het duurde even, maar al gauw was de incubatietijd overwonnen en danste ik even hard mee. Meezingen was andere koek. Ook al lijkt op het eerste zicht dat ze met liederen als Il faut légaliser la ganja een boodschap willen uitdragen, tijdens het optreden lijkt te blijken dat ze deze boodschap toch niet zo belangrijk vinden. Als dat wel zo was geweest, dan zouden deze twee Franse rappers ongetwijfeld harder hun best gedaan hebben om het verstaanbaar over te brengen. Pas terug thuis gekomen leerde ik dat het laatste woord ‘ganja’ was.

010_Saturday_Raggasonic_B_Struelens.jpg
De twee ideale schoonzonen van Raggasonic

 

Daartegenover staat wel dat hun melodieën en de ritmes opgewekt waren – in een bui van euforie geschreven? – en zich uitstekend leenden om de benen eens los te gooien.

Na afloop van een geslaagde instap, zochten we rustigere oorden op. Dat bleek de Univers-tent uiteindelijk te bieden. Daar trad immers Yael Naim op, een Israëlisch singer-songwriter. Op het podium had ze heel leuke paraplu’s staan, maar daarmee is wat mij betreft zowat alles gezegd. 

085.Saturday_Yael_Naim_B.Struelens.jpg
Yael Naim vergezeld van haar paraplu

 

Even later besloten we wijselijk iets in de buurt, buiten het festivalterrein, iets te gaan eten. Om daarna terug te keren voor het vervolg op een spetterend feestje.

Bij de terugkeer wachtte een optreden van SOJA – afkorting van Soldiers of Jah Army, heb ik speciaal voor jullie opgezocht –  op ons. Verrassend was het alleszins dat het om een Amerikaanse band ging. Hun muziek kon ik zeker smaken. Opvallend was wel de blik van de zanger. Hij keek altijd met blinkende ogen de zaal in. Hij vond alles blijkbaar wel heel leuk. Daarnaast was het kapsel van de blonde bassist, Bob Jefferson, een grappig zicht. De man had namelijk ontzettend lange dreadlocks. Deze konden echter niet verhullen – of toch niet lang meer – dat hij last begon te hebben van kaalheid. Maar nogmaals: muzikaal was het voor mij een topper, er kwamen originele klanken uit de bezetting met een trompet en saxofoon.

094.Saturday_Soja_B.Struelens.jpg
De eeuwige glans in de ogen van Jacob Hemphill.

 

Vervolgens hield mijn ontdekkingstocht met een vriend als gids halt bij het Move Stage. Daar maakte een DJ het mooie weer en was het dansen geblazen. Uiteindelijk brak er een heuse dance battle uit – wederom een blijk van de uitzonderlijke sfeer. Iets later moest er voor het Move Stage – dat overigens gesponsord was door de EU – plaats geruimd worden voor de act van twee acrobates. Zeer indrukwekkende performance. Goed ineen gestoken met gepaste muziek en alles in een mooi danskleedje.

163.Saturday.Atmosphere_N.Nizette.jpg
Acrobatie aan Move Stage

 

Toen de twee dames hun trukendoos leeg was, zochten we even de Dance Club op, maar algauw hielden we het daar voor bekeken. Uiteindelijk pikten we dan nog een stukje van het einde mee van de indrukwekkende DJ Shadow. Achteraf gezien heb ik misschien wel spijt dat ik er niet meer van gezien heb.

Na al één keer buiten het festivalterrein gegeten te hebben, werd het ook eens tijd om de lokale specialiteiten uit te proberen. Het einde van DJ Shadows set luidde dan ook het uitgelezen moment in om Thaise noedels met loempia’s te gaan bestellen. Het vuurwerk bombardeerde dit tot een ware feestmaaltijd.

Tiken Jah Fakoly had de eer de aftrap te geven aan wat het feestelijke summum moest worden van een fantastische dag Couleur Café. Met zijn Afrikaanse, exotische klanken maakte hij die feestelijkheid meer dan waar, maar over de helft besloten we toch even een kijkje te gaan nemen in de Fiesta. Alwaar we Merdan Taplak (live) aantroffen. Het feestje bleek daar des te groter, dus besloten we het einde in hun gezelschap te vieren.

Merdan Taplak Live kreeg terecht de stempel ‘wanted!’ (een label waarmee de organisatie nieuw en opkomend talent in de verf wilt zetten) van de Couleur Café-organisatie. De van oorsprong Turkse Antwerpenaar Merdan Taplak brengt met zijn Live-initiatief een mengeling van Pop, Elektro, Balkan en Gipsy. En dat doet hij met succes. Sfeer gegarandeerd met zijn vier koperblazers en vooral de accordeonist. Toen, na afloop, iedereen om meer vroeg, had Merdan Taplak wel een hele originele manier om dat af te slaan. Wanneer iedereen namelijk bleef applaudisseren, kwam hij terug om met zijn gsm een foto te maken “voor zijn moeder”. Hij zei dat ze binnenkort een album gingen uitbrengen en dat ze een foto van ons, de toeschouwers, wouden voor op de cover. Na het trekken van een eerste foto, bracht hij aan dat ze ook een foto nodig hadden voor de achterkant van de platenhoes. Daarvoor wou hij dat we ons allen omdraaiden. Iedereen slikte de smoes en toen zij zich opnieuw met het gezicht naar het podium draaiden, was het leeg. Mooie goocheltruc, Merdan ;-)

12:36 Gepost door Korneel De Feyter | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.